Archief van de 'Andere JSF landen' Categorie

Jun 06 2012

Advies Amerikaanse denktank: schrap komende jaren 800-900 JSF’s

Gepubliceerd door JSFNieuws.nl onder Andere JSF landen

Kesteren – De Amerikaanse defensiedenktank CNAS heeft vorige week een rapport uitgebracht voor een “duurzame defensiebegroting” gebaseerd op de actuele toestand van de Amerikaanse economie en overheidsfinanciën.

Het rapport stelt vast, dat de nationale schuld samen US$ 11.000 miljard bedraagt. Deze schuld zal snel en exponentieel toenemen indien er niet snel drastische maatregelen worden genomen om het overheidstekort flink terug te schroeven. De groeiende schuldenberg is een steeds grotere beperking bij het ten uitvoer brengen van grote militaire verwervingsprojecten, zoals aankoop van vliegdekschepen, bommenwerpers, gevechtsvliegtuigen.

Immense defensiebezuinigingen komende 10 jaar

Dit heeft er al toegeleid dat in januari 2012 bezuinigingen zijn aangekondigd op defensieaankopen voor de komende 10 jaar ter hoogte van US$ 487 miljard (!) in het kader van 2011 Budget Control Act.
In deze wet is tevens afgesproken dat indien een aantal bezuinigingen bij de uitgaven niet kan worden overeengekomen tussen Republikeinen en Democraten dit volautomatisch leidt (vastgelegd in een wet reeds) tot een aanvullende pakket meerjaren bezuinigingen van nog eens US$ 950 miljard met ingang van 2013. Tot op heden is tussen de partijen nog geen overeenstemming in zicht. De defensie industrie ziet deze plannen met angst en beven tegemoet.

Na januari 2013: F-35 belangrijk doelwit

Een recent Pentagon rapport stelde vast dat meer dan 70% van het investeringsbudget van de US Air Force het komende decennium zal worden besteed aan slechts twee projecten: de F-35A en de nieuwe KC-46A tankervliegtuigen (de huidige zijn circa 45 jaar oud).
Denktank CNAS geeft aan dat daarnaast geld vrij gemaakt zal worden voor een nieuwe strategische bommenwerper ter vervanging van de circa 50 jaar oude B-52’s. Dit zal in verband met de ontwikkelingen in Azië en de toenemende sterkte van China prioriteit krijgen.
Mede omdat toestellen als de F-35 een te gering vliegbereik hebben, op zich zijn ze wel onzichtbaar voor de radar (stealth), maar de benodigde tanktoestellen, die redelijk in de buurt moeten komen, zijn dat zeker niet. Daarom is er meer behoefte aan stealth lange-afstands bommenwerpers, dan aan de F-35.
Door de omvang van het F-35 programma is hier serieus veel geld weg te halen, in combinatie met de voortdurende problemen vormt de F-35 daarmee een belangrijk doelwit.
Niet alleen CNAS, maar ook meerdere andere denktanks verwachten, dat direct na de presidentsverkiezingen in januari 2013 bekend wordt dat de luchtmacht met hooguit 1000-1100 F-35’s genoegen moet nemen (circa 700 minder dan nu gepland) en dat voor de US Navy eveneens enkele honderden toestellen geschrapt zullen worden.
Het rapport wijst erop dat schrappen van F-35’s ten gunste van lange-afstands bommenwerpers als bijkomend voordeel heeft dat er minder tankers nodig zijn.

Aanbeveling CNAS voor US Air Force

De letterlijke aanbeveling van denktank CNAS voor de US Air Force luidt:

Strike Aircraft: Due to strategic and cost concerns, the Air Force should reduce the number
of F-35As it plans to procure from 1,763 to 1.000-1.200 in part by reducing its inventory
requirements for trainer and Air National Guard aircraft.

The F-35 is highly expensive and lacks the longer range important in overcoming some A2/AD threats. In future combat scenarios, including high-end engagements against China or Iran, the U.S. military will not need a 100 percent stealthy manned fighter fleet. Instead, an aggregate capability joint mix of F-35s, F-22s, F/A-18s, F-16s, F-15s, B-52s, B-2s, B-1s, long-range strike bombers, cruise missiles, advanced ISR and UAS will provide sufficient options to conduct echeloned attack operations and succeed in any realistic configuration
of potential contingencies.

Furthermore, the opportunity cost of the F-35 is tremendous. The Air Force plan to purchase 1.763 F-35As has caused the service to defer investments that may lead to greater capabilities in the future.

Aanbeveling voor US Marines Corps

The Marine Corps should reduce its fixed-wing aviation inventory and focus instead on STOVL F-35B strike fighters and a more select group of support aircraft. The Marine Corps
should eliminate its F-18C/D Hornet and EA-6B Prowler squadrons aboard Navy carriers, a major redundancy given that carrier-based strike fighter operations are a primary mission of Navy aviation.

Aanbeveling voor US Navy

Strike Aircraft: The Navy should reduce its planned buy of 369 F-35Cs by 50 percent and
continue to procure additional F/A-18s after 2014, when the production line is scheduled to close, to make up some of its inventory requirements.

Due to its short range, the F-35C requires aircraft carriers to get dangerously close to enemy coasts or necessitates frequent aerial refueling. While external fuel tanks can extend the F-35C’s range, such tanks compromise its stealth and thereby sacrifice an essential attribute. By buying fewer F-35s more quickly, the Navy will revitalize its strike fleet sooner and free up resources it can use in the 2020s and 2030s to buy combat-capable UAS, which by then should be more technologically advanced if DOD accelerates development now.

Conclusie: toenemende kans op flinke reductie aantal JSF’s

Gelet op de enorme problemen met de Amerikaanse overheidsbegroting en staatsschuld zijn enorme bezuinigingen op defensie onontkoombaar. Het gaat hierbij om vele honderden miljarden dollars in een betrekkelijke korte tijd. Aangezien de F-35 veruit het grootste investeringsproject is, en er door de steeds hogere kosten, vertragingen en technische problemen in toenemende mate ernstige kritiek is vanuit het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden en vanuit de Senaat is de kans op aanzienlijke reductie van aantallen uiterst aannemelijk. Een nieuw rapport van denktank CNAS geeft het advies het aantal Joint Strike Fighters in totaal met circa 800-900 te reduceren. Verwacht wordt dat in januari 2013, na de presidentsverkiezingen, daadwerkelijke serieuze stappen op dit punt zullen volgen.

Bron:
CNAS; May 2012; rapport “Sustainable Pre-eminence. Reforming the U.S. Military at a Time of Strategic Change
By Lieutenant General David W. Barno, USA (Ret.), Nora Bensahel, Matthew Irvine and Travis Sharp

Auteur: Johan Boeder

JSFNIEUWS120605-JB/jb

Nog geen reacties op dit bericht. Vragen of opmerkingen zijn welkom!

Mei 29 2012

Hillen “informeert” Tweede Kamer over Canadese F-35 misleiding

Gepubliceerd door JSFNieuws.nl onder Andere JSF landen

Den Haag - Dinsdag 29 mei 2012 heeft de Minister van Defensie antwoord gegeven op vragen van de vaste commissie voor Defensie inzake het Canadese rapport over de Canadese parlementaire misleiding inzake de F-35 keuze.
De vragen werden gesteld naar aanleiding van de brief van 5 april jl. (Kamerstuk 26 488, nr. 291). De vragen zijn ingezonden op 26 april jl. met kenmerk 26488-291/2012D18974. De vragen en antwoorden zijn door ons integraal weergegeven, inclusief een enkele redactionele toevoeging.

Interessant is overigens dat de Canadese Regering Harper alles op alles zet om verder onderzoek te voorkomen naar de kennelijke misleiding tijdens de evaluatiefase en bij de keuze van de F-35. Hij probeert hiervoor steun te krijgen van de conservatieve partijen in het Parlement (zie CBC nieuws hier) en van buitenaf zet Lockheed Martin de Canadese politici en publieke opinie onder druk met het dreigement (zie Winnipeg Free Press hier) dat alle orders worden ingetrokken als niet snel duidelijk is dat er een definitieve “commitment” richting de F-35 wordt gemaakt.

Antwoorden en commentaar inzake Canada

Hier de antwoorden (inclusief enig redactioneel commentaar) op de feitelijke vragen van de vaste commissie voor Defensie inzake de verstrekte informatie over het Canadese rapport over de F-35 (ingezonden op 26 april 2012 met kenmerk 26488-291/2012D18974)

Vraag 1. Waarom is het Canadese rapport niet als bijlage bij deze brief opgenomen?

Uiteraard ben ik gaarne bereid het rapport op verzoek naar de Kamer te zenden. U treft het rapport in bijlage aan.

Vraag 2. In hoeverre is de Canadese situatie met betrekking tot de vervanging van de jachtvliegtuigen vergelijkbaar met de Nederlandse? Waar zitten de verschillen? Waar zitten de overeenkomsten?

Canada bezit net als Nederland een vloot jachtvliegtuigen waarvan het einde van de operationele levensduur in zicht komt. Bij Canada gaat het om het tweemotorige CF-18 toestel waarvan nog 80 toestellen tot ongeveer 2020 bruikbaar zijn. De Canadese toestellen zijn dan 30 tot 40 jaar oud. Net als Nederland heeft Canada behoefte aan een vijfde generatie jachtvliegtuig en neemt het deel aan het F-35 project. Sinds 2002 is Canada partner bij de ontwikkelingsfase (SDD-fase) en in 2007 heeft Canada het MoU getekend over de productie, instandhouding en doorontwikkeling (PSFD-fase).

Canada is een zeer uitgestrekt land met strenge winters. In vergelijking met Nederland zorgen deze omstandigheden voor aanvullende eisen aan de nieuwe gevechtsvliegtuigen waardoor een grote inspanning op infrastructureel gebied noodzakelijk is. Zo moet het toestel onder meer vaak inzetbaar zijn in omstandigheden waarbij sneeuw en ijs een rol spelen, moet het beschikken over satellietcommunicatie en moet het in de lucht kunnen bijtanken bij Canadese C-130 tankvliegtuigen.

De eerste Canadese bestelling is voorzien voor het LRIP-8 productiecontract van 2014. De eerste Nederlandse bestelling, afgezien van de twee reeds aangeschafte testtoestellen, is voorzien voor het LRIP-11 productiecontract van 2017 met levering in 2019.

Vraag 3. Zijn de door de Canadese regering gebruikte bronnen op basis waarvan zij het parlement informeert dezelfde als de bronnen die de Nederlandse regering gebruikt voor haar informatievoorziening?
Vraag 5. Is het u bekend of het in Canada nu te verschijnen jaarlijkse rapport vergelijkbaar is met het Nederlandse jaarlijkse rapport? Zijn voor Canada dezelfde informatiebronnen beschikbaar als voor Nederland?

Defensie gebruikt voor de jaarrapportage informatie van het Joint Strike Fighter Program Office (JPO) en daarnaast specifieke Nederlandse informatie over onder meer salarissen, brandstofprijzen, kosten van infrastructuur en BTW. Rondom de verzending van het Selected Acquisition Report (SAR) aan het Amerikaanse Congres ontvangt Canada - evenals de overige partners - financiële informatie die is toegespitst op de eigen bestelreeks. Het is mij niet bekend in hoeverre de informatiebronnen van Canada zouden afwijken van de Nederlandse.
In Nederland informeren de ministers van Defensie en van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie sinds 2002 jaarlijks de Kamer over de voortgang van het project conform de Regeling Grote Projecten. Daarnaast voert de Algemene Rekenkamer jaarlijks een onderzoek uit waarbij zij ingaat op wisselende deelaspecten. Het is mij niet bekend aan welke eisen het in Canada jaarlijks te verschijnen rapport moet gaan voldoen.

Opmerking redactie: de gegevens over de O&S kosten zijn alleszins bruikbaar; de minister gaat liever voorbij aan het feit dat inmiddels duidelijk is dat de F-35A ruim tweemaal duurder is per vlieguur, dan waarmee gerekend werd tijdens de evaluatie in 2008. Uit zowel Noorse, Amerikaanse, Australische, als Canadese gegevens (die in hoge mate overeenkomen) blijkt dit meer dan duidelijk. De Tweede Kamer moet hier veel dieper over doorvragen.

Vraag 4. Wat zijn de gevolgen van het bevriezen van het Canadese investeringsbudget voor het JSF-programma? Wat zijn de indirecte gevolgen van het bevriezen van het Canadese investeringsbudget voor Nederland?
Vraag 6. Is u bekend welke opties Canada onderzoekt? Wat zijn de mogelijke gevolgen voor het JSF-programma? Wat zijn de mogelijk indirecte gevolgen voor Nederland?

De Canadese besluitvorming over de vervanging van de huidige vloot gevechtsvliegtuigen is nog niet voltooid. Zodra besluiten zijn genomen, zal ik de Kamer informeren over de gevolgen voor het F-35 programma in het algemeen en voor Nederland in het bijzonder.

Opmerking: de vraag 6 wordt domweg niet beantwoord………

Vraag 7. Bent u net als het Canadese ministerie van Financiën van plan om een onafhankelijk onderzoek te laten uitvoeren naar de gehanteerde aannames voor de investerings- en exploitatiekosten?
Vraag 9. Welke waarde hecht u aan een onafhankelijk onderzoek naar de gehanteerde aannames voor de investerings- en exploitatiekosten?
Vraag 11. Overweegt u binnen afzienbare tijd een onafhankelijk onderzoek te laten uitvoeren naar de gehanteerde aannames voor de investerings- en exploitatiekosten?

In de jaarrapportages van het project Vervanging F-16 worden zowel de investerings- als de exploitatiekosten inzichtelijk gemaakt. Deze kosten worden berekend door het projectteam Vervanging F-16 van de Defensie Materieel Organisatie. Naast andere beleidsverantwoordelijken van Defensie, zoals de Commandant der Strijdkrachten en de Hoofddirectie Financiën en Control, zijn nog andere instanties binnen en buiten Defensie betrokken bij dit onderwerp: de kennisinstituten Nationaal Lucht- en Ruimtevaartlaboratorium en TNO, de auditdiensten van de ministeries van Defensie en van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie (EL&I), het ministerie van Financiën en de Algemene Rekenkamer.

TNO heeft in 2004 een model voor de investerings- en exploitatiekosten ontwikkeld. Dit model wordt regelmatig in samenwerking tussen Defensie en TNO geactualiseerd aan de hand van nieuwe informatie. Deze actualiseringen van het TNO-model worden telkens gevalideerd door de Auditdienst Defensie. Daarnaast wordt elke jaarrapportage beoordeeld door de auditdiensten van Defensie en van EL&I die hierover een Assurance rapport opstellen. Verder publiceert de Algemene Rekenkamer jaarlijks haar Monitoringrapport waarvoor zij toegang heeft tot alle informatie die zij nodig acht.
Gezien deze regelmatige interne en externe toetsing acht ik een onafhankelijk onderzoek naar de situatie in Nederland niet nodig.

Opmerking redactie: het is volstrekt duidelijk dat de door de Nederlandse PV F-16 gehanteerde en aan de Kamer verstrekte gegevens niet overeenkomen met Noorse, Canadese, Australische en Amerikaanse gegevens. In april 2009 is hier door Johan Boeder in een hoorzitting van de Tweede Kamer al op gewezen. De minister en zijn ambtenaren gaan dus willens en wetens – al jaren - voorbij aan voorhanden zijnde gegevens. Dit is misleiding van de Kamer en de Nederlandse belastingbetaler en gaat ten koste van onze Luchtmacht. Zie Rapport Exploitatiekosten verdubbeld, april 2009. Sindsdien zijn er nog veel meer duidelijke gegevens boven tafel gekomen, waar we inmiddels over beschikken en die ook bekend (kunnen) zijn bij MinDef PV F-16.

Vraag 8. Gaat u de (openbare) uitkomsten van het Canadese onafhankelijke onderzoek naar de gehanteerde aannames voor de investerings- en exploitatiekosten gebruiken?

Ik zal met belangstelling kennis nemen van dit Canadese onderzoek. Indien de resultaten van belang zijn voor Nederland, zal ik daarmee uiteraard rekening houden. Zoals uiteengezet in het antwoord op vraag 2 zijn er echter verschillen tussen de situatie in Canada en die in Nederland. De resultaten van het onderzoek zullen in dat licht moeten worden bezien.

Vraag 10. In hoeverre is het raadzaam dat in Nederland voorafgaand aan een aanschafbesluit, dat een volgende regering pas zou moeten gaan nemen, een onafhankelijk onderzoek naar de investerings- en exploitatiekosten zou worden uitgevoerd?

Zoals uiteengezet in het antwoord op de vragen 7, 9 en 11 acht ik, gezien de reeds aanwezige regelmatige interne en externe toetsing van de kostenberekeningen door Defensie, een onafhankelijk onderzoek niet nodig. Ik onthoud mij verder van uitspraken over de mogelijke handelwijze van een volgend kabinet.

Opmerking redactie: het is in het belang van de Nederlandse belastingbetaler en van de operationele mensen in de KLU om incompetente, bevooroordeelde en onprofessionele mensen, die kennelijk willens en wetens informatie achterhouden, te ontheffen van hun taak. Het wordt tijd dat de Kamer hier meer op aandringt in het belang van de belastingbetaler.

Vraag 12. De Algemene Rekenkamer heeft voor het monitoringsrapport toegang tot ‘vrijwel’ alle informatie waarover Defensie beschikt. Tot welke bij Defensie beschikbare informatie heeft de Algemene Rekenkamer geen toegang?

Conform de Comptabiliteitswet heeft de Algemene Rekenkamer toegang tot alle informatie die zij nodig acht voor het uitoefenen van haar taak. Voor het Monitoringrapport 2011 heeft de Algemene Rekenkamer, evenals bij de eerdere rapporten, de beschikking gekregen over alle informatie waar om was verzocht. Er hebben zich dan ook geen gevallen voorgedaan waarbij Defensie gevraagde informatie niet ter beschikking heeft gesteld.

JSFNIEUWS120529-JB/jb

Nog geen reacties op dit bericht. Vragen of opmerkingen zijn welkom!

Apr 28 2012

JSF: de straaljager die alles opeet binnen het Pentagon

Gepubliceerd door JSFNieuws.nl onder Andere JSF landen

Washington – De Amerikaanse defensie analist Winslow Wheeler waarschuwt deze week dat een herziening van de F-35 kostenbegroting, planning en prestaties — drie essentiële maatstaven voor elk Pentagon programma – aantoont dat de problemen in het JSF programma fundamenteel zijn en nog steeds toenemen. In zijn ogen verdient de Amerikaanse luchtmacht een beter toestel en de belastingbetaler een goedkopere. Een Nederlandse vertaling van zijn laatste publicatie “The Jet that ate the Pentagon”.

De Verenigde Staten doet een gigantische investering in de F-35 Joint Strike Fighter, door de voorstanders gerekend tot – volgens hun telling – de vijfde generatie gevechtstoestellen.
Beschouwd als bijna onzichtbaar voor de radar en in staat om elk toekomstig slagveld te overheersen, zal de F-35 de meeste gevechtstoestellen in de inventaris van de US Air Force, de US Navy en het US Marine Corps, alsook van minstens negen geallieerde landen moeten vervangen, en zal het deel uitmaken van deze strijdkrachten gedurende de komende 55 jaar.
Echter, het is geen geheim dat het JSF programma – het meest kostbare wapenprogramma in de Amerikaanse geschiedenis – een grote aaneenschakeling is van problemen.

Deze maand konden we lezen dat het Pentagon het prijskaartje van de F-35 opnieuw met US$ 289 miljoen verhoogd heeft – slechts de laatste verhoging in een lange, lange serie – en dat verwacht wordt dat het programma voor een verbijsterend aandeel van 38 procent beslag legt op het geld dat het Pentagon beschikbaar heeft voor materiaal aanschaffingen, er vanuit gaande dat de kosten niet verder zullen toenemen.

De vele problemen van het JSF programma worden erkend, dit blijkt wel omdat ze genoemd worden in de voorstellen voor Pentagon defensiebezuinigingen door leiders vanuit het hele politieke spectrum, inclusief afgevaardigde. Barney Frank (D-Mass.), senator. Tom Coburn (R-Okla.), President Barack Obama’s National Commission on Fiscal Responsibility and Reform, en budget goeroes zoals voormalig senator Pete Domenici (R-N.M.) en Alice Rivlin, voormalig directeur van het Congressional Budget Office and Office of Management and Budget.

Hoe slecht het er voor staat? Een herziening van de F-35 kostenbegroting, planning en prestaties — drie essentiële maatstaven voor elk Pentagon programma – toont aan dat de problemen fundamenteel zijn en nog steeds toenemen.

Allereerst: kostengroei

Allereerst, met betrekking tot de kosten – een factor die in het bijzonder van belang is bij een onder druk staand defensie budget – de F-35 is simpelweg onbetaalbaar.
Hoewel het toestel oorspronkelijk was bedoeld als een lage-kosten oplossing, hebben grote kosten stijgingen het project het afgelopen decennium geteisterd. Afgelopen jaar heeft de Pentagon top het Congress meegedeeld dat de aanschafprijs opnieuw 16% is toegenomen, namelijk van totaal US$ 328 miljard naar US$ 379 miljard voor 2457 aan te schaffen toestellen. Geen zorgen echter, ze beloofden opnieuw uiteindelijk de kostengroei onder controle te zullen krijgen.
Het resultaat? Dit jaar in februari, bleek het prijskaartje opnieuw 4% hoger te zijn, toenemend naar US$ 396 miljard en daarna nog verder nu in april. Verwacht nu niet dat de kostenstijgingen nu ten einde zijn: Het test programma is slechts 20 procent voltooid, zoals de Amerikaanse rekenkamer recent heeft gerapporteerd en de zwaarste testen moeten nog plaats vinden. Over het geheel genomen is de kostengroei in het project 75 procent ten opzichte van de oorspronkelijke ramingen uit 2001 ter grootte van US$ 226.5 miljard — en dat was voor een groter aantal van 2.866 toestellen.

Stuksprijs nu al gemiddeld US$ 161 miljoen

Honderden F-35’s zullen al gebouwd worden voor 2019, wanneer de initiële testfase eindelijk voltooid is. De aanvullende kosten om modificaties aan te brengen om de onvermijdelijk optredende tekortkomingen, die ontdekt zullen worden, te herstellen is onbekend, maar zal zeker de US$ 534 miljoen overschrijden die tot op heden al bekend is op basis van uitgevoerde testen.
De totale stuksprijs voor elke individuele F-35 bedraagt nu al US$161 miljoen, en dit is slechts een tijdelijke bovengrens. Verwacht nog meer stijgingen begin 2013, wanneer een nieuwe ronde van defensiebezuinigingen zoals goed als zeker het Pentagon zal treffen, en de F-35 nog meer treffers zal hebben te incasseren in de vorm van dalende aantallen die aangeschaft zullen worden. Dit zal leiden tot een stijging van de kosten per stuk van elke toestel.

F-35 twee keer zo duur in gebruik als een F-16

Een laatste opmerking over de uitgaven: De F-35 zal in werkelijkheid een veelvoud kosten van de genoemde US$ 396 miljard, die hiervoor werd genoemd. Dat is namelijk de huidige schatting van de aanschafkosten, niet de totale levensduur kosten om met het toestel te vliegen. Deze huidige aanname voor de gebruikskosten (van alleen de Amerikaanse toestellen) is US$ 1.100 miljard, waardoor alleen al voor de Verenigde Staten het JSF project uitkomt op US$ 1.500 miljard, meer dan het jaarlijkse Bruto Nationaal Product van een land als Spanje. En die schatting is dan nog ruimschoots optimistisch. Het gaat er vanuit dat de F-35 slechts 42% duurder in gebruik zal zijn dan een F-16, maar de F-35 is vele malen meer ingewikkeld. Het enige andere “vijfde generatie” toestel, de F-22, afkomstig van dezelfde fabrikant, is in sommige opzichten minder complex dan de F-35, maar kostte in 2010 driehonderd procent meer qua gebruikskosten per uur dan de F-16. Wilt u een conservatieve schatting te geven, ga er dan van uit dat de F-35 twee keer zo duur is in gebruik als de F-16.
Nu dus al onbetaalbaar, de F-35 prijs gaat verder slechts een kant op: omhoog

Volgende punt: levertijd met ruim 9 jaar overschreden

De F-35 is niet alleen duur – het toestel is ver achter op schema. Het eerste plan was om een eerste serie F-35’s gevechtsklaar beschikbaar te hebben in 2010. Daarna werd dit uitgesteld naar 2012. Maar recent nog hebben de diverse strijdkrachtonderdelen gezegd dat de datum voor opeationeel gebruik “nader vastgesteld moet worden”. Een nieuw doel is hierbij 2019, een jaar dat informeel is gesuggereerd in een recente hoorzitting voor een Senaatscommissie – bijna 10 jaar te laat.

Maar dan ook nog: prestaties vallen tegen

Indien de prestaties van de F-35 nu spectaculair zouden blijken te zijn, dan zou het de hoge kosten en het lange wachten waard zijn. Maar dat is niet zo. Al zou het gevechtstoestel voldoen aan de oorspronkelijke specificaties – en dat zal niet het geval zijn – dan nog zal het een grote teleurstelling blijken te zijn. De reden dat de JSF zo middelmatig zal uitpakken is tevens een verklaring voor het feit dat het toestel onbetaalbaar is geworden en nog jaren lang op zich zal laten wachten.
Uit gesprekken over de F-35 met luchtvaart- en materieelaankoop experts – sommigen van hen verantwoordelijk voor uiterst succesvolle toestellen zoals de F-16 en A-10, en anderen met tientallen jaren ervaring binnen het Pentagon, inclusief het volgen van de aanloopfase en vroege F-35 historie - leerde ik dat de F-35 problemen onlosmakelijk ingebakken zitten in het
hele DNA van de F-35.

Fout basisontwerp is onoplosbaar kernprobleem

Het ontwerp ontstond in de late jaren tachtig van de vorige eeuw bij het Defense Advanced Research Projects Agency (DARPA), het Pentagon agentschap dat een ongeëvenaarde reputatie heeft verworden voor bijzondere innovaties. Het ontwerp vloeide voort uit een voorstel voor een zogeheten “short takeoff and vertical-landing aircraft”, (afgekort als STOVL) dat supersonig zou moeten worden. Dit vergde een airframe ontwerp dat — tegelijkertijd – kort moest zijn, haast stomp, en eenmotorig (STOVL), en anderzijds slank, lang, en met veel reserve stuwkracht, zoals gebruikelijk bij toestellen met twee motoren.
President Bill Clinton’s Pentagon vergrote de problemen nog verder door aan het ontwerp – al een groot compromis – de eis te stellen dat het een multirole toestel moest zijn, zowel geschikt voor luchtverdediging alsook geschikt als bommenwerper. Dit vergde meer moeilijke afwegingen tussen wendbaarheid en gewicht, en een airframe geoptimaliseerd om zware lasten mee te torsen. Betrokkenen uit het Clinton-tijdperk brachten tevens “stealth” in als extra ontwerp eis, wat een speciale aerodynamische vormgeving vroeg en dure onderhouds-intensieve coatings om radarreflecties te reduceren. Zij voegden tevens twee interne wapenruimen toe, waardoor het permanente gewicht en de luchtweerstand vergroot werd. Bovendien maakten ze er een toestel van voor alle strijdmachtonderdelen, luchtmacht, marine en mariniers, wat nog meer uiteenlopende eisen meebracht wat tot nog meer compromissen leidde..

Volgende fout: overlap tussen ontwerpfase en productie

Tenslotte, eveneens gedurende de regering Clinton, verzonnen voorstanders van de JSF een aankoop strategie waarbij ontwikkeling en productie elkaar gingen overlappen.
Dat hield in dat honderden exemplaren van de F-35 zouden worden geproduceerd, en dat de uiteindelijke financiële en politieke toezeggingen zouden zijn gemaakt, nog voordat de test resultaten lieten zien wat er eigenlijk gekocht ging worden..
Dit groteske weinig goeds belovende plan heeft reeds geresulteerd in een grote hoeveelheid problemen – en nog 80 procent van de testvluchten moet nog uitgevoerd worden. Als een denkbeeldige vliegende piano, mist de F-35 de wendbaarheid van de F-16 in luchtverdedigingsmissies en de wapenlading en het vliegbereik van de F-15E Eagle in de aanvalsmissies, en kan het slechts in de verste verte vergeleken worden met de A-10 voor zogeheten close air support missies op lage hoogte voor ondersteuning van troepen die betrokken zijn bij een grondgevecht. Om het nog erger te maken, de F-35 zal niet in staat zijn vaak genoeg het luchtruim te kiezen om deze missies uit te voeren – of even belangrijk, de vliegers te trainen – omdat zijn complexiteit veel onderhoud nodig heeft waardoor de beschikbaarheid vermindert. Het toestel dat het meest op de F-35 lijkt, de F-22 Raptor was gedurende 2010 slechts in staat om 15 uur per maand te vliegen.

Stealth als eigenschap zwaar overdreven

De middelmatigheid van de F-35 is niet te compenseren met zijn “vijfde generatie” eigenschappen, waarvan “stealth” de meest belangrijke is. Ondanks wat velen geloven, “stealth” betekent niet: onzichtbaar voor radar. Het houdt alleen in “beperkte detectie door sommige typen radar onder bepaalde hoeken”. Anders gezegd, bepaalde radars, sommigen daarvan al redelijk lang bestaand, kunnen “stealth” toestellen op redelijk grote afstand waarnemen en zeker onder bepaalde hoeken. De ultieme tekortkoming van stealth werd gedemonstreerd tijdens de Kosovo oorlog van 1999, toen een bejaarde Sovjet radar met bijbehorende raketinstallatie in staat bleken één “stealth” F-117 bommenwerper neer te schieten en een andere zwaar te beschadigen.

De luchtmacht verdient een beter, de belastingbetaler een goedkoper toestel

Kortom: De F-35 is niet het wondertoestel dat de voorstanders er van maken. Het is qua prestaties een gigantische teleurstelling, en in sommige opzichten een stap achteruit.
De problemen van de JSF vormen integraal onderdeel van het ontwerp en kunnen slechts opgelost worden door opnieuw te beginnen met een schone lei.
Het wordt tijd voor minister van defensie Leon Panetta, voor de Amerikaanse strijdmacht onderdelen en het Congress de feiten onder ogen te zien.
Deze feiten zijn: de F-35 is een onbetaalbaar middelmatig toestel, en het programma kan niet vlot getrokken worden door welke combinatie van modificaties en kostenbeheersingsprojecten dan ook. Er is slecht één ding dat overblijft voor de F-35: trek de stekker er uit. De Amerikaanse strijdkrachten verdienen een veel beter toestel en de belastingbetalers verdienen een veel goedkopere. De vuilniscontainer wacht reeds……..

Over de auteur:
Winslow Wheeler is directeur van het Straus Military Reform Project bij het Center for Defense Information. Voordien werkte hij 31 jaar voor Republikeinse en Democratische senatoren op Capitol Hill en voor de Amerikaanse rekenkamer op het gebied van nationale veiligheid en defensie.

Over het artikel
Dit artikel werd oorspronkelijk gepubliceerd in de USA op de website Foreign Policy onder de titel “The Jet that ate the Pentagon“.
JSFNieuws vroeg en kreeg van de auteur toestemming om dit artikel over te nemen. Hier het volledige artikel, vertaald in het Nederlands door Johan Boeder te Kesteren.

Het is toegestaan het vertaalde artikel voor herpublicatie in andere media of tijdschriften te gebruiken, mits de bron vermeld wordt.

Een reactie op dit bericht...

Mrt 16 2012

Canadian auditor: “Military misleaded our Parliament”

Gepubliceerd door JSFNieuws.nl onder Andere JSF landen

The Windsor Star reports from Canada:
Auditor general Michael Ferguson is preparing to blast the Department of National Defence for its handling of the F-35 stealth-fighter program in a report to be released next month, the National Post is reporting.

The first draft of the report has been delivered to the department and is said to accuse the military of misleading Parliament, according to sources who have spoken to the newspaper.

Read more: SOURCE Windsor Star

Nog geen reacties op dit bericht. Vragen of opmerkingen zijn welkom!

Feb 13 2012

US defensiebegroting FY2013: US$ 15 miljard bezuinigd op JSF’s

Gepubliceerd door JSFNieuws.nl onder Andere JSF landen

UPDATED

Williamsburg, VA - Vandaag werd de Amerikaanse defensiebegroting voor Fiscaal Jaar 2013 gepresenteerd. Enkele opvallende feiten met betrekking tot het Joint Strike Fighter: herstructuring, lagere aantallen en prijs per stuk hoger dan twee jaar geleden. Daarentegen worden opnieuw meer Boeing F/A-18 Super Hornets en Growlers gekocht dan F-35’s, voor een fractie van de F-35 prijs.

Uit de gepubliceerde budgetplanning komt naar voren, dat het Pentagon circa US$75 miljard wil bezuinigen door reorganisatie van materieelverwerving. Een groot deel van deze bezuinigingen wordt gevonden binnen het F-35 Joint Strike Fighter programma; hierop zal de komende vijf jaar US$15,1 miljard worden bezuinigd door herstructurering en aankoop van minder toestellen dan eerder gepland. De komende vijf jaar worden 179 toestellen geschrapt (Dit is meer dan het totale geplande aantal van Nederland, Denemarken en Noorwegen samen !!). Het schrappen door de USA van zoveel toestellen leidt tot hogere kosten voor de andere landen, die de komende vijf jaar toestellen aanschaffen.

In de samenvatting van de Amerikaanse defensiebegroting staat inzake de F-35 Joint Strike Fighter te lezen:
The FY2013 Program restructures the Joint Strike Fighter program to reduce concurrency (overlap testen en productie). The budget procures 29 aircraft: 4 F-35C (CV) for the US Navy, 6 F-35B (STOVL) for the US Marine Corps, and 19 F-35A (CTOL) for the US Air Force in FY2013.

Overzicht van F-35 budget cijfers

Totaal bedrag ontwikkeling en aanschaf:
FY2013: US$ 9,171 miljard
FY2012: US$ 9,246 miljard
FY2013: US$ 9,602 miljard
Hier is dus sprake van een dalende lijn, in plaats, zoals jarenlang verondersteld een stijgende lijn. Dit heeft gevolgen voor de betrokken bedrijven in de defensie-industrie, wereldwijd.
Dit komt o.a. tot uitdrukking in de dalende aantallen:
FY2013: 29 stuks, de zogeheten LRIP6 serie, ofwel 6e pre-productieserie
FY2012: 31 stuks, de zogeheten LRIP5 serie
FY2011: 35 stuks, de zogeheten LRIP4 serie.
Ook in de Future Year aanschafplannen is sprake van voorlopig laagblijvende aantallen.

Prijs per stuk van de luchtmacht versie
De prijs van de luchtmachtversie, de F-35A, is bepaald niet aan het dalen, zoals in 2007 en 2008 werd verondersteld in de Nederlandse Tweede Kamer. Tegenvallers bij de ontwikkeling, dure aanvullende modificaties nog tijdens de bouw en lagere productie aantallen zijn hieraan debet. Van de vroeger veel aangeprezen “learning curve” is geen sprake.
De all-in prijzen staan nog zeer ver af van de door Lockheed Martin en in de Nederlandse Kandidatenvergelijking gehanteerde prijsniveaus, die eerder rond de 55 miljoen liggen.

Hier de all-in prijzen voor een F-35A:
FY2013: 19 stuks voor US$ 3,565 miljard = US$ 188 miljoen per stuk (LRIP6, 9% duurder dan LRIP4)
FY2012: 18 stuks voor US$ 3,518 miljard = US$ 195 miljoen per stuk (LRIP5)
FY2011: 25 stuks voor US$ 4,302 miljard = US$ 172 miljoen per stuk (LRIP4)

Opmerkelijk is de US$ 172 miljoen voor een toestel uit de LRIP4 serie. Dit is aanzienlijk meer dan de Koninklijke Luchtmacht van Nederland betaalt. Dit betekent (a) de US Air Force betaalt meer dan Nederland; (b) het Nederlandse publiek is niet juist voorgelicht over de prijs) of (c) de USA, en Amerikaanse belastingbetaler, subsidieert de Nederlandse F-35A in enigerlei vorm.

Boeing Super Hornets: succes duurt voort

Wat Boeing nooit had kunnen denken, circa 10 jaar geleden, dat is, dat het succes van de F/A-18 Super Hornet/Growler serie voortduurt. In alle jaren FY2011 t/m FY2013 zijn ruimschoots meer van deze toestellen gebudgeteerd, dan F-35’s.
In FY2011, totaal 53 F/A-18 en E/A-18G; in FY2012 totaal 40 stuks, in FY2013 opnieuw 38 stuks. Deze aanvullende F/A-18 en E/A-18 aankopen zullen vrijwel zeker ten koste gaan van de uiteindelijke aantallen F-35 toestellen die gekocht worden.
Ander interessant detail, de all-in prijs van de F/A-18:
IN FY2013 wordt US$ 79 miljoen betaalt voor een actuele Boeing F/A-18E/F Super Hornet, bij een productie van 26 stuks.
De aanvullende aankopen beteken voor Boeing tevens, dat de productielijn voorlopig nog open kan blijven en vergroot de kans op exportorders.

Meer details volgens zo spoedig mogelijk, blijf deze website volgen.
Auteur: G.K.

JSFNieuws/13feb2012-GK-WilliamsburgVA-USA.

Nog geen reacties op dit bericht. Vragen of opmerkingen zijn welkom!

Apr 11 2011

The Australian: “Meer Super Hornets vanwege JSF vertraging”

Gepubliceerd door JSFNieuws.nl onder Andere JSF landen

De Australische krant The Australian maakt melding van ernstige zorgen binnen Australische defensiekringen over de vertragingen in de levering van de Joint Strike Fighter. Hierdoor dreigt een serieus capaciteitsgat rond 2020, wanneer het momenteel in gebruik zijnde oude type F/A-18 Hornets het einde van de levensduur bereikt.

Australië zou oorspronkelijk in 2012 de eerste F-35A’s afnemen. In 2008 werd duidelijk dat dit onhaalbaar zou zijn en bestelde het land - tamelijk onverwacht - 24 Boeing F/A-18 Super Hornets. Deze werden op tijd en binnen het geplande budget geleverd. De laatste zullen dit jaar afgeleverd worden. Een bewijs dat defensieprojecten wel degelijk conform afspraken kunnen worden uitgevoerd bij een goede planning en budgettering.

Ondanks de aankoop van de Super Hornet bleef de Australische regering vasthouden aan het voornemen F-35A Joint Strike Fighters te zullen kopen. Bedoeling was dat in 2012 de koop bevestigd zou worden van de eerste 14 toestellen voor levering in 2014-2015. Nu duidelijk is geworden dat de Initial Operational Capability door de US Air Force moet worden uitgesteld (met uiteraard gevolgen voor de partnerlanden), is Australië alle opties op een rij aan het zetten. Hierover zijn al enige tijd berichten bekend. Overwogen wordt om voor circa $ 1,5 miljard nog eens 18 Super Hornets aan te schaffen.

Australische defensie experts zijn deze week aanwezig bij een vergadering van de JSF Program Office, waarbij alle landen vertegenwoordigd zijn en bijgepraat worden over de laatste stand van zaken rond de JSF. Zij zullen dan hun zorgen kenbaar maken. The Australian: “Australian defence officials head for the US this week for an update from Lockheed Martin Corporation, which is developing the stealthy, multi-role JSF, now named the F-35 Lightning II. The Australian understands they will raise serious concerns about delays in the project and the possibility of an alarming gap in Australia’s air defences from 2020 onwards.”

Volgens de krant The Australian wordt serieus overwogen nog eens een 18-tal nieuwe Super Hornets te kopen:
“Defence officials are preparing for the government a range of options to fill this looming gap in air defences with the most likely being the purchase of a further 18 Super Hornets for about $80 million each. That would make economic sense, because the $6bn purchase price for the first 24 Super Hornets included the infrastructure to support them and that can be used for the additional aircraft.”

Bron:
The Australian; Brendan Nicholson; 11-apr-2011; “Air Force eyes for 178 more Super Hornets as delays dog JSF”
Reuters Australia; 11-apr-2011; Australia may buy more Super Hornets amid F-35 delays

Nog geen reacties op dit bericht. Vragen of opmerkingen zijn welkom!

Apr 11 2011

Norway: F-35A purchase delayed; first contract proposal

Gepubliceerd door JSFNieuws.nl onder Andere JSF landen

The Norwegian government is again a step closer in their plans to acquire the F-35 by proposing the Parliament to confirm the purchase of an initial batch of four F-35 jets in 2016. Based on new U.S. cost data the overall cost has increased about 10%.

The government’s proposal of April 6, 2011 needs to be approved by Parliament, is in line with the earlier decision of December 2008 to procure the F-35 for its F-16 replacement.

Minister Grete Faremo said to the Norwegian Aftenposten “Acquisition of the four planes is an important step to maintain a satisfactory operational combat aircraft capacity in the transition phase between the F-16 and F-35″.

However, there are some remarkable changes in comparison with the original plan of 2008:
-
- The first batch of 4 F-35A’s will be based in the U.S. for training purposes.
- The first batch is only 50% of the original planned 8 aircraft
- The second and later batches are postponed two years
- The deliveries are postponed from 2016-2020 into the 2018-2021 timeframe.

The first four jets - to be delivered in 2016 - are expected to cost NOK 4.8 billion (US$ 744 million; US$ 186 million per unit, including related spare parts/equipment). Norwegian Defense has informed the Parliament that later F-35A’s will be less expensive.

The acquisition of all 48 - 56 jets, weapons, logistics and support, training, infrastructure and equipment is estimated now at NOK 52 billion (US$ 8 billion or € 5,75 billion in 2011-value). This means an all-in weapon system price of about US$ 143 million (> € 100 million). The Norwegian MoD says this is based on new information from the manufacturer and the U.S. government, and is about 10% higher than projected estimates from 2008 of NOK 42 billion.

Nog geen reacties op dit bericht. Vragen of opmerkingen zijn welkom!

Mrt 31 2011

Australische “Mat Herben” equivalent: stel koop JSF uit

Gepubliceerd door JSFNieuws.nl onder Aanschaf JSF, Andere JSF landen

Soms zijn er verrassende wendingen in iemands vastgeroeste standpunt. En verrassend was het om vanochtend een artikel op de website van het Australian Aviation magazine aan te treffen van de (voorheen door Lockheed gesponsored) Williams Foundation met een oproep “tot uitstel van JSF aanschaf”.

De Williams Foundation claimt van zichzelf een “independent research organization” te zijn, die zich bezighoudt met Australische defensiethema’s. Leden van de Williams Foundation zijn met name gepensioneerde Royal Australian Air Force (RAAF) officieren. De Williams Foundation werd zo genoemd als eerbetoon aan de eerste commandant van de RAAF, Sir Richard Williams.

Opgericht in 2009, mede als pro-JSF lobby organisatie

Maar zo onafhankelijk als de Williams Foundation claimt (claimde?) te zijn, bij de oprichting in februari 2009 (temidden van heftige JSF debatten in Australië), stond in een kort persbericht: “We had hoped to obtain some start-up funding from Defence. However, that has as yet not happened. Luckily for us two defence-related companies have made generous offers of support. Chemring Australia, a manufacturer of defence pyrotechnics and air, land and sea based decoys is one of our two major sponsors. The second is Lockheed Martin, the prime contractor for the F22 and the F35.”

Inmiddels is de pagina met links naar sponsors gestript. Maar via deze Link: Williams Foundation/Index kunt u nog de labels van de adverteerders aantreffen (beweeg met de muis over de brede witte balk met de kleine rode kruisjes). Geheel links adverteerder nummer één: Lockheed Martin.

Een extra reden dus om verbaasd te zijn over dit pleidooi om de aanschaf van de JSF uit te stellen. Te meer omdat vele leden van de Williams Foundation actief betrokken waren in het bevorderen van de keuze van de JSF circa tien jaar geleden. Voorzitter van de Foundation - Air Marshall Errol McCormack - is als een soort Australische equivalent van “onze” Mat Herben jarenlang intensief bezig geweest met een pro-JSF lobby binnen de Australische defensie en politiek.

Pleidooi voor langer doorvliegen tot na 2020 met oude Hornets

We citeren enkele beweringen van de Williams Foundation van deze week: “In the Williams Foundation’s judgment it would be sensible to wait and see what happens with the F-35, while simultaneously investigating in the cost of capability issues involved in maintaining the classic Hornet beyond 2020. An interim force structure based on Vigilair, JORN, Wedgetail (….), Super Hornets and up to 71 classic Hornets would still be world-class for the next decade”

Verder verwijst de Williams Foundation naar de problemen jaren terug met de F-111, die met 5 jaar vertraging werd geleverd, en ziet dit als wijze les om nu - in verband met de risico’s van de F-35 Joint Strike Fighter -de aankoop uit te stellen:
“This experience suggests that there could be very reasons for Australia to delay delivery of the F-35 until the production line is mature. The issue is: what action is required to ensure that any further delays in an F-35 Initial Operational Capability do not result in a capability gap? This question is too important to be left unanswered.”.

Niettemin behoudt de Williams Foundation een lange termijn vertrouwen in de F-35:
A fleet of F-35s would give Australia unsurpassed ability to shape and control events in our region. Maar ook die opinie kan over twee jaar veranderd zijn.

Van lofzang twee jaar geleden, naar kritiek……

Dit is in sterke tegenspraak met het vurige pro-JSF pleidooi, vastgelegd in een heuse JSF White Paper uit februari 2009. Maar deze is kennelijk van de Williams website verwijderd. Althans, de link “http://www.williamsfoundation.org.au/research/download/air-combat-capability.pdf” levert nu een toegangsfout op…….

Gelukkig hebben we een goed archief, hieronder kunt u lezen wat de mening was in februari 2009 (nog maar 2 jaar geleden). Waarom dit document weghalen? Of is zijn de ogen nu open gegaan voor de werkelijke kosten, werkelijke risico’s, werkelijke levertijd voor de RAAF?

“There has been much media debate and speculation about a new air combat capability for the Australian Defence Force and whether the Joint Strike Fighter is the right aircraft for Australia. Such debate is valuable, given the importance of our air combat capability to Australia’s future security and because of the amount of money involved. However, some of the public debate is poorly informed, and in some cases, naïve.

Discussion on the new air combat capability has concentrated on the performance debates, comparing platform speed, range, stealth, turning performance, radar performance and missile performance. These parameters are vitally important, but by themselves, they are insufficient. The debate must address the full range of capability elements and the affordability of the capability as a part of the total force.

Any discussion on affordability must include an assessment of the number of airframes necessary to meet a minimum level of capability and a minimum level of sustainability. The Kokoda Foundation (www.kokodafoundation.org) released an authoritative paper “Australia’s Future Joint Strike Fighter Fleet: How much is too little?” in October 2005 that addressed this issue in detail. The paper concluded that a three squadron force equating to 75 aircraft severely limits Government options in any strategic policy setting; a four squadron force equating to 97 aircraft allows the Government a greater freedom of strategic choice and reduces risk by allowing the option of either offensive or defensive postures; and a five squadron force equating to 120 aircraft provides the Government the greatest degree of flexibility by allowing a mix of offensive and defensive action and is sustainable over an adequate period. Sustainability in terms of personnel training and development is also a critical element when considering the size of the force: a force that is not self sustaining in personnel is not viable. When considering aircraft numbers marginal not project costs of additional aircraft must be considered.

Turning to the less visible, but nevertheless critical capability factors, the “ultimate” performing aircraft in the world will not meet our needs unless it has:

“supportability”; the logistics chain has a very high probability of obtaining the correct parts on time.

“maintainability”; training and maintenance systems are geared to minimum turn around times.

“reliability”; there is a high probability that the aircraft will return from a mission combat ready.

“affordability”; acquisition of a large number of aircraft and more importantly maintenance of those aircraft does not distort defence budgets.

“interoperability”; an air combat capability is but one important cog in a very large network of air, land and sea based systems and the aircraft must be able to interact with systems such as the Air Warfare Destroyer (AWD), Airborne Early Warning and Control (AEW&C) aircraft as well as systems of our friends and allies.

“operability”; it must have highly integrated sensor and weapons systems that can be operated effectively and efficiently by our people.

“upgradeability”; no platform can be operated for its structural life of type and remain operationally relevant without significant through life capability upgrades. Platform systems architectures must be designed for easy upgrade and integration of future systems and there must be a large enough user community to share the non-recurring costs of such development programs.

A number of commentators have suggested that Australia should purchase the F-22 Raptor. Whilst the Raptor is an outstanding air-combat capability, it will not meet all of Australia’s multi-role needs (that is both air combat and surface strike) in isolation and is/will be operated in limited numbers by only one country, albeit our major ally. Thus if Australia acquired the F-22 Raptor the RAAF would need to operate at least two air combat aircraft types to fulfil all the roles the ADF needs.

The purchase and sustainment of multiple types of fast jet platforms for the next three to four decades would, in our view, be unaffordable for a country with our limited resources. Whilst we are airpower advocates, we strongly advocate a balanced total force. Consequently, our view is that disproportionate investment in any one service would be a disservice to our nation – that means Australia needs an affordable air combat force.

Capability decisions are based on an analysis of cost and risk – rigorous analysis of the new air combat capability requirements is being undertaken by the Department of Defence as part of a broader affordable force structure, contrary to the often-derogatory remarks made by some commentators. No platform can maintain a clear capability advantage across all aspects of performance throughout its operational service - all platforms are operated in a manner which exploits performance advantages and limits the effect of any relative performance deficiencies. Australia will mitigate any performance risks of our force capabilities by the manner in which we operate the capability. Such operations will take into account a realistic assessment of the scenarios in which the aircraft are likely to operate and adversary systems encountered; not idealistic perfomance data unrepresentative of how a particular force is likely to be operated.

Whilst the Williams Foundation does not categorically advocate that Australia must purchase the F-35, we do assert that the air combat capability debate must address the full range of capability considerations. An assessment of the F-35 under these criteria should place it very high on the list because it has been designed from the start to address all the key issues. For example the interoperability and upgradeability of the JSF will likely be without peer: with a minimum of nine partner nations representing 13 services indicating their intent to acquire, the economies of scale would be extremely competitive.

Based on the analysis we have seen to date, no other platform comes close to matching the F-35 as a total, integrated, single multi-role air weapons system for Australia’s security in the 21st century. We therefore think it offers the best cost/capability/risk trade-off for Australia’s new air combat capability.

We welcome the continued discussion and debate regarding the new air combat capability. However, such debate must address all capability aspects and not just platform performance.”

Nog geen reacties op dit bericht. Vragen of opmerkingen zijn welkom!

Mrt 25 2011

Canadian Harper government falls - JSF key issue

The conservative Canadian Harper (minority) government has been defeated in the Canadian Parliament on a non-confidence motion supported by the opposition, setting the stage for a federal election in early May.

The Liberal motion declared that the government is in contempt of Parliament and has lost the confidence of the House of Commons. The motion passed by a vote of 156 to 145.

Mistrust about F-35 one of the key factors

One of the key issues leading to the fall of the Harper Government was the choice of the F-35 Joint Strike Fighter, more particular the way the Government took a decision without competion and the misleading information send to the Parliament about the F-35 JSF.

Two weeks ago the Parliamentary Budget Officer Kevin Page said in a report Thursday that his $29.3 billion estimate covers the purchase price and sustainment costs for the fleet over 30 years. The government, however, said it stands by its figures. It says it has committed $9-billion to buy the 65 planes and they will cost around $70 million each. It estimates they will cost between $250 million and $300 million to service per year.

Due to the difference in numbers the opposition parties accused the Conservatives that they were being dishonest with Canadians about the fighter jet deal that was announced last summer.
The reaction of Harper at a news conference in Toronto the same day simply was: “I’m not going to get into a lengthy debate on numbers, the F-35 is the “only option available” to replace the aging CF-18 fleet and to serve the purposes of the Canadian Forces. We’re following a long-term plan here and we’re purchasing at a time where we know the cost of production will be the lowest”

The opposition parties were furious because the pricetag for the planes would be higher than the government has been saying. The opposition accused the Conservatives of being secretive about the deal and that the government wasn’t fully informing the public about the F-35s. It became one of the main issues leading to today’s

F-35 Joint Strike Fighter key election issue

In the coming elections to be held in May 2011 the Liberals will make the F-35 deal a key line of attack against the government during a campaign, just as they have hammered the government over it in the House of Commons for weeks. They say the Conservatives are wasting millions of dollars on the planes.

Een reactie op dit bericht...

Mrt 25 2011

Turkish purchase of F-35 put “on hold”

Gepubliceerd door JSFNieuws.nl onder Andere JSF landen

Turkish Newspaper Today’s Zaman reported Thurday March, 24 - 2011 that Turkey has announced that it is putting the planned purchase of 100 F-35 fighter jets from the US on hold, because the Pentagon refuses to share the source code used in the software designed for the aircraft as well as the codes that might be used externally to activate the planes.

Today’s Zaman: Defense Minister Vecdi Gönül said on Tuesday, following a meeting of the Defense Industry Implementation Committee (SS?K), that the negotiations over the F-35 procurement tender had not yielded “satisfactory results.”
He said, “We will evaluate the order in the next meeting, in light of the progress made in the talks by then.” He said much ground had been covered in the talks in terms of technology sharing, but this was not enough for Turkey to accept the jets.

Also cost increase

The minister also said the costs of the project had increased to US$16 billion (100 aircraft). The Turkish industry and defence want to have access to the source code, because: “Without the source code, Turkish engineers wouldn’t be able to make any changes to the software that operates the jets. The external flight codes are equally important, if not more, as they can be used externally to navigate the jets.”

Source:
Today’s Zaman; 24-mrt-2011; Turkey Puts F-35 Order on Hold Over US Refusal to Share Technology

Nog geen reacties op dit bericht. Vragen of opmerkingen zijn welkom!

« Vorige - Volgende »