Archief van de 'Andere JSF landen' Categorie

Sep 16 2013

Zuid-Korea: Geen JSF vanwege hoge kosten en late levering

Gepubliceerd door JSFNieuws.nl onder Andere JSF landen

Seoul – Na een langdurige competitie lijkt Boeing de race om de Zuidkoreaanse order voor nieuwe gevechtsvliegtuigen te hebben gewonnen van Lockheed. De F-35 Joint Strike Fighter valt vrijwel zeker af vanwege te hoge kosten en de late levering. Het afvallen van de JSF is een gevoelige tegenvaller voor Lockheed en de sterke wereldwijde JSF lobby.

Vorige week deden voormalige luchtmacht generaals nog een laatste verwoede lobby poging om de Defense Acquisition Program Administration (DAPA) en de regering op andere gedachten te brengen. Maar afgelopen vrijdag werd bekend dat de DAPA de Boeing F-15SE Silent Eagle zal aanbevelen als enige in aanmerking komende kandidaat in het al steeds uitgestelde F-X fase 3 project. Het gaat om 60 toestellen.
Binnen dit project worden twee typen verouderde gevechtsvliegtuigen vervangen. Lange tijd was de Lockheed F-35 de favoriete kandidaat en na de keuze van Japan in 2012 om verder te gaan met de JSF, leek het onmogelijk dat Zuid-Korea een andere keuze zou maken.

Maar DAPA heeft zich strikt gehouden aan de strakke regels voor defensie verwervingsprojecten in Zuid-Korea. DAPA President Park Geun-hye zal binnenkort de aanbeveling doorsturen aan de Defense Project Promotion Committee en Defensie Minister Kim Kwan-jin. Eind juni 2013 heeft DAPA de diverse leveranciers, waaronder met name Lockheed, de gelegenheid gegeven de prijs neerwaarts bij te stellen en het leveringspakket te optimaliseren. Dit om de te dure aanbieders alsnog gelegenheid te geven binnen het budget te komen. De Zuidkoreaanse regels laten niet toe boven een eenmaal gesteld budget uit te komen. De 60 Lockheed F-35 toestellen zouden totaal US$ 10,3 miljard (€ 8 miljard, stuksprijs all-in € 132 miljoen) moeten kosten.

Niet alleen prijs bepalend

De Boeing F-15SE Silent Eagle because blijft binnen het gestelde budget van US$ 7,4 miljard. De Lockheed F-35 komt daar enkele miljarden bovenuit. De Eurofighter Typhoon viel eerder af, vanwege het niet voldoen van de aanbieding aan de DAPA reglementen.
De Boeing F-15SE heeft betere prestaties in luchtgevechten, kan meer wapens meevoeren en heeft een grotere vliegbereik dan de F-35. Om tegemoet te komen aan de eis om “stealth” te zijn, heeft Boeing diverse verniewingen aangebracht, tevens is het toestel voorzien van de meest moderne boordelectronica, die zich kan meten met de JSF. Probleem voor de JSF is niet alleen de hogere prijs, ook de onzekerheid over de tijdige beschikbaarheid is een serieus nadeel voor Zuid-Korea, dat gelet op de dreiging vanuit Noord-Korea dringend om modern materieel verlegen is. Tevens biedt Boeing aan Zuid-Korea veel meer werkgelegenheid en daadwerkelijke deelname aan de productie en doorontwikkeling, dan Lockheed.

Lockheed blijft nog knokken voor order

Lockheed ligt zich nog niet neer bij de beslissing en zal via lobbyisten, en via de Amerikaanse regering, er alles aan doen het nut de de noodzaak van de JSF onder de aandacht van de Zuidkoreaanse parlementariërs te brengen. Het parlement heeft uiteindelijk het laatste woord.

Bron:
The Chosun Ilbo (South Korea); diverse artikelen; juni, augustus en september 2013
Laatste nieuws: Chosun Ilbol 16-sep-2013; Boeing to Win Fighter Project Despite Veterans’ Pleas

JSFNieuws130916-JB/jb

Een reactie op dit bericht...

Mrt 14 2013

Denmark: second JSF partner country with total new fighter evaluation

Gepubliceerd door JSFNieuws.nl onder Aanschaf JSF, Andere JSF landen

UPDATED

Copenhagen DK – In an official press release Denmark confirmed it has restarted a competition to select a fighter jet to replace the fleet of F-16s of the Danish Air Force. The evaluation is part of the Danish multi-year planning 2013-2017. Planning is to prepare a final political decision in June 2015.

Denmark is a JSF partner country (development contribution in 2002), but will held an open competition. It is the second country that re-evaluatie an earlier JSF decision. In December 2012 Canada also on a re-evaluation for its fighter acquisition process though no official competition has yet been put in place and cancelled the sole-source decision (2010) to procure the F-35 after a very critical auditor and KPMG report.

The competition was frozen in April 2010, but Boeing, Eurofighter, Lockheed Martin and Saab all received an official letter Wednesday March 13, 2013 informing them that the Danish MoD resumed the purchase process for new fighters. Last autumn some preparations were done by visiting the USA manufacturers Boeing and the JSF Program Office. Remarkable fact is the confirmation that the Eurofighter Typhoon will re-enter the bidding process, after leaving it in 2007. Eurofighter withdrew in December 2007 from the Danish and Norwegian competition, as it believed that the F-35 Joint Strike Fighter was favored in the evaluation.

Current Fleet

The Royal Danish Air Force (RDAF or Kongelige Danske Flyvevåben) has one main operating base located at Skrydstrup with one fighter wing with two multi-role frontline squadrons (Esk 727 and Esk 730). A total of only 30 Lockheed Martin F-16AM/BM is still operational. Most of the twoseat 16BM are operated by Esk (Sqd)727 in its training role and the Esk (Sqd) 730 contributes to the NATO Rapid Reaction Force. Last operation was during the military intervention in Libya in 2011 when 6 Danish F-16 operated from Sigonella in Italy. In 2004, 2009 and 2010 the RDAF contributed to the NATO Operation Baltic Air Policing in Lithuania.

In the 1960s and 1970s the RDAF operated a number of US financed Lockheed F-104G Starfighters, North American F-100D and F-100F Super Sabres, and a fleet of Saab Draken fighter aircraft.

Low Operating and Support costs important

Danish Parliament knows a decision will have huge influence on the defence procurement budget for nearly a decade. Also the operating and support cost will affect the entire defense budget over 30-40 years ahead. Therefore low long term operating and support costs are important for Denmark.

Comeback of Eurofighter Typhoon

The comeback of Eurofighter is the most interesting fact. It may be a relatively strong candidate, because the plane is used by the close NATO allies Germany and Britain. Also Germany is a very important trading partner and the most important country for Danish export. There is some speculation about a possibility for Denmark to buying Eurofighters destined for the German Tranche 3b series or buying used Eurofighters Tranche ½ version from Germany, so that Germany can shift to the new Tranche 3b version. There were no legal or evaluation conditions that could give objections to a comeback of Eurofighter in the competition.
Eurofighter welcomed the invitation to join the New Danish Combat Aircraft Competition. Eurofighter CEO, Enzo Casolini, said: “We welcome the invitation of the Danish Government and we are pleased to enter into this international competition. Eurofighter Typhoon is the most advanced new generation combat aircraft that can fulfill the specific Danish requirements, including Arctic surveillance. We are ready to develop a strategic partnership with Denmark and provide opportunities for significant collaboration with Europe’s leading industrial nations.” In a press release they point at the fact that the Eurofighter programme has strong reliability in terms of delivery and price. “The aircraft itself is an effective, proven and trusted weapon system. A decision in favour of Eurofighter Typhoon would be a long-term investment into Denmark’s security and defence. Selecting Eurofighter Typhoon which is fully NATO-compatible would lead to reduced costs for Denmark with respect to logistics, training and interoperability during coalition missions. A total of about 650 Typhoon are ordered by Germany, the United Kingdom, Italy, Spain, Austria, Saudi Arabia and Oman.

SAAB claims “stronger than ever” position

Lennart Sindahl, Head of Saab’s business area Aeronautics, said in a reaction: “Our position to export Gripen to the world market is stronger than ever, particularly after the historical procurement order placed last month by Sweden for 60 Gripen and another possible 22 Gripen fighters for Switzerland“. Today Saab is in the unique postion to have a firm development contract for the next generation fighter with Sweden and Switzerland as customers. A strong competitive advantage of the new Gripen E are the low operating and support cost; NATO interoperability; long term Industrial contacts between SAAB and several companies in Denmark.
We note a great interest for Gripen worldwide and we follow the decision that has just been announced in Denmark. Now we are looking forward to receiving more information about the process,” explains Lennart Sindahl.

Dassault not invited

Dassault Aviation has not been invited to compete, and will not attempt to do so, company chief executive Eric Trappier told Defense-aerospace.com after the company’s March 14 press conference in Paris. He said that the European partners are the least likely to withdraw from the Joint Strike Fighter program. He added that this explains why Dassault did not re-compete in the Netherlands, which he said had made a lot of noise about holding a new competition but had ultimately stayed with the JSF. “It probably allowed them to obtain a better price from the Americans,” he said.

Evaluation process

Other candidates are the F-35 from Lockheed Martin; the Boeing Super Hornet and Saab’s Gripen Next Generation. There is requirement for 24-32 fighter aircraft dependent on price and budget.
The new evaluation process and final recommendation will be ready at the end of 2014. Final political decision has to be taken around June 2015.

Sources:
MoD Denmark; 13-mar-2013; Press Release “Valget af nyt kampfly starter igen”
Inside information Forsvarsministeriet and Kongelige Danske Flyvevåben

JSFNieuws130314-JB/jb

4 reacties op dit bericht...

Mrt 04 2013

Canada: JSF geen vanzelfsprekende keuze meer in nieuwe evaluatie

Gepubliceerd door JSFNieuws.nl onder Aanschaf JSF, Andere JSF landen

Kesteren NL – In december 2012 besloot Canada tot herziening van de Joint Strike Fighter (JSF) keuze. Vandaag heeft het Canadese National Fighter Procurement Secretariat (NFPS) een nieuwe vragenlijst (questionnaire) publiek gemaakt, bestemd voor vijf leveranciers van gevechtsvliegtuigen. Deze nieuwe questionnaire zal de basis vormen van de nieuwe evaluatie. Daarbij is de JSF zeker niet langer een vanzelfsprekende keuze.

Vorig jaar kwam in Canaa aan het licht dat het Ministerie van Defensie de keuze voor de Joint Strike Fighter (JSF) in 2010 had gedaan op basis van een vooringenomen standpunt en zonder deugdelijke analyse van beschikbare informatie, onder andere inzake de aanschafkosten en levensduurkosten. Daarna werd besloten het keuzeproces volledig opnieuw uit te voeren.
Hiervoor is een speciaal Zeven Punten Plan opgesteld om de transparantie te waarborgen.

Evaluatie losgekoppeld van defensie

Het National Fighter Procurement Secretariat (NFPS) valt onder verantwoordelijkheid van het Ministerie van Publieke Werken en is onafhankelijk van het Ministerie van Defensie. Canada streeft naar maximale openheid bij de evaluatie van een opvolger van de verouderde CF18 gevechtsvliegtuigen. Het Canadese publiek kan op een speciaal hiervoor geopende website de stappen en voortgang in het keuzeproces continu volgen (zie National Fighter Procurement Secretariat website).
De questionnnaire is er op gericht informatie te verzamelen over mogelijke toestellen, die op de markt zijn, om de huidige gevechtstoestellen te vervangen en hoe deze zouden kunnen voldoen aan de missies, zoals beschreven in de defensie toekomstvisie “Canada First Defence Strategy.”

Maximale transparantie; vijf fabrikanten

De questionnaire is gebaseerd op een eerste orientatieronde in januari 2013 bij fabrikanten. Doel is om een voor een breder publiek toegankelijke en begrijpelijke evaluatie te krijgen op een zo kort mogelijke termijn en met maximale transparantie. Deze moet uitmonden in een eindrapport met een volledige analyse van capaciteiten, kosten en risico’s voor elke optie.
Deelnemers aan de evaluatie zijn (in alfabetische volgorde): Boeing Company, Dassault Aviation, EADS Eurofighter, Lockheed Martin and Saab Group.
De eerste questionnaire moet uiterlijk 15 april 2013 beantwoord zijn. Een vervolg questionnaire om informatie te verkrijgen over de kosten zal later aan de bedrijven worden toegezonden.

Eerst: Canadese behoeftestelling

Canada heeft een operationele behoefte om de bestaande vloot van 80 Boeing CF-18 gevechtstoestellen te vervangen door een nieuw toestel. Dit nieuwe toestel moet passen in de behoeften, zoals vastgesteld in de “Canada First Defence Strategy (CFDS)” uit mei 2008.
Hierin worden drie rollen en zes missies gespecificeerd voor de Canadian Armed Forces.
De CFDS is het basis uitgangspunt voor de Canadese regering bij de evaluatie van de diverse opties voor de komende 30 jaar.
De huidige multi-role Boeing CF-18 Hornet kwam in dienst in 1982 en zou oorspronkelijk rond 2003 vervangen moeten worden. Door intensief onderhoud en structurele reparatieprogramma’s is dit opgerekt tot ongeveer 2017-2020. Indien een opvolger niet tijdig beschikbaar is, valt er een aanzienlijk capaciteitsgat en kunnen bepaalde essentiële defensietaken niet worden uitgevoerd. Daarom is keuze van een opvolger dringend nodig.

De CFDS geeft de Canadian Armed Forces duidelijk aan wat de belangrijkste taken zijn:
1. Eerst en vooral, verdediging grondgebied van Canada;
2. Verdedigen van Noord-Amerikaanse continent; en
3. Bijdragen aan internationale vrede en veiligheid

Passend ambitieniveau binnen Canadese kaders centraal

Gebaseerd op de CFDS, heeft de regering van Canada een ambitieniveau vastgesteld. Op dit passende ambitieniveau zijn de vereisten voor een nieuw gevechtstoestel in de questionnaire afegstemd. Deze missies moeten, in potentie, tegelijkertijd uitgevoerd kunnen worden:
(1). Uitvoeren dagelijkse missies in het kader van de verdediging van het eigen grondgebied en het Noordamerikaanse continent, inclusief de Poolstreken binnen het jader van de NORAD (North American Aerospace Defense Command);
(2). Ondersteunig van de civiele autoriteiten in crisissituaties, bijvoorbeeld natuurrampen;
(3). Ondersteuning bij grote internationale evenementen in Canada, zoals in 2010 de Olympische Spelen;
(4). Leiden van of deelnemen aan grote internationale operaties voor een langere tijd;
(5). Reageren op grote terreuraanvallen; en
(6). Uitzenden van strijdkrachten als reactie op een crisis ergens in de wereld voor een korte periode.

Canada zal een nieuw gevechtstoestel beoordelen op de mogelijkheden deze ambities te kunnen waarmaken. Hierbij wordt rekening gehouden met het kunnen uitvoeren van missies samen met bondgenoten. Er zijn missieprioriteiten vastgesteld door de regering

Gevolgde methodiek

In de evaluatie zullen de hoofdmissies van de Canadian Armed Forces uitgangspunt zijn en de evaluatie moet een diepgaande analyse opleveren van de kosten, capaciteiten en risico’s van de diverse potentiële opvolgers van de CF-18. Hierbij zal gelet worden op de nog resterende levensduur van de CF-18. Na dit eerste evaluatieproces zullen alle vijf toestellen in beeld blijven voor de volgende stap.

Op basis van de defensie doctrine en de Canadian Armed Forces Capability Based Planning, zijn er zeven Aerospace Capabilities vastgesteld, die een de opvolger van de CF-18 moet kunnen uitvoeren om te kunnen voldoen aan de zes kern Canadian First Defence Strategy (CFDS) missies.
De Aerospace Capabilities zijn:
- Defensive Counter Air (DCA)
- Offensive Counter Air (OCA)
- Strategic Attack
- Close Air Support (CAS)
- Land Strike
- Tactical Support to Maritime Operations (TASMO)
- Intelligence, Surveillance, and Reconnaissance (ISR)

Deze Aerospace Capabilities zijn afgeleid van de rollen en missies, zoals vastgesteld in de CFDS. Elke Aerospace Capability is opgedeeld in zogeheten Measures of Effectiveness (MOEs). Deze MOEs bieden kwalitatieve aanknooppunten om te beoordelen hoe de prestaties van de vele onafhankelijke subsystemen een totaal en zelfstandig wapensysteem effect kunnen bereiken.
Door combinatie van de MOEs kan een risico analyse per Aerospace Capability opgesteld worden. De prestaties van onderliggende systemen zal worden gemeten middels zogenaamde Measures of Performance (MOPs). Deze MOPs meten een invididuele (sub-)systeem capaciteit en leveren het basis materiaal voor het meten van de systeem effect, zoals weergegeven in de MOEs.
Tevens zal een beoordeling plaats vinden van de strategische en operationele geschiktheid voor de CFDS missies op langere termijn door gebruik te maken van twee tijdshorizonnen. De eerste horizon betreft de periode 2020-2030 (kort na introductie) en de tweede 2030+ (toekomstige omgeving). Voor elk van de twee horizonnen zijn bepaalde dreigingselementen opgesteld. Een leverancier moet laten zien hoe met deze toekomstige dreigingen wordt omgegaan.

Hierna volgt de stap van kostenevaluatie, dan pas de baten voor de industrie

In het evaluatieproces heeft het National Fighter Procurement Secretariat (NFPS) de leiding in samenwerking met het Ministerie van Defensie, de Canadse strijdkrachten, het Ministerie van
Publieke Werken en Overheidsdiensten en de Canadese Industrie.
De evaluatie wordt uitgevoerd door het laten indienen van antwoorden op twee aan elkaar gerelateerde vragenlijsten (questionnaires). De eerste vragenlijst is hiervoor beschreven en omvat gedetailleerde vragen over technische capaciteiten en missiemogelijkheden en bijbehorende onderhouds- en upgrade kwesties.
De tweede (nog uit te brengen) questionnaire zal ingaan op kostenschattingen van de vliegtuigen conform de methode van KPMG, de “ Life-Cycle Cost Framework”, dat eerder door de Canadese Treasury Board Secretariat is uitgebracht.
Er zal geen shortlist of prekwalificatie gemaakt worden. In dit stadium mag aan de industrie geen enkele belofte gedaan worden, gebaseerd op de evaluatie. Informatie over potentieel profijt voor de industrie (compensatie orders, andere vormen van participatie) zullen pas later aan de orde komen.

Conclusie

De geschiktheid en betaalbaarheid voor defensie staat voorop, de industrie komt pas daarna. Dit is anders dan bij de JSF rond 2002: het industrieel belang stond sterk centraal, dit leidde tot een tunnelvisie, waarna defensie de eisen zo opstelde, dat alleen de JSF daar aan kon voldoen. Van een serieus keuzeproces vanuit een echte behoeftestelling was geen sprake. Ook in andere landen dan Canada was dit in mindere of meerdere mate het geval.

Bron:
National Fighter Procurement Secretariat; 4-Mar-2013; Industry Engagement Request: Capability, Production and Supportability Information Questionnaire Replacement CF18

Auteur: Johan Boeder

JSFNieuws130304-JB/jb

Een reactie op dit bericht...

Feb 18 2013

Australian TV reveals: JSF deal after secret meeting in 2002

Gepubliceerd door JSFNieuws.nl onder Aanschaf JSF, Andere JSF landen

In Australia is growing critisicism on the JSF project. Today, Australian ABC Television program “Four Corners” tries to find an answer at the question “how and why did Australia lock itself into a project that both experts and senior US politicians say is dangerously flawed?” The program reveals that back in 2002 John Howard as Prime Minister signed a secreat deal with Lockheed Martin.

ABC TV Four Corners (see link) asks three crucial questions:
(1) Why was the JSF chosen without an open and competitive tender?
(2) Why did the Air Force top give the JSF project his stamp of approval when it was barely off the drawing board?
(3) And will the JSF capabilities have to be downgraded before it gets into service?

Choice of F-35 after secret meeting with Lockheed Martin

ABC TV Four Corners reveals that John Howard as Prime Minister signed Australia up to the F-35 development program in a secret deal with the American manufacturer Lockheed Martin in a Washington hotel ten years ago.
In June 2002, just around the corner from the White House, at the Willard Hotel, he sat down with representatives of Lockheed Martin. At this secret meeting, John Howard signed up Australia to the JSF program.”

A deal without any public tender

In the meantime other aircraft companies were preparing to go head to head for a lucrative Australian contract. One of the was the French aircraft manufacturer Dassault, that produces the Rafale fighter jet. They were preparing dor for a five year campaign to sell the French plane. The French representative Daniel Fremont arrived June 27, 2002 in Canberra to discuss the opportunities of the Rafae. But the same day , the then Defence Minister Senator Robert Hill was giving a press conference, announcingL at a press conference: “What we’re announcing today is that we’ve decided to, as a government, to participate in the system development and demonstration phase of the Lockheed Martin Joint Strike Fighter, and ultimately this will be the largest military procurement in Australia’s history.” Without real competition, without a competitive tender the Lockheed Martin F-35 had been choosen by Australia. Daniel Fremont: “I was so shocked that I could not believe it. It’s just as simple as that.”

Pierrre Sprey’s opinion, (co-)designer of A-10 and F-16 about the F-35

The Australian TV also asked Pierre Sprey to comment on the F-35. Pierre Sprey is the father of the well-known Fairchild A-10 tank-killer and co-designer of the very successfull F-16 fighter jet. So, his opinion about the F-35 is very interesting:
So we have an airplane that can’t turn to escape fighters, can’t turn to escape missiles, sluggish in acceleration because it’s so big and fat and draggy and doesn’t have enough motor for the weight. ”
And:
We haven’t even scratched the surface of the failures because we’ve done all the easy flight testing so far. The hard flight testing, you know, that’s all in front of us, that hasn’t been done yet.”
Also:
Because of the enormous complexity, every aspect of that airplane is basically a failure waiting to happen and super hard to fix. The computer system is a nightmare and they’re so behind schedule. They’re more behind schedule on software than on anything else.

No normal, independent competitive tender

ABC TV “Four Corners” reveals that 10 years ago the head of the RAAF, Air Chief Marshal Angus Houston, was warned the JSF might be late and the RAAF should opt for a mixed fleet rather than a single-type air force made up solely of JSF aircraft. “Four Corners” reporters tried to find an answer to te question: “The JSF project could cost Australian taxpayers tens of billions of dollars. Is this plane a super fighter or a massive waste of money.. However, in a separate statement Angus Houston defends the decision to choose the F-35 for the RAAF, saying: “I am still convinced that the JSF is the right air combat aircraft to meet Australia’s future security needs ?”

A former Defence official closely involved in the oversight of the replacement program agreed to talk to Four Corners on condition that his identity was protected: “Australia would normally have gone through a competitive tendering process to work out “what the aeroplane could do, what its costs and its schedule was. But this had not happened in the case of the JSF.”

Pentagon General Bogdan, head JSF Program office: still risks and problems

Four Corners reporter Andrew Fowler travels to the United States in search of answers. He goes to Lockheed Martin’s top secret factory in Texas. He had the first television interview with the Pentagon’s new head man on the project, US Air Force Lieutenant General Chris Bogdan, who has recently taken over as head of the JSF project team. Lt.general Bodgan said int the interview: “Let’s make no mistake about it. This program still has risks, technical risks, it has cost issues, it has problems we’ll have to fix in the future.
And the head of JSF Program Office Bodgan confirms: “If you promise that you’re getting a Ferrari and you deliver a Chevy - um, no offence to the Chevy company - you’re not going to sell as many. It’s as simple as that.” And about the price-quantity deadly embracing: “Sure. It’s-it’s a, it’s a death spiral.”.

Concurrency in development and production caused problems

Bogdan confirms that that putting the plane into production before it has been tested properly - a process called concurrency - has caused major problems: “Concurrency has created a complexity in this program that we have to deal with today. And while I would not dare to go back and criticise the decisions that were made in the past, what I probably would’ve thought about was how much development work and how much testing was really done to solidify the design of the airplane before we started producing airplanes.
A large amount of concurrency - i.e. beginning in production long before your design is stable and long before you’ve found problems in test, creates downstream issues where now you have to go back and retrofit airplanes and make sure that the production line has those fixes in them. And that drives complexity and cost.”

Read more:
ABC News; 18-feb-2013; “Pentagon general issues warning on JSF blow-outs

Statement of Air Chief Marshal Angus Houston, AC, AFC (Ret’d) 13 February 2013 (PDF)

Source:
“Reach for the Sky”, reported by Andrew Fowler and presented by Kerry O’Brien, goes to air on Monday 18th February at 8.30pm on ABC1 (local time). It is replayed on Tuesday 19th February at 11.35pm. It can also be seen on ABC News 24 at 8.00pm Saturday, on ABC iview and at abc.net.au/4corners.

Een reactie op dit bericht...

Feb 15 2013

Australian MP about JSF: Why did Lockheed give misleading information?

Gepubliceerd door JSFNieuws.nl onder Aanschaf JSF, Andere JSF landen

In a speech delivered by Dr Dennis Jensen in the Parliament (Federation Chamber) on 13-feb-2013 in the Australian Parliament he gives a clear overview of the Australian JSF project. Most of the criticism may be applied to all other JSF partner countries. The speech of Dr. Jensen is a clear summary of a project that ran into irreversible problems, due to its wrong concept and design.

Here the plain text of the speech of Dr. Dennis Jensen about the JSF Program:
The truth is incontrovertible. “Malice may attack it, ignorance may deride it, but in the end there it is.” So said Winston Churchill. The Department of Defence has a problem with accepting the truth.

Late delivery, false expectations

Questioned in 2004 regarding the joint strike fighter, Air Marshal Houston stated, ‘The expectation is they will begin arriving in Australia by 2012.’ He went on to say, ‘It is a conservative estimate. That is when we would expect.’
In 2005 he said, ‘We are still planning on 2012.’
In 2007, he again stated delivery would be in 2012 and the initial operational capability, or IOC, would be in 2014-15.

In 2009 Dr Gumley, head of the Defence Materiel Organisation, said, ‘The JSF is on schedule. I think the test program is running four or five months late.’ To reiterate—’running on schedule’. We have been talking about 2012 and initial aircraft in 2014 with IOC—well, initially 2013 IOC—and he said, ‘It is not something I lose much sleep about.’ I do. And if I were Dr Gumley, he should have. Because ultimately these aircraft are not experiments in marketeering; rather they are tools young men and women in uniform will use to defend this great nation from enemies with superior technologies. It is a question about lives, not maintaining the extravagant livelihoods of Lockheed Martin executives.

In 2011, Air Vice Marshal Osley told parliament that the US JSF program manager, Vice Admiral Venlet, said, ‘The program is now founded on a great deal of realism.’ Air Vice Marshal Osley said, ‘I think our estimate is now becoming a realistic estimate instead of a conservative estimate.’

Then the IOC was taken to be 2018, and he reiterated his confidence on this numerous times in testimony. But a few months ago we were told that this has now slipped to 2020, and Bill Sweetman of Aviation Week and Space Technology, the trade bible, states that IOC in the US is only likely to be in 2020. Even if this does not slip, how would you like to order a 1991 (Holden) VN Commodore (editor’s note: Australian produced car) and finally take delivery when the competition is producing the FG, or current model, Falcons?
How competitive would that (Holden) VN Commodore be? Should you stick with your VN Commodore? The Department of Defence seems to think so. On Defence’s risk management matrix, a slip of merely 12 months is considered an extreme level of risk, yet the program is now over half a decade late and there are no flags being thrown up.

Why no red flags after price explosion since 2005?

In 2005, Air Marshal Houston said, ‘Currently the indicators are that the flyaway costs for the F-35 will be about $45 million.’
In 2006, Air Commodore Harvey is talking about “approximately $US47 million on 2002 base year”.
We are getting them early, so Harvey said ‘approximately $55 million average for our fleet’. Then in 2008, Dr. Gumley stated that he would be surprised if we paid more than about $75 million a copy for the aircraft measured in 2008 dollars, ‘assuming we buy at least 75, or three squadrons’. I was told by Defence in then Minister Nelson’s office that the average unit procurement cost that was being worked on by Defence was $131 million per unit.
So why did Dr Gumley say he would be surprised if we paid more than $75 million each? Defence deliberately talk costs that make up the price instead of the price, so that they can obfuscate.
In 2010, then Air Vice Marshal Harvey, in talking about fleet, said it was $75 million in 2008 dollars at a 0.92 exchange rate. The Government Accountability Office in the United States, talking about average procurement cost of the JSF, said it has gone up from $69 million in October 2001. In April 2010 it was up to $114 million each.
In June 2010, after a Nunn-McCurdy breach, it was revised to $133 million per copy. Using the risk management matrix at 10 per cent, increase in cost is severe and a combination of severe and almost certainly means that you will have a category of extreme level of risk. Once again, why no red flags?

Air Power Australia are routinely denigrated by Defence which will obviously have a negative impact on the work they get as well as organisations such as REPSIM. The reason they are denigrated is that they have the audacity to criticise the JSF program. Problematically for Defence they tend to be accurate, whereas Defence woefully fails. Take cost, for example. In 2006-07, Air Power Australia had an estimate of between $136 million and $176 million, far more accurate than Defence talking about significantly less than $100 million. Were they
just deliberately misleading parliament, given they had admitted the $131 million average unit procurement cost to me in 2007? They tend to hide behind many definitions of cost, deliberately obfuscating failed projects by throwing various prices and costs out there.

Other countries also critical

Vice Marshal Osley also boasted of no foreign customers having pulled out and he even boasted of it ‘not being beyond my level of expertise to comment on politics in Canada’ before assuring us that it was just politics in Canada and Canada would stay in.
In fact Canada has pulled out of the program. The Danes have ordered advanced F-16s as a stopgap which I am told will likely become the final capability—in other words, they will
dump the JSF as well. The Dutch are prevaricating and the probability is that they will pull out.

Failing aerodynamic performance

As I have said, there has been unfair criticism of APA by Defence. As an example, Air Vice Marshal Osley stated of APA’s criticisms of the F-35’s aerodynamic performance that it was:
… inconsistent with years of detailed analysis undertaken by Defence, the JSF Program Office, Lockheed Martin and the eight other partner nations.
He further stated that their analysis was:
… basically flawed through incorrect assumptions and the lack of knowledge of the classified F-35 performance information.

The Joint Operational Requirements Document, or JORD, had specifications on various measures of performance. For acceleration at 30,000 feet the objective was 40 seconds or less and the threshold or bare minimum was 55 seconds.
We were told by Defence that it would meet spec and Tom Burbage, head of the JSF
program with Lockheed Martin, misled parliament in March last year by stating: ‘The airplane will continue to be well in excess of its basic requirement. The aircraft is meeting all other requirements to date.’ He stated ‘other’ because it failed to meet the range requirement of 590 nautical miles and they have conveniently changed the definition of the requirement for the A-model which Defence recommends we get so that it could reach spec.

Acceleration and turnrate similar to 50-year old Vietnam-era F-4 Phantom

In terms of that acceleration spec, the JSF program office in the US has asked the Joint Requirements Oversight Committee, or JROC, to relax the requirement to 63 seconds which is similar to the performance of a 50-year-old F-4 Phantom—so much for meetings spec. In 2006, APA calculated the A-model would take over 60 seconds for acceleration which has now proven correct. This is on record at the same time that Defence and LockMart were telling us it was meeting or exceeding spec. Whose analysis is flawed now?

Similarly, for turn performance, the aircraft had an objective to sustain six g at 15,000 feet with a bare minimum threshold of 5.3 g. In 2006, APA calculated it could only sustain 4.7 g, at the same time that Defence and LockMart were assuring us that it would meet spec. Once again, JPO has requested JROC to relax the spec to 4.6 g. This is less than said 50-year-old F-4 Phantom, which was known as a truck for its turn performance at the time. Whose analysis is flawed now? So much for the years of detailed analysis undertaken by Defence, the
JSF program office, Lockheed Martin and eight other partner nations.

Weight problems restricts future changes

This aircraft has had very austere specifications placed on it in the JORD, and LockMart has designed the aircraft not to meet the objectives—which were not much of a stretch anyway—but with the bare minimum threshold specs, and have failed to even meet them. They have a weight problem with the aircraft, and military aircraft always put on weight. This aircraft is only 270 pounds under the maximum allowable empty weight according to the Director of Operational Test and Evaluation. They have even gone so far as to remove fuel stop valves and extinguishers in the dry bays, which, according to the DOT&E, increases the aircraft’s vulnerability to ground fire by 25 per cent compared with legacy aircraft.

JSF program based on magic!

But this program is based on magic! Because, in terms of the fundamentals of air combat, this aircraft is a comprehensive and hugely expensive failure. It is a $1 trillion program over its life, so no wonder we are getting so much spin and so little substance. By every measure, the aircraft is an outlier. We are told that this aircraft will let the missiles do the work—no need for high aerodynamic performance; it will all occur at beyond visual range.
So why do they crow about the 50 degree angle of attack capability which is only important in close combat? The reason is that, according to Defence and LockMart, the JSF is the answer, and therefore anything it can do is important and great but what it cannot do is irrelevant. They are quite willing to mislead, lie and obfuscate— anything to ensure the continuation of this white elephant.
Remember, even if it achieves the 2020 IOC, this turkey will be in service until 2060 or so. Do you really think it will be remotely competitive then? Why are the Russians, the Chinese, the Europeans and indeed LockMart with its other fighter, the F-22, spending so much money for these aircraft to have supermanoeuvrability and supercruise—or the ability to cruise supersonically without using afterburner—if it is not important? Indeed, the JSF will have to light up the sky to get into a position to fight using a lot of fuel-hungry and very hot afterburners which can be seen from a long distance away, just to get to the speed required to do that.

Does Lockheed have be the only correct view of air combat?

Does the JSF program really have the ultimate and only correct view of air combat, a view that bets against the basics of air combat that have been shown to be fundamental to air combat time and again over the last century, despite people having bet against said fundamentals on numerous occasions? Are those who designed the J-20, J-31, F-22, Eurofighter, Gripen and Rafale all wrong? Are the fundamentals of air combat and the wisdom of the likes of John Boyd and von Clausewitz all wrong, and only the mighty Lockheed Martin Fort Worth division is correct?

Why did Tom Burbage give misleading information?

I want Tom Burbage, the head of the JSF program with Lockheed Martin, to come to parliament and explain why he did not give false and misleading information to this parliament. If we do not insist on full transparency, our fighting men and women will be the ones to pay the price, not those in Russell offices or the boardrooms of Lockheed Martin. Finally, no doubt Defence and LockMart will state that the magic is classified and hidden, and we will have to take them on trust that it truly is revolutionary, it will change the nature of air combat, and that is why it is a world-beater. The problem is, on all unclassified measures where we have had the opportunity to compare the facts with what they have assured us is correct, they have been shown to be wrong.

Independent experts demonstrated to be correct

Furthermore, when independent experts have been demonstrated to be correct on these measures where Defence and Lockheed Martin have failed so dismally, when they warn us that the JSF is uncompetitive, I believe we should take what they have to say extremely seriously and demand evidence from Defence and LockMart. We should demand that they show us, not simply assure us.

In the final analysis, facts are stubborn things and I am more stubborn still.

Author: Dr. Dennis Jensen, Member of Parliament, Australia

Background:
Dr Dennis Jensen (born 28 February 1962 in Johannesburg, South Africa), Australian politician, was elected to the Australian House of Representatives at the 9 October 2004 federal election for the Division of Tangney, Western Australia, for the Liberal Party.
He was educated at RMIT University, Melbourne University and Monash University, from where he has a PhD in materials engineering on ceramics. He was a research scientist with the CSIRO and a defence analyst before entering politics.

Source:
Austrlian House of Representatives; proof; Federation Chamber;
Bills Appropriation Bill (No. 3) 2012-2013 and Appropriation Bill (No. 4) 2012-2013
Second Reading Speech MP Dr. Dennis Jensen; Wednesday, 13 February 2013; by authority of the house of representatives.

JSFNieuws130214-DJ/pg

2 reacties op dit bericht...

Jan 29 2013

Canada besluit tot volledige herziening keuze Joint Strike Fighter

Gepubliceerd door JSFNieuws.nl onder Aanschaf JSF, Andere JSF landen

Kesteren – Canada start een volledige nieuwe kandidaten evaluatie voor de opvolger van de verouderde F-18 straaljager. Dat is deze week bekend gemaakt. Canada zet daarmee de eerdere keuze van de JSF op losse schroeven. Een vijftal fabrikanten is uitgenodigde om een voorstel in te dienen, waaronder de drie Europese fabrikanten Dassault, Eurofighter en Saab.

Sinds ruim twee jaar staan de JSF aankoopplannen – net als in Nederland het grootste verwervingsproject ooit voor de strijdkrachten – stevig ter discussie. De roering ontstond nadat de Auditor General Michael Ferguson (Rekenkamer) rapporteerde dat de defensie organisatie en in het verlengde daarvan de regering het Canadese publiek misleid had over de hoogte van de werkelijke kosten van de aanschaf en de exploitatie van de JSF.
In december 2012 werd besloten het keuzeproces opnieuw te doen en niet langer te laten uitvoeren door de – totaal bevooroordeelde – defensie organisatie. Deze beslissing werd genomen na een onafhankelijk onderzoek van KPMG, waaruit bleek dat misleidende informatie verstrekt is over de JSF aan het Canadese parlement door de regering

Kosten op misleidende wijze te laag voorgesteld

De Canadese defensie gaf aan dat de totale kosten circa US$ 30 miljard zouden zijn voor de totale gebruiksperiode van 30 jaar, inclusief ontwikkelingskosten. De onafhankelijke KPMG audit gaf aan dat voor dezelfde periode (42 jaar, opgeteld 12 jaar ontwikkeling vanaf 2002 en daarna 30 jaar gebruik vanaf 2014) sprake is van 50% hogere kosten, ofwel ruim US$ 44 miljard. Per gebruiksjaar is dat bijna US$ 750 miljoen meer bij een aantal van 65 toestellen, wat een enorme jaarlijkse extra aanslag op het Canadese defensiebudget zou inhouden.
Door het naar buiten komen van deze cijfers, werd de eenzijdige Canadese beslissing, zonder enige daadwerkelijke competitie genomen, op losse schroeven gezet.

Totale herziening JSF besluit

Na half december is er door defensieminister Peter MacKay en de minister van publieke werken Rona Ambrose (die nu toezicht heeft over het keuze proces), gewerkt aan voorstellen om tegemoet te komen aan de vernietigende kritiek uit het KPMG rapport van december 2012.
Nu is bekend gemaakt dat de volgende stap is: “Volledige herziening van JSF besluit en alle opties onafhankelijk onderzoeken en beoordelen”. Op dit onderzoek zal toezicht worden gehouden door een panel van onafhankelijke politieke en financiële experts.

Vijf kandidaten uitgenodigd

De Canadese regering heeft vijf fabrikanten uitgenodigd om informatie toe te sturen voor een een eerste informatieronde, op basis waarvan een definitief programma van eisen zal worden afgestemd en toegezonden aan de fabrikanten.
De kandidaten zullen zijn (in alfabetische volgorde):

De eerste kandidaat is de Boeing F/A-18 Super Hornet. Door velen in Canada beschouwd als een optimale kandidaaat. Het toestel is Amerikaans, er zijn er reeds honderden geleverd aan de Amerikaanse strijdkrachten. Vanwege de vertragingen met de JSF kocht Australië eerder al 24 Super Hornets en zal mogelijk nog eens 24 toestellen aanschaffen. De toestellen werden op tijd en binnen budget geleverd. De prijs per stuk zijn US$ 40 miljoen lager en de kosten per vlieguur 50% lager. Het toestel heeft twee motoren, een voordeel in de Canadese arctische omgeving, heeft een groter vliegbereik en kan aanzienlijk meer wapens meevoeren. Bovendien is het toestel uitgerust met de meest moderne (Amerikaanse) electronica en zogeheten “network-centric” en (in tegenstelling tot de F-35A) in staat gebruik te maken van de bestaande tankervloot van Canada.
De andere kandidaten zijn de tweemotorige Dassault Rafale C en de Eurofighter Typhoon.
Over de (mogelijk hoge) kosten van deze op zich zeer competente toestellen zijn op dit moment de nodige twijfels.
De vierde kandidaat is opnieuw de Lockheed Martin F-35A, die vanwege de reeds gedane investeringen en industriële betrokkenheid, daardoor bepaalde voordelen heeft in deze evaluatie.
Tot slot zal aan het Zweedse Saab Technology gevraagd worden offerte uit te brengen voor de nieuw ontwikkelde E-versie van de Saab JAS 39 Gripen. Dit toestel heeft voor Canada als nadeel, dat het net als de F-16 en F-35 eenmotorig is. De lage aanschafprijs en vooral de lage gebruikskosten (kosten per vlieguur minder dan 50% van de kosten per vlieguur van een JSF) zijn belangrijke voordelen voor een land, waar het defensiebudget stevig onder druk staat.
Het toestel heeft de meest moderne boordcomputers, nieuwe AESA radar en tal van sensoren, waardoor het volledig en bewezen netwerk-centric kan opereren in coalitieverband.

Loos dreigement Lockheed Martin

Uit de KPMG audit kwam naar voren dat er mogelijke “kansen” zijn op het verwerven van US$9.8 miljard aan industrieel werk. De KPMG audit liet zien dat 72 Canadese bedrijven, na ruim 10 jaar medewerking, tot heden slechts US $438 millioen aan daadwerkelijke contracten hadden binnengehaald. In tegenstelling tot Lockheed Martin bieden alle andere kandidaten vaste en gegarandeerde industriële compensatie. Deze kan – contractueel vooraf gegarandeerd – veel hoger uitpakken, dan de voorwaardelijke en onzekere Lockheed Martin methode waar continue “tegen laagste prijs en beste kwaliteit” geknokt zal moeten worden om werk binnen te halen.
Lockheed Martin topman Steve O’Bryan waarschuwde echter al, dat deze nieuwe kandiatenvergelijking Canada werk zal kosten: “Right now, we will honour all existing contracts. After that, all F-35 work will be directed into countries that are buying the airplane.” Een totale loos dreigement, werk schuiven in de richting van landen die het toestel wel kopen…….. Welke landen zijn dat? Immers Australië lijkt voorlopig te gaan voor de Boeing Super Hornet; Turkije,Italië, Nederland, Denemarken en Groot-Britannië stelden hun beslissingen jaren uit. Zelfs de Verenigde Staten verschuiven de aantallen steeds verder naar de toekomst. Dit loze dreigement laat Lockheed Martin in al deze landen horen.

Bron:
Ottawa Citizen; 29-jan-2013; “F-35 fallout blamed for collapse of another military procurement program

JSFNieuws130129-JB/jb

Nog geen reacties op dit bericht. Vragen of opmerkingen zijn welkom!

Jan 28 2013

Australië stevent af op flink lager aantal Joint Strike Fighters

Kesteren - Uit een uitgelekt concept defensieplan in Melbourne blijkt dat de Australische luchtmacht vrijwel zeker gedwongen wordt meer Boeing Super Hornets te kopen vanwege de vertragingen in het Joint Strike Fighter programma. Gevolg lijkt te zijn dat definitief een fors lager aantal JSF-straaljagers zal worden gekocht en dat uitstel zal plaats vinden tot na 2020.

De Sydney Morning Herald van maandag 28 januari 2013 berichtte dat uit een uitgelekt defensie white paper zou blijken, dat Australië opnieuw 24 Boeing Super Hornets gaat kopen voor een bedrag van circa US$ 2 miljard. In het najaar van 2012 waren hier al geregeld hardnekkige geruchten over.

Vertraging JSF leidt tot definitieve plaats Super Hornet in RAAF

Circa 5 jaar gelden schafte Australië reeds 24 van deze toestellen aan, inmiddels volledig geleverd en operationeel, volledig op tijd en geheel binnen het geplande budget. Toen werd er van uitgegaan dat deze Super Hornets tot circa 2025-2030 dienst zouden doen en dan alsnog vervangen worden door de Lockheed Martin F-35, ofwel JSF. Met deze tweede aankoop, waardoor het aantal Super Hornets binnen de Australische luchtmacht toeneeemt tot 48 toestellen. Daarmee zal de Super Hornet een zodanig aantal hebben en een zodanige factor vormen, dat het vrijwel zeker ten koste zal gaan van het aantal aan te schaffen JSF toestellen. Dit is nadelig voor de industrie, die betrokken is bij de bouw van de JSF, onder andere in Nederland. Oorspronkelijk was het plan van Australië om 100 JSF’s te kopen, dit wordt nu mogelijk gehalveerd.

De defensie white paper geeft aan, dat naar verwachting in 2020 slechts 2 JSF’s afgeleverd zullen zijn. Dit geeft een zodanig capaciteitsgat, gelet op de totaal opgevlogen oude F-18’s, dat noodgedwongen een ander toestel, de Super Hornet, moet worden aangeschaft. Wachten op de Joint Strike Fighter is niet langer verantwoord. Een gemengde vloot wordt door defensie deskundigen in Australië nu een goede optie genoemd.

Super Hornet aanzienlijk goedkoper in aanschaf en gebruik

De Super Hornet kost per stuk bovendien circa US$ 40 miljoen minder dan de – door ontwerpfouten, vertragingen en kostenstijgingen geplaagde – F-35 Joint Strike Fighter. Bovendien zijn de latere gebruikskosten per vlieguur de helft lager, een factor die ruim 30 jaar een rol speelt bij het onder druk staande defensiebudget.

Defensieminister Smith meldde dat het een concept betreft. Het uiteindelijke plan zal pas in juni 2013 worden vrijgegeven.

Een commentaar in Australië (zie deze link) gaat dieper in op diverse aspecten van de discussie in Australië en de voor- en nadelen van de Super Hornet.

Bron:
Sydney Morning Herald; 28-jan-2013; “Defence set to buy super hornets over cutting edge fighter”.

JSFNieuws130128-JB/jb

Een reactie op dit bericht...

Jan 14 2013

Turkije verbaast JSF wereld met beslissing tot uitstel aankoop

Gepubliceerd door JSFNieuws.nl onder Aanschaf JSF, Andere JSF landen

Kesteren – In Turkije is vrijdag bekend geworden, dat de aankoop van de eerste Joint Strike Fighter F-35 toestellen zal worden uitgesteld vanwege de technische problemen en de stijgende kosten. Tot voor kort was Turkije een van de meest toegewijde JSF partnerlanden. De beslissing roept dan ook de nodige vraagtekens op bij analisten.

Technische problemen en stijgende prijs de oorzaak

Op 3 januari 2012 is in een vergadering van het Defense Industry Executive Committee tot uitstel van de F-35 aankoop besloten. Het Defense Industry Executive Committee is het hoogste orgaan van Turkije inzake defensie aankopen, waar ook eerste minister Recep Tayyip Erdogan, defensie minister Ismet Ylmaz, chef generale staf generaal Necdet Özel en defensie aankoop chef Murad Bayar deel van uitmaken.
Op vrijdag 11 januari is de beslssing in een persverklaring naar buiten gebracht. Als oorzaken worden genoemd de huidige technische status van de Joint Strike Fighter, prestatieproblemen, de stijgende kosten en de status van de huidige contractonderhandelingen. Daarom is besloten om de eerste order, waartoe vorig jaar op 5 januari 2012 opdracht was gegeven, tot nader order in te trekken. Persbureau Agence-France Presse in Ankara heeft het bericht bevestigd.

Turkije heeft de op zeven na grootste defensiemacht in de wereld en een van de grootste bondgenoten van de USA binnen de NATO en is tevens een grote afnemer van de Amerikaanse wapenindustrie. Turkije is sinds 2001 een van de deelnemende landen in het JSF programma en heeft in 2006 toegezegd 100 toestellen te zullen afnemen, met een optie voor nog eens 16 toestellen. De F-35 moet in de Turkse luchtmacht de verouderde F-4 Phantom (uit het Vietnam tijdperk) vervangen.

Turkije tot voor kort grote en meest trouwe JSF partner

Turkije investeerde US$ 175 miljoen in de ontwikkelingsfase (ter vergelijking Nederland US$ 800 miljoen) en haalde reeds voor US$ 4 miljard aan industrieel werk binnen, aanzienlijk meer dan Nederland. Ondanks dit grote industriële profijt heeft Turkije tot op heden nog geen enkele vaste order geplaatst voor de F-35 en de aankoop steeds voor zich uitgeschoven. Tot voor kort was Turkije een van de meest trouwe JSF partnerlanden, geen enkel signaal duidde op uitstel of vermindering. Bovendien floreert de Turkse economie en is van defensiebezuinigingen geen sprake. Nog in 2009 was het de bedoeling, dat te beginnen met zesde productieserie (LRIP6) Turkije 10 toestellen per jaar zou afnemen. In 2010 werd het begintijdstip met een jaar uitgesteld en verminderd van 10 naar 6 toestellen. Begin 2012 werd het aantal verminderd naar 2 toestellen. Nu vindt dus opnieuw uitstel plaats naar een onbekend tijdstip.
Een deskundige, goed bekend met de achtergrond van het programma, liet ons weten, dat de slechte voortgang van het testen in 2012 als de directe aanleiding wordt genoemd, maar dat insiders in Turkije indicaties hebben, dat het komende jaar er mogelijk ingrijpende beslissingen inzake het F-35 programma bekend worden vanuit de Verenigde Staten. Door de aankoop van de eerste toestellen uit te stellen, houden ze op deze wijze alle opties open.

Aantallen dalen steeds verder

Door het wegvallen zal de zevende pre-productieserie (LRIP7) nu uit 35 toestellen bestaande (24 F-35As; 7 F-35Bs, 4 F-35Cs). Dit betekent geen productietoename, maar afname ten opzichte van de eerdere zesde serie. In 2007 was de planning nog dat de LRIP7-serie totaal 178 toestellen zou omvatten, door alle problemen is daar nu minder dan 20% van over.

De Turkse beslissing is tekenend voor de problemen, die het JSF programma ondervindt.
Alle deelnemende landen hebben de orders uitgesteld of verkleind ten opzichte van de oorspronkelijke toezeggingen. Italië heeft vorig jaar 40 toestellen geschrapt. Australië overweegt opnieuw een serie Boeing Super Hornets te kopen ten koste van de aankoop van de F-35. Canada heeft in december 2012 besloten het totale project opnieuw te bekijken en begin januari een vijftal fabrikanten uitgenodigd mee te dingen naar een order in een totaal nieuwe competititie.

Bron: AFP-Ankara; 11-jan-2013; “Turkey postpones order for its first two F-35 fighters

JSFNieuws130114_JB/jb

Nog geen reacties op dit bericht. Vragen of opmerkingen zijn welkom!

Dec 07 2012

Canada: keuze voor JSF mogelijk totaal herzien

Gepubliceerd door JSFNieuws.nl onder Aanschaf JSF, Andere JSF landen

UPDATED

Kesteren – Canada gaat vrijwel zeker de beslissing om de F-35 te kopen heroverwegen na diverse onafhankelijke rapportages over de veel hoger dan geplande kosten.

Onder druk van de oppositie en door diverse onafhankelijke Canadese rapporten over de veel hoger dan verwachte financiële lasten voor aanschaf en gebruik van de F-35 is de regering Harper gedwongen, zoals de Canadese pers dit meldt “pulling the plug on that nation’s embattled plan to buy 65 Lockheed Martin F-35 Joint Strike Fighters”. De regering is totaal reeds $710 millioen aan verplichtingen aangegaan in het JSF programma en betaalde circa $175 miljoen aan de Canadese industrie als subsidie (status april 2012).

Bronnen rond premier Harper hebben donderdag 6 december 2012 laten lekken naar de Canadese krant de National Post, dat de regering de beslissing zal nemen met een totaal nieuwe evaluatie te komen onder druk van het rapport van de onafhankelijke auditor KPMG inzake de F-35. Uit dit rapport zou blijken, dat de totale kosten voor het gebruik van 65 F-35 toestellen gedurende 30 jaar zal oplopen tot boven de $ 40 miljard. Ter vergelijking, dit is dus twee keer zoveel per toestel als waar de Nederlandse VVD-minister van defensie nu nog steeds mee rekent. Indien deze – onafhankelijke – cijfers juist zijn heeft Nederland een budget, dat toereikend is voor exploitatie van hooguit 32-35 JSF toestellen..

Dit nieuwe prijskaartje zou er volgens de National Post toe hebben geleid, dat het uitvoerend comité van de regering afgelopen dinsdag heeft besloten uit de JSF-coalitie van negen landen (US, UK, IT, TU, AUS, CAN, DK, NO, NL) te stappen. Een woordvoerder van regering Harper heeft dit vooralsnog “een op sommige punten niet geheel accuraat bericht” genoemd. Dat er zeker wel wat aan de han is, blijkt uit het feit dat de Chef-Staf van de Canadese strijdkrachten Thomas Lawson, die in het buitenland verbleef met spoed werd teruggeroepen naar Canada om met het kenrkabinet (uitvoerend comité) te spreken. Vrijdag 7 december 2012 wordt er in een breder kabinetsberaad over gesproken. Overigens kost het KPMG rapport, waarmee men in september 2012 is gestart totaal $705.854 in plaats van geoffreerde $643.535.

Voorgeschiedenis en beslissing

De JSF aankoopplannen – net als in Nederland het grootste verwervingsproject ooit voor de strijdkrachten – is sinds enkele jaren een roerig kolkende politieke vulcaan. De roering ontstond nadat de Auditor General (Rekenkamer) rapporteerde dat de defensie organisatie en in het verlengde daarvan de regering het Canadese publiek misleid had over de hoogte van de werkelijke kosten van de aanschaf en de exploitatie van de JSF.

Net als Nederland is Canada sinds 1997 betrokken bij de aanschaf van de JSF en tekende dezelfde overeenkomsten in 1997, 2002 en 2006 voor deelname aan de (door-)ontwikkeling door de industrie.
In juli 2010 maakte de regering Harper (Conservatieve Partij) bekend, dat ze hadden besloten de F-35 aan te schaffen, zonder enige daadwerkelijke kandidaten evaluatie, kosten aanschaf $ 9 miljard; kosten operating en support $ 6 miljard (voor 20 jaar), totale life-cycle kosten werden gerapporteerd als $ 15 miljard (omgerekend naar 30 jaar, circa $ 18 miljard (conform rapport Canadese parlement “An Estimate of the Fiscal Impact of Canada’s Proposed Acquisition of the F-35 Lightning II Joint Strike Fighter”, maart 2011, blz.10, noot 13).

Kritiek op berekeningen 2011 en 2012

In maart 2011 kwam de Canadese parlementaire rekenkamer (parliamentary budget officer, Kevin Page) met een rapport, waaruit bleek dat de kosten niet $ 18 miljard, maar $ 29 miljard zouden bedragen. Hierop reageerde Defensie en meldde opnieuw dat hun cijfers onveranderd juist waren. Vervolgens werd besloten verder onderzoek te doen en de werkelijke cijfers boven tafel te halen. Deze onderzoeken probeerde regering Harper zoveel mogelijk te vertragen en te bemoeilijken.

De Canadese auditor general Ferguson rapporteerde echter in april 2012, dat niet de berekeningen van defensie, maar van Kevin Page juist waren. Met inbegrip van de exploitatiekosten was de kostenschatting van defensie dus ruim $ 10 miljard te laag, dit bleek na herberekening minimaal $ 25 miljard te moeten zijn. Aanbevolen werd een nadere rapportage te maken en daarin de kosten niet voor 20 jaar, maar voor de totale levensduur (30 jaar) te berekenen.

Verwervingsproces weggehaald bij Defensie

Tevens werd besloten het verwervingsproces weg te halen bij de – vooringenomen en niet objectieve – defensie materieel organisatie en in handen te geven van de Canadese ministe van publieke werken Rona Ambrose. Zij heeft inmiddels al laten doorschemeren, dat ze volstrekt ongelukkig is, met de manier waarop de specificatie van vereisten voor de opvolger van de oude CF18 zijn samengesteld, deze zouden door defensie te veel toegeschreven zijn naar slechts één mogelijk oplossing, namelijk de F-35. Op 22 november 2012 zei Amrose nog in het Canadese Huis van Afgevaardigden, dat “we need a full evaluation of all choices, not simply a refresh.”

Andere indicaties voor onrust

Generaal Lawson, sprekend voor de vaste commissie voor defensie van het Huis van Afgevaardigden op 29 november 2012 bevestigde op een vraag van Parlementslid John McKay (Liberals), wat critici al langer hebben gezegd, namelijk dat de F-35 niet de enige moderne jager is die mogelijkheden (elektronica en sensoren) heeft om vijandelijke radarsystemen te ontwijken (en juist dit is het kernargument voor de JSF).
Een verslag van de bijeenkomst van de vaste commissie voor “Public Accounts” uit december geeft een goed beeld van de punten waarop onrust is ontstaan: industrieparticipatie; aanschafprijs; exploitatiekosten; manier waarop keuze heeft plaats gevonden.
Verdere financiering van de F-35 blijkt inmiddels met directe ingang te zijn bevroren. Zie verslag Standing Committee Public Accounts november 2012.

Minister van Industrie David Emerson publiceerde de afgelopen week een rapport inzake de aerospace en ruimtevaartsector, waarin de regering werd aangespoord agressiever te zijn in het verwerven van werk voor de JSF in diverse regio’s, omdat dit achterblijft bij de beloften die door Lockheed Martin zijn gedaan. Met name de overdracht van hoogtechnolisch werk en kennis zou achterblijven. Insiders in de industrie menen dat dit rapport van Emerson bij heeft gedragen aan de beslissing de JSF aan de kant te zetten en het hele keuzeproces voor de opvolger van de CF-18 Hornet opnieuw te beginnen.

Publicatie volgende week

Na bespreking op 7 december 2012, zal het rapport van de KPMG volgende week officieel naar buiten gebracht worden. Vervolgens zal het binnen het parlement besproken worden en pas dan worden definitieve besluiten genomen over de vervolgstappen. De grote lijn daarvan is echter al uitgelekt.

Volgende stappen

De regering Harper is nu gedwongen een deugdelijke competitie op te zetten.

Deze zal worden bewaakt en begeleid door vier onafhankelijke personen:
- Luitenant-Generaal b.d. Charles Bouchard, die in 2011 de NATO missie in Libië heeft geleid (LINK, achtergrond)
- Philippe Lagassé, professor aan de Universiteit van Ottawa, een uitgesproken criticus van de eenzijdige manier waarop de evaluatie in het verleden is uitgevoerd (LINK, achtergrond)
- Voormalig hoofd Communications Security Establishment Keith Coulter (LINK, achtergrond)
- Voormalig comptroller-general / minister Rod Monette (LINK, achtergrond)

Het voorstel zal zijn om het gehele verwervingsproces volledig opnieuw te doorlopen.
Dit zal beginnen met het uitwerken van de volgende vragen:
- Wat voor soort toestel heeft Canada werkelijk nodig?
- Hoe lang kan Canada de huidige oude CF-18 Hornet nog in de lucht houden?
- Welke toestellen voldoen aan de Canadese gebruikeisen?
- Welke toestellen passen binnen het Canadese budget?
- Is er een noodzaak andere toestellen te kopen of te leasen als interim oplossing?
- Is de F-35 nog wel het beste toestel?

Bij de volgende fabrikanten zal informatie aangevraagd worden:
- De Amerikaanse Boeing fabriek, voor de Super-Horne
- EADS consortium, voor de Eurofighter Typhoon
- Saab,producent van de vernieuwde Gripen NG
- Dassault, de bouwer van de Rafale.

De tijdlijn die een rol speelt:
- De regering wil uiterlijk eind 2013 een nieuw evaluatierapport hebben

Conclusie

De Canadese situatie vertoont grote parallellen met de Nederlandse situatie. Wellicht is het goed op basis van de Canadese rapporten lessen te trekken en een soortgelijk vernieuwd keuzeproces op te zetten, zonder eenzijdige bemoeienis van bij de JSF tunnelvisie betrokken mensen van Defensie (DMO), NLR, TNO en Minister van Economische Zaken (Comm. Voor wapenproductie). Een werkelijk onafhanhelijke “out-of-the-box” evaluatie lijkt zeer noodzakelijk te zijn.

Bronnen:

National Post; Michael den Tandt; 6-dec-2012; “F-35s scrapped by Conservatives as audit puts true cost past $30B”

Canadian Broadcasting Corporation; 7-dec-2012; “F-35 deal not cancelled, Tories insist

Auteur: Johan Boeder

JSFNieuws121207-JB/jb

3 reacties op dit bericht...

Nov 16 2012

US Stimson Denktank bepleit reductie of stopzetten F-35 programma

Gepubliceerd door JSFNieuws.nl onder Aanschaf JSF, Andere JSF landen

De gezaghebbende Amerikaanse (defensie) denktank The Stimson Center publiceerde een rapport, waarin vastgesteld wordt dat de “strategische flexibiliteit” van de Verenigde Staten in het geding is, wanneer men op de huidige voet (mega geldverslindende projecten) doorgaat.

Strategisch overwicht kan bereikt worden tegen aanzienlijk lagere kosten, maar dan moet het roer flink omgegooid worden.
Het Simson Center vat dit samen als: Raak niet betrokken in conventionele landoorlogen; reduceer de nucleaire wapenarsenalen en steel vooral geld in hightech / special forces. En…. zorg voor bondgenoten die bereid zijn geld te steken in defensie teneinde internationale veiligheid te waarborgen. Ze vinden dat de Nato bondgenoten bereid moeten zijn meer geld te steken in defensie, zover de economische situatie toe laat en wijst op de lessen uit het Libië conflict van 2011, waarin bleek dat binnen korte tijd de munitievoorraden van de Europese bondgenoten tekort schoten. Het instituut adviseert meer Europese samenwerking.

De Stimson Center meent dat de defensiecapaciteit van Rusland en China voorlopig nog ver achterblijft bij het Westen.
In het rapport wordt nadrukkelijk genoemd dat een reductie of volledig stopzetten van toekomstige F-35 JSF leveringen een mogelijke optie is, wel wordt meer geld bepleit voor de doorontwikkeling van de huidige F-22 capaciteit.

US Navy en F-35

Over de toekomst van airpower binnen de US Navy wordt gesuggereerd, dat overwogen moet worden de F-35 te cancelen en de huidige F/A-18 capaciteit te laten opvolgen door de FA-X (waar inmiddels Requests for Information voor uitstaan):
Citaat:
“…….where the Navy’s current force of F-18 Super Hornets will remain capable aircraft for the next decade or so, giving the Navy the time to develop the FA-X for more distant threats. If necessitated by budgetary reductions, planned purchases of F-35s could be cut back or cancelled if the program continues to experience development problems…..”

US Air Force en F-35

Duidelijk wordt gemaakt dat dringend prioriteit gelegd moet worden bij ontwikkeling van nieuwe strategische bommenwerpers en toestellen geschikt voor lange afstanden (met het oog op de ontwikkelingen in Azië). Grote budgetten zijn hiervoor op korte termijn nodig. Omdat hier prioriteit aan gegeven moet worden, kunnen deze budgetten onttrokken worden aan de problematische F-35, suggereert het Stimson Center. Dit geluid wordt steeds vaker gehoord in de USA bij gezaghebbende denktanks.
Citaat:
This should eclipse the purchase of the existing fleet of aircraft that serve only limited purposes. The strategy also stresses continuing development of the F-22 to ensure that its already world-leading strike and air superiority are sustained. The F-35, as in the case of the Navy’s version, represents the next intermediate step in fighter forces. The mid-tier capabilities it provides would be a lower priority. Under the new strategy, Air Force acquisition planning would stress technologies necessary for future fighters, bombers, and supporting aircraft and space systems, and place a lower priority on fielding large numbers of F-35s in the mid-term.”

Nog een citaat:
Under Strategic Agility, if budgetary pressures necessitated cuts, the number of F-16s squadrons could be reduced and F-35s purchased in smaller numbers, in order to free resources to invest in next-generation technologies.”

Bij het overwegen van budget scenario’s
The Air Force budget would be cut by 25 percent from its FY13 level, although much of those cuts would come from the nuclear reductions, as well as the F-16 and F-35 cuts.”

US Marine Corps en F-35

Voor de F-35 capaciteit binnen het US Marine Corps wordt het volgende geadviseerd: “The F-35 short take-off and vertical landing (STOVL) aircraft in development may no longer be required, and if budget reductions necessitate cuts, the Marines may want to forego acquiring this aircraft to free resources to invest in the system a generation beyond this manned aircraft, much as the Navy is doing.

Bron:Lees het gehele Rapport (PDF 3,4 Mb): Stimson Center - A New US Defense Strategy

JSFnieuws121119-JB/mc

2 reacties op dit bericht...

Volgende »