Archief van de 'Aanschaf JSF' Categorie

Sep 26 2013

Kandidaat ambassadeur USA: de perfecte JSF verkoper

Gepubliceerd door JSFNieuws.nl onder Aanschaf JSF, Global F35 News

De nieuwe US ambassadeur voor Nederland is Timothy Broas, werkzaam voor advocatenkantoor Winston & Strawn. Volgens de eigen website specialist in witte boorden criminaliteit, corruptie en productaansprakelijkheid. Het kantoor onderhoudt goede banden met Lockheed Martin (zie deze PDF, Lobby Report 2003).

De verdediging van zijn nominatie in de Amerkaanse senaat, donderdagmiddag ging als volgt:
Nederland heeft besloten, hoewel parlementaire bevestiging nog moet volgen, om 37 Joint Strike Fighters te kopen. Dat is een aanzienlijk aantal, voor welk land, klein of groot. Maar als ik ambassadeur word, zal ik mij inspannen tot het uiterste om te zorgen dat het ook doorgaat, en zal mij inspannen om ze zo ver te krijgen dat dit er meer worden”.

Wie is deze nieuwe ambassadeur?

Hij is sinds 1995 werkzaam als partner in het advocatenkantoor Winston & Strawn LLC. Ook zijn achtergrond, moet de Amerikaanse Senaat mogelijk aanspreken. Op zijn website staat vermeld dat Timotry Broas “Een vooraanstaande advocaat is met ruime ervaring in het verdedigen van witte boorden criminelen.”
Broas meldt, dat hij vooral clienten adviseert bij strafzaken en geschillen met betrekking tot overtreding of in relatie tot wetgeving inzake:
- Fraude
- FCPA (Foreign Corrupt Practices Act)
- Antitrust wetgeving (voorkomen monopolie posities)
- Corruptie
- Nationale veiligheid
- Complexe overheidsregels
- Product aansprakelijkheid

Hij verdedigt bijvoorbeeld mensen, die worden aangeklaagd op grond van deze Amerikaanse wet: “Knowingly and willfully making any false, fictitious, or fraudulent statements or representations may be a felony under the Federal Criminal False Statement Act (18 U.S.C. Sec 1001), punishable by a fine of up to $10,000, up to five years in prison, or both.

De wetten zijn goed, de advocaten nog beter.

Meer achtergrond inzake kandidaat-ambassadeur Timothy Broas

In 2012 werd hij, toen al sprake was van een mogelijke nominatie, aangeklaagd wegens het rijden onder invloed, te snel rijden en verzet bij zijn arrestatie. De serieuzere beschuldigingen werden later ingetrokken en hij is nooit formeel veroordeeld.
Timothy Broas haalde bijna US 1 miljoen op aan donaties voor Obama’s verkiezingscampagnes de afgelopen jaren. Mr. Broas zamelde voor Obama’s 2012 campagne zelfs meer dan US$500,000 op bij bekenden en “goede relaties”. Zijn benoeming wordt door sommigen gezien als beloning voor zijn loyaliteit aan het beleid van Obama.

Achtergrond Winston & Strawn – werkzaam voor o.a. Lockheed Martin

Winston & Strawn LLP is een internationaal werkend advocatenkantoor, waar ongeveer 900 advocaten werkzaam zijn in circa 15 vestigingen in de USA, Europa en Azië. Het kantoor is bekend geworden vanwege de beslissende overwinning die ze inboekten voor Microsoft Corporation in de aanklacht alsof Microsoft de antitrust wetten overtreden en een monopolie positie nastreven met bepaalde producten. Hiervan werd Microsoft vrijgesproken.
In juni 2013 kwam het kantoor Winston & Strawn nog in het nieuws na overname van de advocatenpraktijk van Gerald Shargel, de bekende en succesvolle verdediger van mafia bazen en corrupte politici.

Lobbyist voor Lockheed Martin in cruciale periode

Tot de klanten van Winston & Strawn behoren volgens de website de JSF contractpartners Lockheed Martin en Northrop Grumman. In het verleden werd door dit kantoor intensief gelobbyed (zie onderzoek) voor Lockheed Martin in de cruciale fase van JSF beslissingen tussen 1997 en 2004. Zie o.a. deze “PDF Lobbying Report Lockheed – Winston 2003

Bronnen:

NRC; 19-juli-2013; “Advocaat Timothy Broas wellicht toch ambassadeur VS in Nederland
The White House Press Office; 18 juli 2013; “President Obama Announces More Key Administration Posts”
Washington Post; 27-apr-2012; “Major Obama ‘bundler’ nominated for Dutch ambassador’s post”

JSFNieuws130927-JB/jb

Nog geen reacties op dit bericht. Vragen of opmerkingen zijn welkom!

Sep 20 2013

Japan: traditional F-35 stealth will be obsolete within 10 years

Gepubliceerd door JSFNieuws.nl onder Aanschaf JSF

The Japanese newsagency NHK News report that Japan will invest in the development of radartechnology for detecting stealth aircraft.

Perfect stealth detection in 2020

The Japan Defense Ministry has reservered a budget of US$40 for the first step in 2013 to support the hightech Japanese industry to develop radar which will be capable of detecting and tracking stealth aircraft. Sources within the Japanse R&D Defence Institute said that the new radar would detect an enemy stealth fighter at a distance by emitting high-powered radar waves in a focused way. In addition, a new system will be developed to share positional information of the stealth fighter with a central control system to intercept it. The central system can be integrated with fighter-aircraft, ship airdefense and ground-based airdefense missile batteries by datalink technology. In this way each battlefield unit (aircraft, vehicle, ship) may share the data from these new type of radars. New high tech radar systems will be supplemented by other detection sensors (like infrared) in one integrated system.

Stealth: concept of the 20th century

NHK News did quote some ministry officials that this is necessary because China (J-20 fighter) as well as Russia (Sukhoi T-50) are currently working on next-generation fighter jets, which have stealth characteristics. The project has a very high priority and the purpose is to field an operational system within 10 years. The operational value of stealth aircraft will be much lower than expected and will turn out to be a typical “concept of the previous” wars in the eighties and nineties of the 20th century.

Russia and China: same development of anti-stealth radar

It is well-known that Russia and China (learning their lessons from the Kosovo War and Gulf War) started development of new detection systems. The new integrated systems contain stealth-killing advances including VHF and UHF radars being developed by and passive-detection system (once devised by Czech researchers). The latter uses radar, television, cellular phone and other available signals of opportunity reflected off stealthy aircraft to find and track them. Infrared detection (of the very hot F-35 !!) will be integrated also.

Conclusion

These new detection systems could reverse a 30-year trend that has seen the U.S. Air Force gain an increasing advantage over enemy defenses. The long development time makes the F-35 obsolete when entering operational servies in 2020. It is an old concept, based on ideas of the nineties of the 20th century. The limitations of the stealth design will limit it operational lifetime and it will be impossible to use it as long (30 years) as the F-16. No any F-117 stealth fighter is still in use, after only 17 years of service……….

Source:
NHK News; 28-aug-2013
Japan News 20-sep-2013

Other related publicity:
DangerRoom; 6-jul-2011 “China, Russia Could Make U.S. Stealth Tech Obsolete
Background: APA Russian Low Band Radars

JSFNieuws130920-JB/jb

Nog geen reacties op dit bericht. Vragen of opmerkingen zijn welkom!

Sep 17 2013

JSF FIASCO : horror scenario voor onze luchtmacht een feit

Gepubliceerd door JSFNieuws.nl onder Aanschaf JSF, Ontwikkeling JSF

Op 30 mei 2012 (let wel, 2012) publiceerde JSFNieuws – op basis van aan ons gelekte gegevens – het volgende:

De plannen liggen klaar: de Koninklijke Luchtmacht wordt afgeslankt tot slechts 42 F-16’s en Leeuwarden raakt binnen afzienbare tijd zijn F-16 squadrons kwijt. JSFNieuws onthuld plannen van CDA en VVD die geheim moeten blijven tot na de verkiezingen. Met dank aan iemand die zijn verantwoordelijkheid niet wilde ontlopen.
(………) Gekozen scenario: naar 42 F-16’s
.”

De stukken waren uiteraard “confidentieel” en slechts in zeer beperkte kring verspreid en bekend. Het was de bedoeling dat ze op zijn minst tot na de verkiezingen van september 2012 dit strikt vertrouwelijke karakter zouden houden. Maar het is goed voor ogen te houden, dat de vorige regering dit dus al in feite voorbereid, want het was bij een keuze voor de JSF onontkoombaar.

Lees HIER het hele verhaal “Uitgelekt plan – krimp naar 42 F-16’s

Al in 2008 en in 2009 heb ik gewaarschuwd voor een enorme reductie in aantallen. Zie onder andere dit artikel in het NRC “JSF watcher: budget volstaat voor maar 57 toestellen“. Dit is door mij in de hoorzitting in de Tweede Kamer van april 2009 toen publiek gemaakt. Dit werd door het ministerie van Defensie toen letterlijk afgedaan als “desinformatie”.
Cynisch zou ik nu kunnen stellen: “Inderdaad, want het zijn geen 57 toestellen geworden, maar 37.”

Reactie defensie mei 2012: speculatie en onzin

Defensie ontkende in mei 2012 niet alleen ten stelligste tegenover journalisten dat dit plan bestond, maar hield zich ook actief bezig met het tegenhouden van het uitgelekte bericht in de media. Tegenover diverse redacties werd het bericht afgedaan als “speculatie”, diverse redacties durfden toen niet aan er over te publiceren, ondanks de lange track records van bewezen uitgekomen feiten van op JSFNieuws gepubliceerde berichten sinds eind 2007.

Prinsjesdag 2013: het horrorscenario dreigt een feit te worden

Vandaag, 17 september 2013, wordt bekend, dat onze Koninklijke Luchtmacht voornemens is een aantal van totaal 37 F-35A toestellen aan te schaffen. De offers hiervoor bij andere defensie onderdelen zijn groot, en zullen in de toekomst nog groter zijn.
Van een daadwerkelijke, effectieve AIRPOWER component zal met dit lage aantal nauwelijks meer sprake zijn. De KLu heeft bij de coalitiepartners in NATO verband al vrij snel na Bosnië helaas de status van A-team verloren. Met deze verdere teloorgang van capaciteit zal, ondanks de keuze voor de F-35A, deze status zeker niet herwonnen worden.

JSF Fiasco zal nog groter worden

Het aantal van 37 toestellen (waarvan straks circa 6 – 8 in de USA) is al een fiasco op zich. Bij dit fiasco zal het niet blijven:
- Er zullen financiële tegenvallers blijven bij de aanschaf
- De gebruikskosten zullen niet beperkt blijven tot wat nu begroot is
- De gevechtscapaciteit in de eerste Block 3 versie zal uiterst beperkt zijn
- Er zijn nog talloze technische problemen
- Nog steeds is slechts 50% van het testwerk afgerond,
- Het echte risicovolle testwerk wordt als een steeds grotere boze boeggolf vooruitgeschoven.
- De software is probleem nummer 1, nummer 2 en nummer 3. Enorme, enorme vertragingen zullen nog volgen.
- De complexiteit is zodanig groot, dat aanvullend jarenlang vertraging verwacht kan worden
- De industrie zal door aanschaf van 40% van de toestellen ook maar 40% van het beloofde werk krijgen
- Het beloofde aantal van 4500 toestellen wereldwijd zal overal gereduceerd worden tot 40%. Nog minder werk!!

Kortom: deze aankondiging is slechts het begin van het verdere JSF fiasco.

Waarschuwingen genegeerd, maar er is geen “ik heb het niet geweten”

Sinds november 2007 heb ik intensief en langdurig de technische en financiële risico’s van de JSF onder de aandacht gebracht (met uitzondering van de laatste maanden, om gezondheidsredenen heb ik de laatste maanden niet kunnen schrijven). Al die jaren zag, en zie, ik in de F-35A een ernstige bedreiging van onze defensiekracht, zowel nationaal als in NATO verband. Door de machtige lobby van industrie, de vermenging van belangen tussen defensie, industrie en (voormalige) parlementariërs en bestuurders, gevoed door financieel belang en eigenbelang, zal de teloorgang van de KLU een feit zijn. Als simpele burger en belastingbetaler heb ik door informatie beschikbaar te stellen geprobeerd, wat ik kon om bewustwording te creëren. Niemand zal, als dit fiasco nog verder gestalte krijgt, kunnen zeggen: ik heb het niet geweten. Degenen die verantwoordelijk zijn voor dit debacle dragen een grote verantwoordelijkheid.

O P R O E P

We herhalen onze oproep van mei 2012: we roepen mensen binnen de Koninklijke Luchtmacht op alle niveaus op om te reageren richting politiek verantwoordelijken, invloed uit te oefenen op lokale en provinciale afdelingen van politieke organisaties, op verkiezingsprogramma’s:
- De afbraak van de Koninklijke Luchtmacht moet stoppen
- Leeuwarden moet open blijven
- Er moet nagedacht worden over een bij Nederland passend ambitieniveau
- En een daarbij passende jachtvlieg-component van voldoende omvang
- Haalbaar en betaalbaar voor de lange termijn

Koninklijke Luchtmacht het gaat om uw toekomst! Collega’s, BD-ers. Kom nu in actie! Zwijg niet langer!

Johan Boeder, Kesteren

JSFNieuws130917

4 reacties op dit bericht...

Mrt 14 2013

Denmark: second JSF partner country with total new fighter evaluation

Gepubliceerd door JSFNieuws.nl onder Aanschaf JSF, Andere JSF landen

UPDATED

Copenhagen DK – In an official press release Denmark confirmed it has restarted a competition to select a fighter jet to replace the fleet of F-16s of the Danish Air Force. The evaluation is part of the Danish multi-year planning 2013-2017. Planning is to prepare a final political decision in June 2015.

Denmark is a JSF partner country (development contribution in 2002), but will held an open competition. It is the second country that re-evaluatie an earlier JSF decision. In December 2012 Canada also on a re-evaluation for its fighter acquisition process though no official competition has yet been put in place and cancelled the sole-source decision (2010) to procure the F-35 after a very critical auditor and KPMG report.

The competition was frozen in April 2010, but Boeing, Eurofighter, Lockheed Martin and Saab all received an official letter Wednesday March 13, 2013 informing them that the Danish MoD resumed the purchase process for new fighters. Last autumn some preparations were done by visiting the USA manufacturers Boeing and the JSF Program Office. Remarkable fact is the confirmation that the Eurofighter Typhoon will re-enter the bidding process, after leaving it in 2007. Eurofighter withdrew in December 2007 from the Danish and Norwegian competition, as it believed that the F-35 Joint Strike Fighter was favored in the evaluation.

Current Fleet

The Royal Danish Air Force (RDAF or Kongelige Danske Flyvevåben) has one main operating base located at Skrydstrup with one fighter wing with two multi-role frontline squadrons (Esk 727 and Esk 730). A total of only 30 Lockheed Martin F-16AM/BM is still operational. Most of the twoseat 16BM are operated by Esk (Sqd)727 in its training role and the Esk (Sqd) 730 contributes to the NATO Rapid Reaction Force. Last operation was during the military intervention in Libya in 2011 when 6 Danish F-16 operated from Sigonella in Italy. In 2004, 2009 and 2010 the RDAF contributed to the NATO Operation Baltic Air Policing in Lithuania.

In the 1960s and 1970s the RDAF operated a number of US financed Lockheed F-104G Starfighters, North American F-100D and F-100F Super Sabres, and a fleet of Saab Draken fighter aircraft.

Low Operating and Support costs important

Danish Parliament knows a decision will have huge influence on the defence procurement budget for nearly a decade. Also the operating and support cost will affect the entire defense budget over 30-40 years ahead. Therefore low long term operating and support costs are important for Denmark.

Comeback of Eurofighter Typhoon

The comeback of Eurofighter is the most interesting fact. It may be a relatively strong candidate, because the plane is used by the close NATO allies Germany and Britain. Also Germany is a very important trading partner and the most important country for Danish export. There is some speculation about a possibility for Denmark to buying Eurofighters destined for the German Tranche 3b series or buying used Eurofighters Tranche ½ version from Germany, so that Germany can shift to the new Tranche 3b version. There were no legal or evaluation conditions that could give objections to a comeback of Eurofighter in the competition.
Eurofighter welcomed the invitation to join the New Danish Combat Aircraft Competition. Eurofighter CEO, Enzo Casolini, said: “We welcome the invitation of the Danish Government and we are pleased to enter into this international competition. Eurofighter Typhoon is the most advanced new generation combat aircraft that can fulfill the specific Danish requirements, including Arctic surveillance. We are ready to develop a strategic partnership with Denmark and provide opportunities for significant collaboration with Europe’s leading industrial nations.” In a press release they point at the fact that the Eurofighter programme has strong reliability in terms of delivery and price. “The aircraft itself is an effective, proven and trusted weapon system. A decision in favour of Eurofighter Typhoon would be a long-term investment into Denmark’s security and defence. Selecting Eurofighter Typhoon which is fully NATO-compatible would lead to reduced costs for Denmark with respect to logistics, training and interoperability during coalition missions. A total of about 650 Typhoon are ordered by Germany, the United Kingdom, Italy, Spain, Austria, Saudi Arabia and Oman.

SAAB claims “stronger than ever” position

Lennart Sindahl, Head of Saab’s business area Aeronautics, said in a reaction: “Our position to export Gripen to the world market is stronger than ever, particularly after the historical procurement order placed last month by Sweden for 60 Gripen and another possible 22 Gripen fighters for Switzerland“. Today Saab is in the unique postion to have a firm development contract for the next generation fighter with Sweden and Switzerland as customers. A strong competitive advantage of the new Gripen E are the low operating and support cost; NATO interoperability; long term Industrial contacts between SAAB and several companies in Denmark.
We note a great interest for Gripen worldwide and we follow the decision that has just been announced in Denmark. Now we are looking forward to receiving more information about the process,” explains Lennart Sindahl.

Dassault not invited

Dassault Aviation has not been invited to compete, and will not attempt to do so, company chief executive Eric Trappier told Defense-aerospace.com after the company’s March 14 press conference in Paris. He said that the European partners are the least likely to withdraw from the Joint Strike Fighter program. He added that this explains why Dassault did not re-compete in the Netherlands, which he said had made a lot of noise about holding a new competition but had ultimately stayed with the JSF. “It probably allowed them to obtain a better price from the Americans,” he said.

Evaluation process

Other candidates are the F-35 from Lockheed Martin; the Boeing Super Hornet and Saab’s Gripen Next Generation. There is requirement for 24-32 fighter aircraft dependent on price and budget.
The new evaluation process and final recommendation will be ready at the end of 2014. Final political decision has to be taken around June 2015.

Sources:
MoD Denmark; 13-mar-2013; Press Release “Valget af nyt kampfly starter igen”
Inside information Forsvarsministeriet and Kongelige Danske Flyvevåben

JSFNieuws130314-JB/jb

4 reacties op dit bericht...

Mrt 13 2013

Elsevier meent: “Minister Hennis-Plasschaert opent weg voor JSF ……”

Gepubliceerd door JSFNieuws.nl onder Aanschaf JSF

UPDATED

Elsevier komt met het bericht, dat minister van defensie Hennis-Plasschaert concludeert dat Nederland het beste JSF’s kan aanschaffen en dat hier voldoende budget voor is.

Inmiddels heeft minister Hennis-Plasschaert aan de Tweede Kamer verteld “dat het hele bericht van Elsevier een ‘canard’ is“. En dat er geen enkel besluit over de vervanging is genomen door de regering.

In een document dat de titel heeft “In het belang van Nederland – De krijgsmacht voor vrijheid, veiligheid en welvaart” zou worden gezegd, dat voor de opvolging van de F-16, de Amerikaanse JSF een betere keus is, dan andere jachtvliegtuigen zoals de Zweedse Saab Gripen.
Elsevier bericht tevens, dat bronnen bij het ministerie zeggen dat hiermee de weg wordt geopend voor de aanschaf van 50 tot 55 JSF-toestellen door het kabinet-Rutte II. Hoe men dit binnen het ministerie van defensie denkt te financieren, het budget bedraagt circa €4,5 miljard wordt niet vermeld. Vandaag liet het Noorse Ministerie van Defensie in een samenvatting onder een persbericht over het JSM wapen nog weten, dat met de aanschaf van 52 toestellen een totaalbedrag van € 8,9 miljard (NOK 62 miljard) gemoeid zal zijn. Aangezien Nederland het zelfde type F-35A gaat kopen, betekent een budget van € 4,5 miljard een aantal van 26 toestellen, indien wij dezelfde prijs betalen als Noorwegen.

De Tweede Kamer werd verrast door het bericht in Elsevier en was inhoudelijk vandaag nog niet op de hoogte van het rapport.
Het lekken van het rapport naar Elsevier, lijkt dan ook eerder op een poging van medewerkers van Defensie vooruit te lopen op het debat in de Tweede Kamer, dat voor begin april gepland staat. Defensie woordvoerder Raymond de Roon (PVV) liet onmiddellijk weten: “Wat mijn fractie betreft: de PVV stelt zich nog steeds op het standpunt dat de F-16’s niet moeten worden vervangen door de F-35.

Vandaag werd overigens in Denemarken bekend, dat een keuze voor de JSF niet vanzelfsprekend is. Het parlement werd meegedeeld, dat in navolging van Canada, een volledig nieuwe evaluatie zal worden uitgevoerd voor de opvolging van de F-16. Kandidaten hierbij zijn de Boeing Super Hornet, Eurofighter Typhoon, Lockheed Martin F-35 en Saab Gripen E.

Bron: Elsevier, 13-maart-2013 “Minister opent weg naar aanschaf JSF

JSFnieuws130313-JB/jb

Een reactie op dit bericht...

Mrt 04 2013

Canada: JSF geen vanzelfsprekende keuze meer in nieuwe evaluatie

Gepubliceerd door JSFNieuws.nl onder Aanschaf JSF, Andere JSF landen

Kesteren NL – In december 2012 besloot Canada tot herziening van de Joint Strike Fighter (JSF) keuze. Vandaag heeft het Canadese National Fighter Procurement Secretariat (NFPS) een nieuwe vragenlijst (questionnaire) publiek gemaakt, bestemd voor vijf leveranciers van gevechtsvliegtuigen. Deze nieuwe questionnaire zal de basis vormen van de nieuwe evaluatie. Daarbij is de JSF zeker niet langer een vanzelfsprekende keuze.

Vorig jaar kwam in Canaa aan het licht dat het Ministerie van Defensie de keuze voor de Joint Strike Fighter (JSF) in 2010 had gedaan op basis van een vooringenomen standpunt en zonder deugdelijke analyse van beschikbare informatie, onder andere inzake de aanschafkosten en levensduurkosten. Daarna werd besloten het keuzeproces volledig opnieuw uit te voeren.
Hiervoor is een speciaal Zeven Punten Plan opgesteld om de transparantie te waarborgen.

Evaluatie losgekoppeld van defensie

Het National Fighter Procurement Secretariat (NFPS) valt onder verantwoordelijkheid van het Ministerie van Publieke Werken en is onafhankelijk van het Ministerie van Defensie. Canada streeft naar maximale openheid bij de evaluatie van een opvolger van de verouderde CF18 gevechtsvliegtuigen. Het Canadese publiek kan op een speciaal hiervoor geopende website de stappen en voortgang in het keuzeproces continu volgen (zie National Fighter Procurement Secretariat website).
De questionnnaire is er op gericht informatie te verzamelen over mogelijke toestellen, die op de markt zijn, om de huidige gevechtstoestellen te vervangen en hoe deze zouden kunnen voldoen aan de missies, zoals beschreven in de defensie toekomstvisie “Canada First Defence Strategy.”

Maximale transparantie; vijf fabrikanten

De questionnaire is gebaseerd op een eerste orientatieronde in januari 2013 bij fabrikanten. Doel is om een voor een breder publiek toegankelijke en begrijpelijke evaluatie te krijgen op een zo kort mogelijke termijn en met maximale transparantie. Deze moet uitmonden in een eindrapport met een volledige analyse van capaciteiten, kosten en risico’s voor elke optie.
Deelnemers aan de evaluatie zijn (in alfabetische volgorde): Boeing Company, Dassault Aviation, EADS Eurofighter, Lockheed Martin and Saab Group.
De eerste questionnaire moet uiterlijk 15 april 2013 beantwoord zijn. Een vervolg questionnaire om informatie te verkrijgen over de kosten zal later aan de bedrijven worden toegezonden.

Eerst: Canadese behoeftestelling

Canada heeft een operationele behoefte om de bestaande vloot van 80 Boeing CF-18 gevechtstoestellen te vervangen door een nieuw toestel. Dit nieuwe toestel moet passen in de behoeften, zoals vastgesteld in de “Canada First Defence Strategy (CFDS)” uit mei 2008.
Hierin worden drie rollen en zes missies gespecificeerd voor de Canadian Armed Forces.
De CFDS is het basis uitgangspunt voor de Canadese regering bij de evaluatie van de diverse opties voor de komende 30 jaar.
De huidige multi-role Boeing CF-18 Hornet kwam in dienst in 1982 en zou oorspronkelijk rond 2003 vervangen moeten worden. Door intensief onderhoud en structurele reparatieprogramma’s is dit opgerekt tot ongeveer 2017-2020. Indien een opvolger niet tijdig beschikbaar is, valt er een aanzienlijk capaciteitsgat en kunnen bepaalde essentiële defensietaken niet worden uitgevoerd. Daarom is keuze van een opvolger dringend nodig.

De CFDS geeft de Canadian Armed Forces duidelijk aan wat de belangrijkste taken zijn:
1. Eerst en vooral, verdediging grondgebied van Canada;
2. Verdedigen van Noord-Amerikaanse continent; en
3. Bijdragen aan internationale vrede en veiligheid

Passend ambitieniveau binnen Canadese kaders centraal

Gebaseerd op de CFDS, heeft de regering van Canada een ambitieniveau vastgesteld. Op dit passende ambitieniveau zijn de vereisten voor een nieuw gevechtstoestel in de questionnaire afegstemd. Deze missies moeten, in potentie, tegelijkertijd uitgevoerd kunnen worden:
(1). Uitvoeren dagelijkse missies in het kader van de verdediging van het eigen grondgebied en het Noordamerikaanse continent, inclusief de Poolstreken binnen het jader van de NORAD (North American Aerospace Defense Command);
(2). Ondersteunig van de civiele autoriteiten in crisissituaties, bijvoorbeeld natuurrampen;
(3). Ondersteuning bij grote internationale evenementen in Canada, zoals in 2010 de Olympische Spelen;
(4). Leiden van of deelnemen aan grote internationale operaties voor een langere tijd;
(5). Reageren op grote terreuraanvallen; en
(6). Uitzenden van strijdkrachten als reactie op een crisis ergens in de wereld voor een korte periode.

Canada zal een nieuw gevechtstoestel beoordelen op de mogelijkheden deze ambities te kunnen waarmaken. Hierbij wordt rekening gehouden met het kunnen uitvoeren van missies samen met bondgenoten. Er zijn missieprioriteiten vastgesteld door de regering

Gevolgde methodiek

In de evaluatie zullen de hoofdmissies van de Canadian Armed Forces uitgangspunt zijn en de evaluatie moet een diepgaande analyse opleveren van de kosten, capaciteiten en risico’s van de diverse potentiële opvolgers van de CF-18. Hierbij zal gelet worden op de nog resterende levensduur van de CF-18. Na dit eerste evaluatieproces zullen alle vijf toestellen in beeld blijven voor de volgende stap.

Op basis van de defensie doctrine en de Canadian Armed Forces Capability Based Planning, zijn er zeven Aerospace Capabilities vastgesteld, die een de opvolger van de CF-18 moet kunnen uitvoeren om te kunnen voldoen aan de zes kern Canadian First Defence Strategy (CFDS) missies.
De Aerospace Capabilities zijn:
- Defensive Counter Air (DCA)
- Offensive Counter Air (OCA)
- Strategic Attack
- Close Air Support (CAS)
- Land Strike
- Tactical Support to Maritime Operations (TASMO)
- Intelligence, Surveillance, and Reconnaissance (ISR)

Deze Aerospace Capabilities zijn afgeleid van de rollen en missies, zoals vastgesteld in de CFDS. Elke Aerospace Capability is opgedeeld in zogeheten Measures of Effectiveness (MOEs). Deze MOEs bieden kwalitatieve aanknooppunten om te beoordelen hoe de prestaties van de vele onafhankelijke subsystemen een totaal en zelfstandig wapensysteem effect kunnen bereiken.
Door combinatie van de MOEs kan een risico analyse per Aerospace Capability opgesteld worden. De prestaties van onderliggende systemen zal worden gemeten middels zogenaamde Measures of Performance (MOPs). Deze MOPs meten een invididuele (sub-)systeem capaciteit en leveren het basis materiaal voor het meten van de systeem effect, zoals weergegeven in de MOEs.
Tevens zal een beoordeling plaats vinden van de strategische en operationele geschiktheid voor de CFDS missies op langere termijn door gebruik te maken van twee tijdshorizonnen. De eerste horizon betreft de periode 2020-2030 (kort na introductie) en de tweede 2030+ (toekomstige omgeving). Voor elk van de twee horizonnen zijn bepaalde dreigingselementen opgesteld. Een leverancier moet laten zien hoe met deze toekomstige dreigingen wordt omgegaan.

Hierna volgt de stap van kostenevaluatie, dan pas de baten voor de industrie

In het evaluatieproces heeft het National Fighter Procurement Secretariat (NFPS) de leiding in samenwerking met het Ministerie van Defensie, de Canadse strijdkrachten, het Ministerie van
Publieke Werken en Overheidsdiensten en de Canadese Industrie.
De evaluatie wordt uitgevoerd door het laten indienen van antwoorden op twee aan elkaar gerelateerde vragenlijsten (questionnaires). De eerste vragenlijst is hiervoor beschreven en omvat gedetailleerde vragen over technische capaciteiten en missiemogelijkheden en bijbehorende onderhouds- en upgrade kwesties.
De tweede (nog uit te brengen) questionnaire zal ingaan op kostenschattingen van de vliegtuigen conform de methode van KPMG, de “ Life-Cycle Cost Framework”, dat eerder door de Canadese Treasury Board Secretariat is uitgebracht.
Er zal geen shortlist of prekwalificatie gemaakt worden. In dit stadium mag aan de industrie geen enkele belofte gedaan worden, gebaseerd op de evaluatie. Informatie over potentieel profijt voor de industrie (compensatie orders, andere vormen van participatie) zullen pas later aan de orde komen.

Conclusie

De geschiktheid en betaalbaarheid voor defensie staat voorop, de industrie komt pas daarna. Dit is anders dan bij de JSF rond 2002: het industrieel belang stond sterk centraal, dit leidde tot een tunnelvisie, waarna defensie de eisen zo opstelde, dat alleen de JSF daar aan kon voldoen. Van een serieus keuzeproces vanuit een echte behoeftestelling was geen sprake. Ook in andere landen dan Canada was dit in mindere of meerdere mate het geval.

Bron:
National Fighter Procurement Secretariat; 4-Mar-2013; Industry Engagement Request: Capability, Production and Supportability Information Questionnaire Replacement CF18

Auteur: Johan Boeder

JSFNieuws130304-JB/jb

Een reactie op dit bericht...

Feb 23 2013

Vliegverbod voor alle JSF’s na hernieuwde motorproblemen

Gepubliceerd door JSFNieuws.nl onder Aanschaf JSF, Ontwikkeling JSF

Kesteren – Het Pentagon heeft vrijdag 22 februari 2013 met directe ingang een vliegverbod ingesteld voor alle F-35 toestellen, nadat bij een routinecontrole op de vliegbasis Edwards een scheur was ontdekt in een turbineblad in een van de motoren van een F-35A. Al eerder waren er herhaaldelijk problemen met gescheurde turbinebladen in de periode 2007-2009, wat heeft geleid tot aanzienlijke vertragingen in het testprogramma en tot een gedeeltelijk herontwerp van bepaalde gedeelten van de motor.

Op 19 februari 2013 vond een routinecontrole plaats van een Pratt & Whitney F135 motor op Edwards AFB, USA. Bij een inspectie met behulp van een boroscoop waren er indicaties dat sprake was van een scheur, dit werd na verder onderzoek bevestigd. Het turbineblad is naar Pratt & Whitney in Middletown (CT), USA verstuurd voor nader onderzoek.

Wat is er aan de hand ?

Het betrof een motor met 700 draaiuren, waarvan 409 vlieguren. De scheur werd gevonden in een turbineblad van het “low pressure” gedeelte. Dit maakt het onwaarschijnlijk dat het is ontstaan door zogeheten FOD (Foreign Object Damage), bijvoorbeeld een vogelaanvaring, omdat voor het “low pressure” gedeelte een dergelijk object dan de Fan (3 kransen); Compressor (6 kransen), combustor en “high pressure” turbine gedeelte moet passeren. Scheuren in turbinebladen in het “low pressure” gedeelte zijn meestal het gevolg van hitte of andere sterke belastingen van het turbineblad. De krachten in de (omgerekend) 29.000 pk leverende motor zijn enorm. Een vliegverbod na een dergelijke ontdekking duurt meestal relatief kort (bijvoorbeeld een week); meestal is sprake van een productiefout of andere duidelijk aanwijsbare oorzaak. Dit is waar vooralsnog van uit gegaan moet worden. Tot die tijd blijven alle 51 aan het test- en training programma afgeleverde JSF’s van alle versies (F-35A, B en C) aan de grond.

Lange historie van motorproblemen sinds 2006

Het is niet onmogelijk dat het probleem structureler is, dan een simpele productiefout of een eenmalig incident. Sinds 2006 is er een sprake van een lange rij van aan het licht gekomen motorproblemen.
Al in mei 2006 schreef Aviation Week reporter David A. Fulghum een uitvoerig artikel “Joint Strike Fighter F135 Engine Burns Hotter Than Desired” en kwam het risico van een kortere levensduur of beschadiging door de groter dan verwachte temperaturen aan de orde.
In augustus 2007 en februari 2008 deden zich serieuze problemen voor. Turbine bladen braken daarbij telkens plotseling af door een vorm van metaalmoeheid. Een oorzaak wordt gezocht in een combinatie van factoren.
Op 30 augustus 2007 brak in testmotor FX634 na 122 testuren een turbineblad in de 3e LPT compleet af. Op 4 februari 2008 gebeurde iets soortgelijks bij motor FTE06, eveneens in de 3e LPT, na 19 draaiuren.
De problemen met de motor droegen in hoge mate bij aan de vertraging in het JSF testprogramma de periode 2007-2008.

Herontwerp van de motor in 2008

Begin 2008 werd een motor, de FX640 grondtest motor, voorzien van tal van sensoren en instrumenten. Hiermee gingen op 21 april 2008 proeven van start om de oorzaak te achterhalen. Middels een nauwkeurig testplan is werd geprobeerd de krachten en spanningen die ontstaan in de motor precies in kaart te brengen bij een verschillend vermogens bereik. Het leek primair vooral een probleem te zijn van de F-35B STOVL (verticaal landende) versie. De breuken in de turbinebladen ontstonden op precies dezelfde plaats, en leken op te treden wanneer overgegaan werd van voorwaartse naar verticale aandrijving. Later in 2008 kwamen de resultaten beschikbaar. De oorzaak bleken bepaalde trillingen te zijn die tot materiaalbreuk leidden.
Dit leidde tot een herontwerp van een aantal elementen in de motor. Een van de aanpassingen betrof een verandering van de turbinebladen en de afstand tussen de turbinebladen. Hierna werd de motor opnieuw getest en gecertificeerd. Eind 2008 gaf de fabriek in een persverklaring aan dat ze ervan overtuigd waren dat de problemen nu achter de rug waren.

In 2009 problemen met aangepaste motor

In juli 2009 gaf het toenmalig hoofd van het JSF Program Office, generaal Heinz nog duidelijk te kennen niet blij te zijn met de F-135 problemen, hij zei toen: “The problems include too many individual blades that fail to meet specifications, as well as combined “stack-ups” of blades that fail early. I’m not satisfied with the rates that I’m getting.“
Ook gaf hij aan ontevreden te zijn over de kostenontwikkeling van de motor. Enkele dagen later kreeg hij opdracht van het Pentagon zich niet meer in het openbaar uit te laten over problemen met de F-135 motor.
In september 2009 kwamen opnieuw serieuze motorproblemen aan het licht tijdens het testen van de Pratt & Whitney F-135 motor van de JSF. Op een cruciaal moment in de discussie in het Amerikaanse Congres over de keuze voor twee concurrerende motortypen, waarbij uit bezuinigingsoverwegingen het Pentagon de tweede motorkeuze (GE/Rolls Royce F-136) wilde schrappen liep een Pratt & Whitney F-135 motor kapot. Opnieuw bleek de oorzaak te liggen in afgebroken rotorbladen. Nu deed het probleem zich voor in het vernieuwde type motor met de herontworpen turbinebladen.

Motorproblemen lijken ook in 2011 niet echt opgelost

Na de problemen in 2009 lieten officials zich niet meer publiekelijk uit over de motorenproblematiek. Er waren evenmin indicaties dat er nog daadwerkelijk problemen waren met de motor of dat de betrouwbaarheid in het geding was. Daardoor verlegde de aandacht zich van de F-135 motor, naar andere componenten.
In april 2011 echter moest admiraal Venlet, het toenmalig hoofd van JSF Program Office, opnieuw tegen verslaggevers toegeven dat er opnieuw motorproblemen waren, die invloed hadden op het afleverschema.
Het vliegverbod van afgelopen vrijdag 22 februari 2013 zet de motor opnieuw volop in de schijnwerpers van de publiciteit. Nu betreft het echter niet de complexere F-35B STVOL versie, maar een motor in een F-35A, de luchtmacht versie. Het is voor Pratt & Whitney te hopen dat het een eenmalig, en geen structureel, probleem betreft.

Overzicht artikelen motorproblemen 2006-2011

Aviation Week; 28-mei-2006; David Fulghum; “Joint Strike Fighter F135 Engine Burns Hotter Than Desired”

JSFNieuws; 8-feb-2008; “Nieuwe motorproblemen Pratt&Whitney

JSFNieuws; 28-mrt-2008; “Intensieve tests beide motortypes

JSFNieuws; 26-apr-2008; “Cruciale weken voor F-35B en motoren

JSFNieuws; 25-11-2008; “Motorprobleem leidt tot nieuwe vertraging JSF F-35B”

JSFNieuws; 03-02-2009 “JSF F-135 motor kan test hervatten”

Aviation Week; 13-sep-2009; Graham Warwick; “BREAKING NEWS: F135 damaged in ground test

Reuters; 13-sep-2009; Andrea Shalal-Esa “F-35 engine damaged in test”

Flight International; 27-apr-2011; Stephen Trimble; New engine snag upsets F-35 manfacturing progress

Auteur: Johan Boeder

JSFNieuws130223-JB/jb?

Nog geen reacties op dit bericht. Vragen of opmerkingen zijn welkom!

Feb 18 2013

Australian TV reveals: JSF deal after secret meeting in 2002

Gepubliceerd door JSFNieuws.nl onder Aanschaf JSF, Andere JSF landen

In Australia is growing critisicism on the JSF project. Today, Australian ABC Television program “Four Corners” tries to find an answer at the question “how and why did Australia lock itself into a project that both experts and senior US politicians say is dangerously flawed?” The program reveals that back in 2002 John Howard as Prime Minister signed a secreat deal with Lockheed Martin.

ABC TV Four Corners (see link) asks three crucial questions:
(1) Why was the JSF chosen without an open and competitive tender?
(2) Why did the Air Force top give the JSF project his stamp of approval when it was barely off the drawing board?
(3) And will the JSF capabilities have to be downgraded before it gets into service?

Choice of F-35 after secret meeting with Lockheed Martin

ABC TV Four Corners reveals that John Howard as Prime Minister signed Australia up to the F-35 development program in a secret deal with the American manufacturer Lockheed Martin in a Washington hotel ten years ago.
In June 2002, just around the corner from the White House, at the Willard Hotel, he sat down with representatives of Lockheed Martin. At this secret meeting, John Howard signed up Australia to the JSF program.”

A deal without any public tender

In the meantime other aircraft companies were preparing to go head to head for a lucrative Australian contract. One of the was the French aircraft manufacturer Dassault, that produces the Rafale fighter jet. They were preparing dor for a five year campaign to sell the French plane. The French representative Daniel Fremont arrived June 27, 2002 in Canberra to discuss the opportunities of the Rafae. But the same day , the then Defence Minister Senator Robert Hill was giving a press conference, announcingL at a press conference: “What we’re announcing today is that we’ve decided to, as a government, to participate in the system development and demonstration phase of the Lockheed Martin Joint Strike Fighter, and ultimately this will be the largest military procurement in Australia’s history.” Without real competition, without a competitive tender the Lockheed Martin F-35 had been choosen by Australia. Daniel Fremont: “I was so shocked that I could not believe it. It’s just as simple as that.”

Pierrre Sprey’s opinion, (co-)designer of A-10 and F-16 about the F-35

The Australian TV also asked Pierre Sprey to comment on the F-35. Pierre Sprey is the father of the well-known Fairchild A-10 tank-killer and co-designer of the very successfull F-16 fighter jet. So, his opinion about the F-35 is very interesting:
So we have an airplane that can’t turn to escape fighters, can’t turn to escape missiles, sluggish in acceleration because it’s so big and fat and draggy and doesn’t have enough motor for the weight. ”
And:
We haven’t even scratched the surface of the failures because we’ve done all the easy flight testing so far. The hard flight testing, you know, that’s all in front of us, that hasn’t been done yet.”
Also:
Because of the enormous complexity, every aspect of that airplane is basically a failure waiting to happen and super hard to fix. The computer system is a nightmare and they’re so behind schedule. They’re more behind schedule on software than on anything else.

No normal, independent competitive tender

ABC TV “Four Corners” reveals that 10 years ago the head of the RAAF, Air Chief Marshal Angus Houston, was warned the JSF might be late and the RAAF should opt for a mixed fleet rather than a single-type air force made up solely of JSF aircraft. “Four Corners” reporters tried to find an answer to te question: “The JSF project could cost Australian taxpayers tens of billions of dollars. Is this plane a super fighter or a massive waste of money.. However, in a separate statement Angus Houston defends the decision to choose the F-35 for the RAAF, saying: “I am still convinced that the JSF is the right air combat aircraft to meet Australia’s future security needs ?”

A former Defence official closely involved in the oversight of the replacement program agreed to talk to Four Corners on condition that his identity was protected: “Australia would normally have gone through a competitive tendering process to work out “what the aeroplane could do, what its costs and its schedule was. But this had not happened in the case of the JSF.”

Pentagon General Bogdan, head JSF Program office: still risks and problems

Four Corners reporter Andrew Fowler travels to the United States in search of answers. He goes to Lockheed Martin’s top secret factory in Texas. He had the first television interview with the Pentagon’s new head man on the project, US Air Force Lieutenant General Chris Bogdan, who has recently taken over as head of the JSF project team. Lt.general Bodgan said int the interview: “Let’s make no mistake about it. This program still has risks, technical risks, it has cost issues, it has problems we’ll have to fix in the future.
And the head of JSF Program Office Bodgan confirms: “If you promise that you’re getting a Ferrari and you deliver a Chevy - um, no offence to the Chevy company - you’re not going to sell as many. It’s as simple as that.” And about the price-quantity deadly embracing: “Sure. It’s-it’s a, it’s a death spiral.”.

Concurrency in development and production caused problems

Bogdan confirms that that putting the plane into production before it has been tested properly - a process called concurrency - has caused major problems: “Concurrency has created a complexity in this program that we have to deal with today. And while I would not dare to go back and criticise the decisions that were made in the past, what I probably would’ve thought about was how much development work and how much testing was really done to solidify the design of the airplane before we started producing airplanes.
A large amount of concurrency - i.e. beginning in production long before your design is stable and long before you’ve found problems in test, creates downstream issues where now you have to go back and retrofit airplanes and make sure that the production line has those fixes in them. And that drives complexity and cost.”

Read more:
ABC News; 18-feb-2013; “Pentagon general issues warning on JSF blow-outs

Statement of Air Chief Marshal Angus Houston, AC, AFC (Ret’d) 13 February 2013 (PDF)

Source:
“Reach for the Sky”, reported by Andrew Fowler and presented by Kerry O’Brien, goes to air on Monday 18th February at 8.30pm on ABC1 (local time). It is replayed on Tuesday 19th February at 11.35pm. It can also be seen on ABC News 24 at 8.00pm Saturday, on ABC iview and at abc.net.au/4corners.

Een reactie op dit bericht...

Feb 15 2013

Australian MP about JSF: Why did Lockheed give misleading information?

Gepubliceerd door JSFNieuws.nl onder Aanschaf JSF, Andere JSF landen

In a speech delivered by Dr Dennis Jensen in the Parliament (Federation Chamber) on 13-feb-2013 in the Australian Parliament he gives a clear overview of the Australian JSF project. Most of the criticism may be applied to all other JSF partner countries. The speech of Dr. Jensen is a clear summary of a project that ran into irreversible problems, due to its wrong concept and design.

Here the plain text of the speech of Dr. Dennis Jensen about the JSF Program:
The truth is incontrovertible. “Malice may attack it, ignorance may deride it, but in the end there it is.” So said Winston Churchill. The Department of Defence has a problem with accepting the truth.

Late delivery, false expectations

Questioned in 2004 regarding the joint strike fighter, Air Marshal Houston stated, ‘The expectation is they will begin arriving in Australia by 2012.’ He went on to say, ‘It is a conservative estimate. That is when we would expect.’
In 2005 he said, ‘We are still planning on 2012.’
In 2007, he again stated delivery would be in 2012 and the initial operational capability, or IOC, would be in 2014-15.

In 2009 Dr Gumley, head of the Defence Materiel Organisation, said, ‘The JSF is on schedule. I think the test program is running four or five months late.’ To reiterate—’running on schedule’. We have been talking about 2012 and initial aircraft in 2014 with IOC—well, initially 2013 IOC—and he said, ‘It is not something I lose much sleep about.’ I do. And if I were Dr Gumley, he should have. Because ultimately these aircraft are not experiments in marketeering; rather they are tools young men and women in uniform will use to defend this great nation from enemies with superior technologies. It is a question about lives, not maintaining the extravagant livelihoods of Lockheed Martin executives.

In 2011, Air Vice Marshal Osley told parliament that the US JSF program manager, Vice Admiral Venlet, said, ‘The program is now founded on a great deal of realism.’ Air Vice Marshal Osley said, ‘I think our estimate is now becoming a realistic estimate instead of a conservative estimate.’

Then the IOC was taken to be 2018, and he reiterated his confidence on this numerous times in testimony. But a few months ago we were told that this has now slipped to 2020, and Bill Sweetman of Aviation Week and Space Technology, the trade bible, states that IOC in the US is only likely to be in 2020. Even if this does not slip, how would you like to order a 1991 (Holden) VN Commodore (editor’s note: Australian produced car) and finally take delivery when the competition is producing the FG, or current model, Falcons?
How competitive would that (Holden) VN Commodore be? Should you stick with your VN Commodore? The Department of Defence seems to think so. On Defence’s risk management matrix, a slip of merely 12 months is considered an extreme level of risk, yet the program is now over half a decade late and there are no flags being thrown up.

Why no red flags after price explosion since 2005?

In 2005, Air Marshal Houston said, ‘Currently the indicators are that the flyaway costs for the F-35 will be about $45 million.’
In 2006, Air Commodore Harvey is talking about “approximately $US47 million on 2002 base year”.
We are getting them early, so Harvey said ‘approximately $55 million average for our fleet’. Then in 2008, Dr. Gumley stated that he would be surprised if we paid more than about $75 million a copy for the aircraft measured in 2008 dollars, ‘assuming we buy at least 75, or three squadrons’. I was told by Defence in then Minister Nelson’s office that the average unit procurement cost that was being worked on by Defence was $131 million per unit.
So why did Dr Gumley say he would be surprised if we paid more than $75 million each? Defence deliberately talk costs that make up the price instead of the price, so that they can obfuscate.
In 2010, then Air Vice Marshal Harvey, in talking about fleet, said it was $75 million in 2008 dollars at a 0.92 exchange rate. The Government Accountability Office in the United States, talking about average procurement cost of the JSF, said it has gone up from $69 million in October 2001. In April 2010 it was up to $114 million each.
In June 2010, after a Nunn-McCurdy breach, it was revised to $133 million per copy. Using the risk management matrix at 10 per cent, increase in cost is severe and a combination of severe and almost certainly means that you will have a category of extreme level of risk. Once again, why no red flags?

Air Power Australia are routinely denigrated by Defence which will obviously have a negative impact on the work they get as well as organisations such as REPSIM. The reason they are denigrated is that they have the audacity to criticise the JSF program. Problematically for Defence they tend to be accurate, whereas Defence woefully fails. Take cost, for example. In 2006-07, Air Power Australia had an estimate of between $136 million and $176 million, far more accurate than Defence talking about significantly less than $100 million. Were they
just deliberately misleading parliament, given they had admitted the $131 million average unit procurement cost to me in 2007? They tend to hide behind many definitions of cost, deliberately obfuscating failed projects by throwing various prices and costs out there.

Other countries also critical

Vice Marshal Osley also boasted of no foreign customers having pulled out and he even boasted of it ‘not being beyond my level of expertise to comment on politics in Canada’ before assuring us that it was just politics in Canada and Canada would stay in.
In fact Canada has pulled out of the program. The Danes have ordered advanced F-16s as a stopgap which I am told will likely become the final capability—in other words, they will
dump the JSF as well. The Dutch are prevaricating and the probability is that they will pull out.

Failing aerodynamic performance

As I have said, there has been unfair criticism of APA by Defence. As an example, Air Vice Marshal Osley stated of APA’s criticisms of the F-35’s aerodynamic performance that it was:
… inconsistent with years of detailed analysis undertaken by Defence, the JSF Program Office, Lockheed Martin and the eight other partner nations.
He further stated that their analysis was:
… basically flawed through incorrect assumptions and the lack of knowledge of the classified F-35 performance information.

The Joint Operational Requirements Document, or JORD, had specifications on various measures of performance. For acceleration at 30,000 feet the objective was 40 seconds or less and the threshold or bare minimum was 55 seconds.
We were told by Defence that it would meet spec and Tom Burbage, head of the JSF
program with Lockheed Martin, misled parliament in March last year by stating: ‘The airplane will continue to be well in excess of its basic requirement. The aircraft is meeting all other requirements to date.’ He stated ‘other’ because it failed to meet the range requirement of 590 nautical miles and they have conveniently changed the definition of the requirement for the A-model which Defence recommends we get so that it could reach spec.

Acceleration and turnrate similar to 50-year old Vietnam-era F-4 Phantom

In terms of that acceleration spec, the JSF program office in the US has asked the Joint Requirements Oversight Committee, or JROC, to relax the requirement to 63 seconds which is similar to the performance of a 50-year-old F-4 Phantom—so much for meetings spec. In 2006, APA calculated the A-model would take over 60 seconds for acceleration which has now proven correct. This is on record at the same time that Defence and LockMart were telling us it was meeting or exceeding spec. Whose analysis is flawed now?

Similarly, for turn performance, the aircraft had an objective to sustain six g at 15,000 feet with a bare minimum threshold of 5.3 g. In 2006, APA calculated it could only sustain 4.7 g, at the same time that Defence and LockMart were assuring us that it would meet spec. Once again, JPO has requested JROC to relax the spec to 4.6 g. This is less than said 50-year-old F-4 Phantom, which was known as a truck for its turn performance at the time. Whose analysis is flawed now? So much for the years of detailed analysis undertaken by Defence, the
JSF program office, Lockheed Martin and eight other partner nations.

Weight problems restricts future changes

This aircraft has had very austere specifications placed on it in the JORD, and LockMart has designed the aircraft not to meet the objectives—which were not much of a stretch anyway—but with the bare minimum threshold specs, and have failed to even meet them. They have a weight problem with the aircraft, and military aircraft always put on weight. This aircraft is only 270 pounds under the maximum allowable empty weight according to the Director of Operational Test and Evaluation. They have even gone so far as to remove fuel stop valves and extinguishers in the dry bays, which, according to the DOT&E, increases the aircraft’s vulnerability to ground fire by 25 per cent compared with legacy aircraft.

JSF program based on magic!

But this program is based on magic! Because, in terms of the fundamentals of air combat, this aircraft is a comprehensive and hugely expensive failure. It is a $1 trillion program over its life, so no wonder we are getting so much spin and so little substance. By every measure, the aircraft is an outlier. We are told that this aircraft will let the missiles do the work—no need for high aerodynamic performance; it will all occur at beyond visual range.
So why do they crow about the 50 degree angle of attack capability which is only important in close combat? The reason is that, according to Defence and LockMart, the JSF is the answer, and therefore anything it can do is important and great but what it cannot do is irrelevant. They are quite willing to mislead, lie and obfuscate— anything to ensure the continuation of this white elephant.
Remember, even if it achieves the 2020 IOC, this turkey will be in service until 2060 or so. Do you really think it will be remotely competitive then? Why are the Russians, the Chinese, the Europeans and indeed LockMart with its other fighter, the F-22, spending so much money for these aircraft to have supermanoeuvrability and supercruise—or the ability to cruise supersonically without using afterburner—if it is not important? Indeed, the JSF will have to light up the sky to get into a position to fight using a lot of fuel-hungry and very hot afterburners which can be seen from a long distance away, just to get to the speed required to do that.

Does Lockheed have be the only correct view of air combat?

Does the JSF program really have the ultimate and only correct view of air combat, a view that bets against the basics of air combat that have been shown to be fundamental to air combat time and again over the last century, despite people having bet against said fundamentals on numerous occasions? Are those who designed the J-20, J-31, F-22, Eurofighter, Gripen and Rafale all wrong? Are the fundamentals of air combat and the wisdom of the likes of John Boyd and von Clausewitz all wrong, and only the mighty Lockheed Martin Fort Worth division is correct?

Why did Tom Burbage give misleading information?

I want Tom Burbage, the head of the JSF program with Lockheed Martin, to come to parliament and explain why he did not give false and misleading information to this parliament. If we do not insist on full transparency, our fighting men and women will be the ones to pay the price, not those in Russell offices or the boardrooms of Lockheed Martin. Finally, no doubt Defence and LockMart will state that the magic is classified and hidden, and we will have to take them on trust that it truly is revolutionary, it will change the nature of air combat, and that is why it is a world-beater. The problem is, on all unclassified measures where we have had the opportunity to compare the facts with what they have assured us is correct, they have been shown to be wrong.

Independent experts demonstrated to be correct

Furthermore, when independent experts have been demonstrated to be correct on these measures where Defence and Lockheed Martin have failed so dismally, when they warn us that the JSF is uncompetitive, I believe we should take what they have to say extremely seriously and demand evidence from Defence and LockMart. We should demand that they show us, not simply assure us.

In the final analysis, facts are stubborn things and I am more stubborn still.

Author: Dr. Dennis Jensen, Member of Parliament, Australia

Background:
Dr Dennis Jensen (born 28 February 1962 in Johannesburg, South Africa), Australian politician, was elected to the Australian House of Representatives at the 9 October 2004 federal election for the Division of Tangney, Western Australia, for the Liberal Party.
He was educated at RMIT University, Melbourne University and Monash University, from where he has a PhD in materials engineering on ceramics. He was a research scientist with the CSIRO and a defence analyst before entering politics.

Source:
Austrlian House of Representatives; proof; Federation Chamber;
Bills Appropriation Bill (No. 3) 2012-2013 and Appropriation Bill (No. 4) 2012-2013
Second Reading Speech MP Dr. Dennis Jensen; Wednesday, 13 February 2013; by authority of the house of representatives.

JSFNieuws130214-DJ/pg

2 reacties op dit bericht...

Feb 13 2013

Dutch F-35 IOT&E and the reliability of the US Government

Gepubliceerd door JSFNieuws.nl onder Aanschaf JSF

Kesteren – In May 2008 the Dutch government signed the MOU Initial Operational Test and Evaluation F-35. Conclusion after five years: the US Government seems to be an unreliable contractpartner. The contracted cost ceiling and promised dates will be broken.

After inense debates in The Netherlands a parliamentary majority voted to participate in the Initial Operational Test and Evaluation phase of the F-35 Program, together with the US forces and the United Kingdom.

Situation 2008: promises

In the MOU, signed by Dutch secretary of state Jack de Vries on the 30th of May 2008, we can find in paragraph 5.2.4:
“ The NL MOD share of the Financial Cost Ceiling is 30M TY U.S, dollars. The NL MOD Non-financial Cost contribution includes, but is not limited to, munitions, use of two (2) JSF Air Systems, and the services of trained personnel for IOT&E efforts.”
The planning was that the IOT&E would take place from mid-2012 until mid-2014, 2 years, separated in a Block 2 and a Block 3 part.

Situation 2013: deception

This week the Dutch parliament received a surprising letter, telling the members of parliament:
- The cost ceiling will be broken, cost of IOT&E participation will be about € 54 million (US$ 73 million)
- The IOT&E will take 4 years, not 2 years
- The IOT&E planning is now from 2015 until 2018, however it may be a little later
- The two Dutch F-35s can not be used until that moment (2015)
- We have to pay “parking costs” several millions a year

We could have bought the Dutch F-35As some years later, now we bought potential “hangar queens” from the much more expensive, early LRIP3 and LRIP4 series (having saved about US$ 100 million). We invested over US$ 250 million in these two planes, that will be parked for several years, useless investment by a country with a defence budget under high pressure.

My questions as a Dutch taxpayer

My way of doing business within my own company is yes=yes and no=no; no cure, no pay.
Reading this letter, and reading the MOU-IOT&E signed in 2008, reading the Tom Burbage PowerPoints and all documents send to Dutch parliament in 2008-2010, as a Dutch taxpayer I am wondering, having the question: “What value has a signed contract with the US Government”? (May be the US ambassador in The Hague may explain it to me)

Who, who is responsible fort his? And why fails the Parliament to stop this in a country where since 2007 a minimum of 70% of the population in polls votes against the F-35?

Author: Johan Boeder

JSFNieuws130213-JB/jb

Nog geen reacties op dit bericht. Vragen of opmerkingen zijn welkom!

Volgende »