JSF Nieuws.nl

Williamsburg, VA (USA) – In oktober 2008 schrapte het Amerikaanse Congress het budget voor een aantal F-35C’s voor de US Navy. Achter de schermen blijkt een gevecht te woeden om dit budget te herstellen met een speciale budgetteringsoptie. Wens van Pentagon of US Navy?

Vanwege de vertragingen in de ontwikkeling van de F-35C JSF moest laat deze zomer vastgesteld worden dat de Initial Operational Capability (IOC) datum voor de US Navy variant F-35C met minimaal een jaar vertraagd zou worden. Oorzaak: diverse technische kwesties, met name met de vleugel, maar mogelijk meer nog, zoals ons blijkt uit inside JSF Program Office berichten vanwege een dreigend cashflow tekort dat het onmogelijk maakt drie versies tegelijk in test te brengen bij een oplopend SDD budget tekort. Het Amerikaanse Congress besluit mede daarom dat het niet zinvol is om in de vierde aanloopproductie serie (Low Rate Initial Production, LRIP-4) het volledige aantal F-35C’s op te nemen en brengt dit terug van 4 stuks naar 1 exemplaar.

Poging democratisch besluit te omzeilen…….

Omdat het Pentagon het niet eens is met deze beslissing, ze wil hoe dan ook vier F-35C’s ingepland zien in LRIP-4, neemt deze de toevlucht tot een zogeheten “threshhold reprogramming request”, een methode om via een omweg, vaak ontsnappend aan de aandacht, toch budgetruimte van het Congress te krijgen. Zo kan alsnog een LRIP-4 van 32 stuks samengesteld worden voor de contractonderhandelingen met Lockheed Martin in januari. Een en ander valt op te maken uit een “acquisition note” van 22 december 2008 binnen het Pentagon. De contractonderhandelingen voor deze LRIP-4 gaan over 13 F-35A’s voor de US Air Force (waarvan 1 F-35A via de US Air Force voor onze KLu); over 15 F-35B’s voor de US Marine Corps (waarvan 1 F-35B bestemd voor de Royal Navy) en 1 F-35C (met een optie voor drie…..) voor de US Navy.
Een publicatie door een gerenommeerd luchtvaartblad onder de titel “US Navy mulls slashing F-35C orders next year” werd kennelijk ongewenst geacht en verscheen na correctie onder de meer neutrale titel “US Navy restores lost F-35C orders”. Enkele uren later werd ook deze verwijderd. Niet alles over wat inzake de JSF gebeurd behoeft publiek gemaakt te worden. In de USA.

Discussie Super Hornet versus F-35C

Op de achtergrond speelt eveneens de voortdurende strijd tussen US Navy en Pentagon over de mogelijkheid meer Super Hornets aan te schaffen in plaats van F-35C’s. Hierover is voortdurend publiciteit, waarin alle mogelijke voordelen en nadelen van de Super Hornet voor de US Navy door sommigen voor het voetlicht worden gehaald, zoals maandag 29 december 2008 op World Wide Warpigs onder de titel “One more time: F-35C and Super Hornet”.
De US Navy ziet een dreigend capaciteitsgat in 2015-2018 van circa 69 toestellen en zet zich in voor een nieuwe serie Super Hornets, inmiddels een bewezen toestel met een goede “economy of scale” binnen de US Navy. Bovendien zorgt dit voor een langer openhouden van de Super Hornet productielijn, een veilige uitweg voor het geval er eventueel (verdere) vertragingen komen in het JSF project. Het Pentagon ziet echter in alle vermindering van de JSF productie de dreiging van een een minder efficiënte productie en daarmee hogere prijs , iets wat koste wat kost vermeden moet worden om niet in een neerwaartse spiraal terecht te komen van “lager aantal-hogere prijs-nog lager aantal-nog hogere prijs”.

JSFNIEWS081230-GK/gk

Fort Worth (USA) – In diverse media blijft de discussie over het al dan niet voortzetten van de financiering van de F-22 Raptor, mogelijk ten koste van de F-35 Joint Strike Fighter, de gemoederen bezig houden.

Zo ook de lokale krant in Fort Worth, de Star Telegram, waarvan journalist Bob Cox een vertrouwde verschijning is op de fabrieksterreinen van Lockheed Martin. Van zijn hand een analyse over deze kwestie, die van directe invloed is op de plaatselijke werkgelegenheid.
Ergens de komende paar maanden moet president-elect Barack Obama in dit dossier een knoop doorhakken. Een van zijn eerste grote beslissingen op defensiegebied. Een lastige beslissing. De keuze is: US$ 12 miljard vrijmaken voor de koop van nog eens 60 F-22 Raptors (3 jaar lang 20 stuks) en zo de productielijn openhouden tot er zekerheid is of de tests en productie opstart van de F-35 goed gaan verlopen. Of, andere keuze, de productielijn van de F-22 sluiten en het geld benutten om extra te investeren in intensiever testen en aankoop van meer toestellen in de aanloopproductie series van de F-35.

Compromis meest waarschijnlijk

Wie net als de Start Telegram alles op een rij zet, ziet wel een politiek draagvlak in het Congress voor een compromis waarbij inderdaad gedurende drie jaar de productielijn van de F-22 nog wordt opengehouden, waarbij dan uiteindelijk 243 F-22 Raptors worden gekocht. Zo kan de, opnieuw met een jaar verlengde, ontwikkeltijd van de F-35 JSF worden opgevangen, ook qua werkgelegenheid in Fort Worth en bij Pratt & Whitney, die voor 60 F-22’s net zoveel motoren mag leveren als voor 120 F-35’s. Degene die dit compromis tot nu toe het meest tegenwerkte was Staatssecretaris, en voormalig Lockheed topman, Gordon England. Deze verlaat het Pentagon eind januari.

Belangrijker vraagstuk, dringend meer F-35A’s nodig

Veel belangrijker is de vraag of het Pentagon het voor elkaar zal krijgen om de budgettering voor de F-35 JSF weer terug te brengen naar het oude niveau van meer dan 80 toestellen per jaar. Immers, begin 2007 werd duidelijk dat de planning voor de meerjaren contracten voor 2016-2020 en 2021-2025 niet meer uitgingen van 80 F-35A’s voor de US Air Force, maar nog slechts van 48 F-35A’s, omdat de benodigde budgetten zouden ontbreken. Dit bleek bijvoorbeeld uit de Pentagon briefing in februari 2007 met Minister Gates en Under Secretary Jonas.
Op grond van een deze week naar buiten gekomen budgetverkenning voor Fiscaal jaar 2010 (FY2010) is de voorspelling gerechtvaardigd dat er in bepaalde grote wapenprogramma’s gesneden zal moeten worden. Maar voor een belangrijk programma, zoals de Joint Strike Fighter is totale stopzetting uiterst onwaarschijnlijk. Een van de oplossingen die in de budgetverkenningen naar voren is gekomen is de directe uitfasering van 137 F-15’s, 177 F-16’s en 9 A-10’s per 1 oktober 2009 om zo US$ 3,4 miljard te besparen. Doel: het geld gebruiken om het aantal te kopen F-35A’s weer terug te brengen van 48 per jaar naar een hoger aantal van circa 60-65 per jaar, met als afweging tevens geld te investeren in onbemande vliegtuigen en zo mogelijk in F-22 Raptors.

Hoe dan ook 9 tot 18 minder squadrons

Rekenen we deze mogelijkheid volledig door, dan betekent dit echter op korte termijn al een forse verdere inkrimping van de USAF en het afstoten van vele squadrons waarbij veel kennis en ervaring verloren gaat. En al zal de uitkomst van de bezuinigingen zijn, dat (een deel van het) geld mag worden geherinvesteerd in nieuw materieel, dan nog zal er onvoldoende geld zijn om terug te gaan naar een niveau van de oorspronkelijk geraamde 80 F-35A’s per jaar voor de US Air Force tussen 2016 en 2025. Met de huidige planning van 48 stuks per jaar zullen er in tien jaar 320 minder F-35A’s instromen. Komt er alsnog onder de regering Obama extra defensiegeld op tafel voor de Joint Strike Fighter dan is terugkeer naar een niveau van maximaal 60-65 het uiterst haalbare. Ook dan gaat het dus altijd nog om 150 tot 200 minder F-35A’s. Dit aantal kom bovenop de ongemerkte, stapsgewijze vermindering van de aantallen F-35’s in de aanloopproductie, inmiddels zijn als zeker 162 toestellen in aanloopserie 1 t/m 5 geschrapt, waarvan de helft F-35A’s voor de US Air Force. Brengen we deze aantallen in mindering op de oorspronkelijke planning van 1763 aan te schaffen toestellen, dan komen we uit op een nog resterend aantal van (optimistisch) minimaal 1530 tot (realistisch, want gebudgetteerd) 1360 F-35A’s voor de US Air Force. Anders berekend: 3 tot 6 complete fighterwings (9 tot 18 squadrons van 24 toestellen) minder operationele capaciteit rond 2020-2025. De uitkomsten van komende Amerikaanse begrotingsonderhandelingen zijn niet alleen voor de JSF toeleveranciers in binnen- en buitenland van cruciaal belang, maar eveneens voor alle NATO luchtmachten.

Bron: StarTelegram; 29-dec-2008; Bob Cox; ”What will Obama do about the F-22?”

JSFNIEUWS081229-KR/kr

Williamsburg, VA (USA) – Naar aanleiding van ons artikel van gisteren “JSF Stealth en America’s Defense Meltdown” attendeerde een lezer ons op een eerder artikel van dezelfde defensie analist Chuck Spinney uit 2000 waarin hij waarschuwt voor serieuze problemen die hij verwachtte in het JSF project.

Waar in Nederland personen of organisaties die blijk geven van een kritische houding ten aanzien van het de risico’s van het JSF project al snel, soms zeer ten onrechte, van een “anti-Amerikaanse” houding worden beticht, kan dit zeker niet gelden van diverse critici binnen de Amerikaanse defensie zelf. Iemand als (ex-) Staatssecretaris Wynne is een puur Amerikaanse patriot. Ook hij uitte diverse malen zijn zorg over het Joint Strike Fighter project. In een interview in juli 2008 met een “Right now, when … you are not sure if the F-35 is going to work, … I am concerned that (F-35 JSF) has not yet gone through testing and that it is at the very point where the F-22 was when it was delayed 10 years. ” en vervolgens in september 2008 in hetzelfde Air Force Magazine nogmaals (“I’m afraid the F-35 will fail a test”). De waarschuwingen van dergelijke personen in overweging nemen kan nuttig blijken te zijn.

Chuck Spinney’s waarschuwingen in 2000

Chuck Spinney was een militair in hart en nieren, na zijn actieve dienst werkzaam als analist bij het Pentagon. Daar werd Chuck Spinney bekend door zijn briefing “Defense Facts of Life: The Plans-Reality Mismatch” in april 1985. Jaren lang stond hij bekend onder de naam “het geweten van het Pentagon”. In augustus 2000 publiceerde hij een artikel “The JSF: One more card in the house”. Nu, acht jaar later, een boeiend en leerzaam artikel.
Spinney stelt vast over de Joint Strike Fighter, volgende risicoproject, met een “Here we go again”. Want (1) een niet tijdige levering (toen voorzien voor 2007 !!) van de JSF zal de (toen al) broodnodige modernisering van de Amerikaanse luchtstrijdkrachten vertragen en (2) als de beloften van kortere ontwikkeltijd en hogere efficiency niet nagekomen wordt in dit “Joint” (alle strijdkrachten) project dan valt de basis onder het project feitelijk weg, als een basiskaart onder een kaartenhuis.
Hij wijst erop dat in 1991 de US Air Force en US Navy bezig waren met de vroege ontwikkeling van de F-22 Raptor en F/A-18 Super Hornet zonder dat er een lange termijn visie was, nodig vanwege het einde van de Koude Oorlog. Door de risico’s van de revolutionaire F-22 systematisch geflatteerd weer te geven, bleef de geldstroom hiervoor op gang ten kosten van de modernisering van bestaande F-16’s en A-10’s. De basis werd gelegd voor een “capaciteitsgat” rond 2010. Een capaciteitsgat wat nu aanstaande is, nog verergerd door de nog steeds toenemende vertragingen in het JSF project.

Joint Advanced Strike Technology (JAST)

Het artikel van Spinney beschrijft hoe in dit stadium de planners begonnen na te denken over een gezamenlijk project, uitmondend in het Joint Advanced Strike Technology (JAST) project, later veranderd in Joint Strike Figher (JSF).
Probleem was dat elk krijgsmachtonderdeel sterk andere vereisten had. De US Air Force wilde (naast de F-22 Raptor) 1763 goedkope 1-motorige, 1-persoons “bombing trucks” om de F-16’s en A-10’s te vervangen; de US Navy wilde 480 2-motorige, 2-persoons “first day-of-the-war deep-strike stealth”bommenwerpers voor strategische bombardementen en de US Marines wilde bejaard wordende Harriers en conventionele F/A-18 Hornets vervangen door 609 “short takeoff vertical landing” (STOVL) JSF’s die vanaf amfibische aanvalsschepen kunnen opereren. Al snel komen daarmee de beloftes over kostenbesparingen niet uit vanwege de complexiteit en belangentegenstellingen. In maart 1999 wordt aan het Congress al gerapporteerd dat de kosten van de JSF met 50% worden onderschat en in maart 2000 meldt de Amerikaanse Rekenkamer (US GAO) dat het ontwikkeltraject verlengd moet worden om de risico’s vanwege onrijpe technologie en kosten te verminderen en pleit voor een herstructurering van het JSF project. Op dit punt blijkt de Amerikaanse Rekenkamer, als belangrijk instrument in een democratisch bestel, dus langdurig van te voren gewaarschuwd te hebben. Waarschuwingen die genegeerd zijn.

Conclusie van Spinney in 2000

Chuck Spinney besluit zijn artikel met “De USAir Force, US Navy, en US Marine Corps tactische jagersquadrons zijn potentieel in problemen die vergroot zullen worden door structurele (verouderings-)problemen met de F-16 en F/A-18C. Hij pleit voor kritisch zelfonderzoek, want zegt hij het “TacAir kaartenhuis” is gebouwd eerst op haastige beslissingen om de F-22 en F/A-18E/F te ontwikkelen en daarna de JSF. Inmiddels is al bijna een decennium verspeeld met technische ontwikkelingen die tot weinig concreets hebben geleid.

Dit schreef Chuck Spinney in augustus 2000, toen nog verondersteld werd dat de eerste JSF’s in 2007 geleverd zouden worden. En inmiddels weten we zoveel meer.

Bronnen:
Zie US Naval Institute (zie Proceedings; archief 2000) voor “The JSF: One More Card In The House”; Chuck Spinney (augustus 2000).

Defense Facts of Life: The Plans/Reality Mismatch, Westview Press; Hardcover April 1985 ISBN 0-86531-718-6; Paperback May 1985 ISBN 0-86531-719-4.

JSFNIEUWS081228-GK/gk

Williamsburg, VA (USA) – Nadat op 21 december een uitgebreid artikel verscheen in de New York Times over de problemen voor de nieuwe president Barack Obama om uit de hand gelopen defensieprojecten in toom te houden, verscheen een dag voor kerst een reactie van de voormalig Pentagon analist Chuck Spinney vanaf zijn jacht in de Middellandse Zee in CounterPunch.

Hij reageert tamelijk scherp op het artikel in de New York Times met de opmerking dat een artikel zoals in de New York Times tevens aantoont waarom de huidige media zulke problemen hebben. Veel media schrijven, de goede niet te na gesproken, zonder veel inhoudelijke kennis over defensieprojecten en gaan hierbij voornamelijk af op hun vaste contacten binnen de voor hen al jaren gangbare defensiekanalen. In Nederland is hiervan op soortgelijke wijze sprake, waar kritiekloze journalisten slechts de persberichten van Defensie voorlichting klakkeloos en nauwelijks gewijzigd doorgeven aan het publiek zonder verdere journalistieke inspanning van hoor en wederhoor. Defensie maakt hier gebruik van om de media dat te laten schrijven wat in zijn politieke agenda past en beïnvloedt zo breed de publieke opinie.

Is 25 miljard bezuinigen voldoende?

Chuck Spinney (bepaald niet de minste defensie analist) laat zien dat de NY Times de in de Amerikaanse politiek gangbare lijst van projecten laat zien, de F-22, de V-22 Osprey, verschillende marineprojecten, raketschild.
Maar op een jaarbudget van US$ 580 miljard in Fiscaal Jaar 2010 is het schrappen van (meer jarige) investeringen van US$ 25 miljard pakweg een procent bezuiniging. Daarnaast is het voorstel het te bezuinigen bedrag terug te sluizen naar defensie voor meer uitbreidingen binnen de grondtroepen (landmacht en mariniers). Feitelijk is dus geen sprake van bezuinigingen.
En dan voegt Chuck Spinney zich in de rij van analisten die zich richten op de projecten die enorm uitlopen qua geld en kosten, namelijk de F-35 JSF en het Littoral Combat Ship; en die een pleidooi voeren voor een complete herziening van de wijze van materieelaankoop en management van grote defensieprojecten. Interessant vooral om te lezen wat Chuck Spinney schrijft over de F-35 JSF.

Hernieuwd pleidooi aanpak JSF project

Volgens Chuck Spinney dreigt bij de F-35 een grotere mislukking dan eerder bij de F-22. Hij schrijft : “De F-35 zal meer dan US$ 300 miljard kosten, dit maakt het het duurste project ooit in de historie van het Pentagon en de hele wereld. Daarnaast groeit de F-35 snel uit tot het zwaarste juweel in de Pentagon kroon van mismanagement. De F-35 heeft serieuze technische problemen; het is een aanzienlijk eind achter op schema; het is aanzienlijk duurder dan gebudgetteerd. Dit negeert de NY Times”. Hij wijst dan op de verwachting dat nog eens US$ 38 miljard kostenstijging gemeld is door de Amerikaanse Rekenkamer en dat er sprake is van een enorm risicovolle overlap van ontwikkelen/testen en daarbij de productie starten, letterlijk schrijft hij “i.e., buy before you fly”. Hij gaat in op de op 26 november 2008 door Bloomberg naar buiten gebrachte rapporten die concluderen dat de F-35 40 procent meer gaat kosten dan gebudgetteerd in het 2010-2015. Een plan dat Obama zal erven van Bush.

“Stealth” als grote kostenopdrijver

De auteur vervolgt dan “Een van de grootste oorzaken van de hogere kosten en technische problemen is de eis dat de F-35 stealth moet zijn, maar deze “stealth” eis is een achterhaalde wens uit de tijd van de Koude Oorlog” . Hij zegt dan, dat los van de argumenten hoe goed “stealth” wel of niet werkt, gekeken moet worden waar de “stealth” eis vandaan is gekomen. Chuck SPinney: “De eis voor “stealth”, die nu te pas en te onpas overal voor wordt gebruikt, komt voort uit de hysterie in de late jaren 70. De Luchtmacht claimed dat de Sovjet Unie was omringd door ondoordringbare gordels van luchtdoelraketten en bijbehorende radars. Techneuten claimden …. dat dit systeem met electronische stoormaatregelen of op lage hoogte niet omzeild kon worden, en dat daarom de enige oplossing was toestellen te ontwikkelen die de radarstralen niet terugkaatsten. Dit zou de reactietijd van de Sovjet radars verkorten. In feite, was het idee om gaten te creëren in de Sovjet radarbescherming waardoor onbeschermd naar binnen kon worden gevlogen”.

Nog steeds actueel, wat we inleveren voor “stealth”

Wat Chuck Spinney hier schrijft is nog steeds uiterst actueel. Wie de plaatjes ziet met de diverse scenario’s die de opvolger van de F-16 moet kunnen overwinnen, komt onder de indruk van bijvoorbeeld de radar en de intensiteit van anti-luchtdoelsystemen van de potentiële vijand. Chuck Spinney stelt nuchter vast dat dit, zelfs in de Sovjet Unie nooit het geval is geweest. Vergeten wordt dat met meer conventionele middelen (electronic jamming voorop, anti-radar missiles en towed radar decoys) de klassieke systemen nog steeds uitstekend tegemoet te treden zijn. En juist op deze punten (actieve jamming, meevoeren anti-radiation missiles, meevoeren towed decoy) zal de F-35A het nog langdurig (Block 5, 6 ?) of permanent laten afweten. Terwijl bij de mate van “stealth” vraagtekens te zetten zijn, worden deze “klassieke” methoden onze vliegers onthouden, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Super Hornet, Eurofighter, Rafale en Gripen NG.
Chuck Spinney zegt hierover dat de New York Times (en velen binnen het Pentagon) vinden dat de F-22 zo duur is omdat deze stealth moest zijn en dat de F-22 moet worden geschrapt omdat deze werd ontworpen voor een Sovjet dreiging die niet meer bestaat. Maar, zo vraagt Chuck Spinney zich af: Dit geldt dan toch evenzeer voor de F-35, deze gaat technisch en projectmatig de F-22 achterna en is ontworpen om dezelfde achterhaalde dreiging tegemoet te treden “een dreiging die al ophield te bestaan minstens drie jaar voordat het F-35 JSF Research & Development programma begon in 1994”. En in plaats dat de JSF werkelijk “very low observable” is, zoals de F-22, zal de JSF slechts beperkte stealth eigenschappen hebben in een beperkt deel van het radarspectrum (25%).
De vraag is dan ook, volgens Center for Defense Information, of dat deze hoge prijs (technische problemen, vertraging, risico, toekomstige kosten) allemaal waard is.

America’s Defence Meltdown

Aan het eind beveelt de auteur aan hoogte te nemen van het door het Center for Defense Information gepubliceerde advies aan president-elect Obama en het Congress, een gids om het Pentagon weer terug te leiden naar een effectieve defensie tegen kosten die een land zich kan veroorloven tijdens een recessie. Geschreven door gepensioneerde militairen en burgers met 350 jaar ervaring in defensie aankopen, is dit een uniek document dat inzicht geeft in de manier waarop al langer gepoogd wordt de desastreuze Pentagon projecten weer op de rit te krijgen. Een remedie voor landen, die in het verlengde van deze uit de hand gelopen projecten dezelfde problemen zullen krijgen in hun eigen defensie organisatie, te laat, te duur en ten koste van andere krijgsmachtonderdelen, staat er niet in. Wellicht een opdracht voor de betrokken NATO landen in 2009 hier zelf over na te denken.

Bronnen:
CDI, November 2008, “America’s defense Meltdown”, een advies aan President Obama en het US Congress

CounterPunch; 23-dec-2008; Chuck Spinney “NY Times flames out in defense dogfight”

Achtergrondinformatie over defensie analist Chuck Spinney (biografie)

JSFNIEUWS081227-GK/gk

Fort Worth (USA) – Afgelopen zaterdag had de zogeheten “roll out” plaats bij de Lockheed Martin fabriek van het eerste F-35A toestel.

Het nu twee jaar vliegende JSF prototype, de AA-1 is sterk afwijkend van deze straks werkelijk te produceren JSF. De nu uitgerolde AF-1 is aan de buitenkant weliswaar identiek, maar inwendig zijn tal van structurele ontwerpveranderingen doorgevoerd vanwege de noodzakelijk geworden gewichtsreductie die in 2004 is ingezet. Deze variant zal de meest geproduceerde variant worden, bestemd voor de US Airforce, Nederland, Noorwegen, Denemarken, Australië, Canada, Turkije en Italië.

Rollout AF-1 nieuwe mijlpaal

Tom Burbage, directeur van Lockheed Martin hierover bij de rollout: “De AF-1 bevat een grote reeks evolutionaire verbeteringen en updates die naar voren zijn gekomen als resultaat van de testvluchten met het AA-1 testvlieg programma van de afgelopen twee jaar.” De AF-1 is de eerste F-35 die is gebouwd op de zogeheten “rollende assemblage lijn” die continu met een tempo van 127 mm per uur doorloopt. Hier monteren de werknemers uit de hele wereld toegeleverde onderdelen aan de te bouwen JSF toestellen. De AF-1 is het eerste toestel sinds de Tweede Wereld oorlog dat op een lopende band is geassembleerd in de fabriek te Fort Worth.

Totale status JSF Programma

Zaterdag 13 december 2008 vond de rollout plaats van het F-35B STOVL prototype BF-3 en vorige week woensdag 17 december vond de rollout plaats van de AG-1, een toestel voor grondtests. Zes F-35 toestellen zijn nu volledig afgebouwd, te weten:
Voorlopige prototype AA-1 (69 vluchten, sinds december 2006)
Eerste prototype van de F-35B versie, de BF-1 (14 vluchten, sinds juni 2008)
Grondtesttoestel F-35B versie BG-1 (niet vliegend)
Tweede prototype F-35B, de BF-2 (planning eerste vlucht twee kwartaal 2009)
Derde prototype F-35B, de BF-3 (idem)
Grondtesttoestel F-35A versie, AG-1 (niet vliegend)
Eerste prototype F-35A versie, de AF-1 (planning eerste vlucht juni 2009)

Het testprogramma is er op gericht te bevestigen dat alle (computer-)ontwerpen juist zijn. In principe gaat men er van uit dat geen ontwerpaanpassingen nodig zijn, vanwege de uitgebreide doorrekeningen en simulaties met de computer vooraf. Testen is niet gericht op het ontdekken van fouten, slechts op het bevestigen van de juistheid van het ontwerp. Uitgangspunt is dat uit het testen geen aanpassingen naar voren hoeven te komen. Daarom is de productie volop gestart. Er zijn nog 17 toestellen in assemblage op dit moment, inclusief de eerste echte productietoestellen uit de eerste voorproductie serie (Low Rate Initial Production serie 1). Bedoeling is dat begin 2010 de eerste productietoestellen worden geleverd aan de Amerikaanse strijdkrachten.

JSFNIEUWS081223-KR/kr

Fort Worth (USA) – Hoewel de JSF een grote voorraad brandstof intern kan meenemen is in het ontwerp voorzien in de toepassing van externe brandstoftanks, bijvoorbeeld voor lange ferry vluchten. Nog onduidelijk is welke vorm deze zullen krijgen. Op de website voor F-16 liefhebbers (F16-net) ontstond daarover afgelopen week een discussie.

Oorspronkelijk is voor de F-35A een brandstofvoorraad voorzien van 18.500 pond wat een bereik (combat range) moet geven van minimaal 590 nautical miles. Omdat bereik belangrijk is, is één van de onopvallende veranderingen van de F-35A ten opzichte van de experimentele JSF voorloper X-35 uit 2001 geweest dat de romptop iets hoger is gemaakt om extra ruimte te maken voor een 300 pond brandstofcapaciteit.
Omdat de diverse gebruikers niet wilden uitgaan van de interne brandstofcapaciteit alleen werd eveneens een vereiste opgesteld voor het bijtanken in de lucht en voor het meevoeren van externe brandstoftanks (er zijn twee “natte” pylons voorzien onder de vleugels).

Externe brandstoftanks geschrapt in SDD fase

Opmerkelijk genoeg werd op 28 april 2006, middels een ontwerpmodificatie waaraan weinig ruchtbaarheid is gegeven de kwalificatie voor externe brandstoftanks geschrapt uit het ontwikkelingsbudget (SDD fase). De Block 3 versie, zoals nu voorzien in 2015 zal het dus zonder externe brandstoftanks moeten stellen en voor lange ferry vluchten des te meer afhankelijk zijn van tanken in de lucht (waarbij elke pond brandstof een veelvoud kost van direct meegevoerde interne en externe brandstof). Wil een (export) klant van de JSF dus in de toekomst extra tanks hebben, dan zullen hiervoor door de exportklant de extra ontwikkelingskosten voor betaald moeten worden. Als het een JSF partnerland is, zal dit binnen het kader van de MOU-PSFD budgetten voor doorontwikkeling van de F-35A kunnen vallen. Voor Block 4 is officieel nog steeds niet duidelijk of er extra brandstoftanks zijn voorzien. Aan het eind van de SDD zullen de pylons van de F-35A dus geen “clearance” hebben voor gebruik met droptanks.

Wat zal het extra vliegbereik zijn

Dit najaar ontspon zich in de internationale luchtvaartpers een discussie over hoeveel het extra vliegbereik zou zijn. Onder de titel “Department of spendthrift” (F16-net, 28-aug-2008) schreef de ex-USAF Eric Palmer dat in een recente Lockheed Martin presentatie (april 2008) sprake is van 670 mijl gevechtsbereik. Maar dat het verontrustend is dat met externe brandstof het bereik slechts 725 mijl is, met twee extra 428 US gallon vleugeltanks slechts 55 mijl extra vliegen duidt op aerodynamische eigenschappen die sterk gericht zijn op alleen “clean” en “stealth” vliegen met slechts zeer beperkte wapenlast. Eric Palmer geeft aan dat dit mogelijk de reden is waarom de kwalificatie van de externe brandstoftanks uit de ontwikkelfase is gehaald.

Hoog brandstofgebruik = hoge kosten

Overigens werd in Aviation Week (”Netherlands, Norway fighter pitches are in”) naar aanleiding van die presentatie aan dit onderwerp eveneens een uitgebreid artikel gewijd. Bill Sweetman trok de conclusie dat bij 30% meer brandstof slechts 8% meer gevlogen kan worden. Hij vergelijkt dit met de Gripen en de good-old F-16. En deze komen dan bepaald goed uit de bus. Hij wijst op de gevolgen: minder lang “on station” zijn bij Close Air Support missies, zoals in Afghanistan; meer tankersupport nodig hebben, en een hoge “fuel burn” betekent hoge brandstofkosten in een tijd van stijgende brandstofprijzen. Een laag brandstof gebruik is niet onbelangrijk voor onze grootverbruikende defensie organisaties.
Interessant aan het gezichtspunt van de schrijvers was dat zij zich baseerden op documenten van Lockheed Martin zelf, dus de bron is betrouwbaar. Van Noorse zijde wordt nu gesteld dat mogelijk sprake is van een typefout in de gegevens van Lockheed en dat elke uitspraak over het vliegbereik voorbarig is, omdat dit nog niet in testvluchten is bevestigd.

Werk aan ontwikkeling extra tanks

Dat wil niet zeggen dat er niet al over nagedacht is over externe tanks. Oorspronkelijk was het idee om de zelfde tanks te gebruiken als van de US Navy Hornets (480 gallon). Maar in het ontwerpstadium van de JSF werd vastgesteld dat er risico’s zouden zijn bij het afwerpen tijdens de vlucht. Aanpassing van de ophangpunten gaf hierbij geen respijt, dus werd een herontwerp van de complete tanks gemaakt, nu met een kleinere inhoud van 426 gallon, zoals te zien is in dit beschrijvende document “Computational Optimization of F-35 external fuel tanks for store separation”. Hoe de vorm exact wordt is nog onbekend.

Conformal Tanks

Er zou sprake zijn van een ontwerp van Conformal Tanks (boven op de romp geplaatst) in Israël. Door onafhankelijke bronnen is hier nog geen bevestiging van, maar Israël Aircraft Industries zou zich hier mee bezig houden (zie Flight International, 11-jan-2008). Conformal tanks zouden een flink effect hebben op de wendbaarheid van de JSF en een reductie van de mee te voeren wapenlast inhouden.

JSFNIEUWS081223-KR/kr

Den Haag – Het plan is dat in Denemarken in het voorjaar van 2009 de regering zal beslissen over de aanschaf van de vervanger van de F-16. Maar verrassend genoeg komen de sociaal democraten vandaag met een voorstel om de vervanging uit te stellen om de hoge kosten van de oorlog in Afghanistan te blijven financieren.

Een paar maanden voordat de politici de beslissingen moeten nemen in wat in Denemarken de “wapenaankoop van de eeuw” wordt genoemd, namelijk de aankoop van de JSF, komen de sociaal democraten op de proppen met een voorstel voor voorlopige uitstel van de aankoop en een verlenging van de operationele levensduur met nog eens vijf jaar van de F-16. Doel: een forse bezuiniging bewerkstelligen. Daarnaast moet de uitsteloperatie zorgen voor een politieke adempauze. De bezuinigde gelden kunnen inmiddels worden gebruikt voor de betaling van de kostbare oorlog in Afghanistan, waarin deze maand alleen al vijf Deense militairen omkwamen (totaal 23 Deense doden).

Wel kiezen, niet kopen

Defensiewoordvoerder John Dyrby Paulsen (S) zegt: “Ik heb het niet over het niet kopen van jachtvliegtuigen. Ik heb het slechts over een geringer aantal vliegtuigen die tevens geleidelijker zullen worden ingevoerd op een later tijdstip. We moeten keuzes maken”.
Hij zal in Denemarken kunnen rekenen op de steun van verscheidene deskundigen en leden van de huidige defensiecommissie. Minister van Defensie Soren Gade (V) zegt niets tegen de nieuwe oplossing te hebben: “Ik sta volledig open voor deze mogelijkheid, we moeten er naar kijken in de onderhandelingen, en zoals ik al zei, ik verwerp het niet op voorhand.
Dit voorjaar werd in een rapport van het Deense Instituut voor Militaire Studies aangedrongen op de mogelijkheid de beslissing uit te stellen, zodat de politici deels kunnen afwachten wat andere landen doen, en tevens om ervoor te zorgen dat eerst de ontwikkelingsperiode van de nieuwe vliegtuigen is voltooid. Deze deskundigen wezen er teven op dat, hoe langer er gewacht wordt, hoe meer duidelijkheid er is over de prijs.

Langzaam haasten …..

Maar wij moeten wel nu een keuze maken over welk type vliegtuig we zullen kopen, “zei Soren Gade. In Denemarken gaat de keuze van nieuwe vliegtuigen tussen de F-35A Joint Strike Fighter, de Zweedse Gripen Next Generation en de Amerikaanse F/A-18 Super Hornet. Voor alle drie typen vliegtuigen beloven producenten goede samenwerkingsovereenkomsten met de Deense industrie, indien Denemarken besluit tot de aanschaf van hun product. Dit is de reden dat Soren Gade benadrukt dat reeds nu een beslissing genomen moet worden over welk type vliegtuig op een later tijdstip de F-16 moet vervangen. Hij zei hierover: “Ik denk dat we rekening moeten houden met de industrie, het is belangrijk dat een deel van het geld besteed kan worden in Denemarken.” Het voorstel van de sociaal-democraten omvat dan ook de mogelijkheid om ‘langzaam te haasten’ en rekening te houden met de industrie. Keuze nu, de aankoop later. Terma in Aarhus, Denemarken’s grootste wapenfabrikant en onder andere producent van geavanceerde electronica, heeft veel geld geïnvesteerd in de voorbereiding van de F-16 opvolger, die zal zorgen voor meer dan 400 nieuwe banen.

Minder beschikbaar voor NAVO

Als de regering en de sociaal-democraten het eens kunnen worden over het voorstel (vertraagd aanschaffen van minder toestellen), dan zal dit betekenen dat Denemarken niet langer maximaal acht F-16 straaljagers kan vrijhouden voor deelname in internationale operaties van de NAVO. Soren Gade hierover: “Dit is waar, maar wij zijn het zelf die besluiten nemen over het aantal vliegtuigen voor de internationale operaties – en niet de NAVO. Het kan betekenen dat wij slechts vier of zes toestellen kunnen sturen, indien we deze oplossing kiezen. Dit wordt onderdeel van de onderhandelingen “. Ooit kocht de Deense luchtmacht 77 F-16A/B toestellen in 2 batches. Van deze zijn er nog 48 operationeel en 14 in reserve, allemaal ge-upgrade naar MLU standaard. Van oktober 2002 tot oktober 2003 namen de Deense F-16’s deel aan Operatie Enduring Freedom en vlogen zij aan zij met Nederlandse en Noorse F-16’s vanaf Manas AFB in Kirgizië. Dit was de laatste echt grote internationale operatie waaraan Denemarken meedeed.

Geen prettig vooruitzicht voor Deense Luchtmacht

Het vooruitzicht dat door de aankoop uit te stellen de luchtmacht geld kan besparen, dat vervolgens gebruikt kan worden voor het financieren van een deel van de kosten van de oorlog in Afghanistan, is de kern van het voorstel van de socialisten. Soren Gade hierover: “Ik denk niet dat er zoveel bespaard kan worden dat die de kosten kunnen dekken van de oorlog in Afghanistan. De defensie heeft in de huidige regeringsperiode al veel bezuinigd, maar het is niet mijn bedoeling om meer geld van de belastingbetaler te gebruiken voor de toekomstige defensiebegrotingen. In eerste instantie zal de Deens Luchtmacht nu volledig nieuwe doorrekeningen uitvoeren van het sociaal-democratische voorstel. Wat kost het om de levensduur, op betrouwbare wijze, van F 16 vliegtuigen op te rekken, en wat zijn de voordelen van het ontmantelen van bijvoorbeeld de helft van het huidige F-16 vloot om als een soort van reserve-onderdelen voorraad te dienen voor een kleiner aantal operationele vliegtuigen (cannibaliseren)? Bepaald geen prettig vooruitzicht dus voor de Deense luchtmacht collega’s.

Bron: Politiken; 22-dec-2008; Jacob Svendsen; ”Regeringen og S overvejer færre kampfly”

JSFNIEUWS081222-JG/jg

Fort Worth (USA) – Afgelopen week had de zogeheten “roll out” plaats hier bij de Lockheed Martin fabriek van het tweede toestel voor grondtests De komende maanden wordt het toestel verder gereed gemaakt voor het beginnen met de tests.

Op woensdag 17 december vond de roll-out plaats van de eerste F-35A CTOL versie die zo is opgebouwd als de latere productietoestellen van dit type. Het betreft een testtoestel dat niet bestemd is om te gaan vliegen, maar bedoeld is voor zogeheten grondtests. Een toestel voor grondtests van een andere JSF variant, de F-35B STOVL versie werd in juni geleverd en heeft naar zeggen nu 1/3 van het beoogde grond testprogramma afgewerkt.
Dan Crowley van Lockheed Martin zei ter gelegenheid van de roll-out: “De AG-1 zal worden geplaatst in een speciale hypermoderne testopstelling waar tal van soorten krachten kunnen worden nagebootst, lengtekrachten, torsiekrachten, schokken, enzovoorts worden toegepast om na te gaan of de CTOL variant structureel sterk genoeg is om de enorme krachten en spanningen te weerstaan die optreden tijdens een vlucht. Dankzij dit grondtest toestel kan het risico in korte tijd verminderd worden zodat tijdens het testvliegen snel het niveau van de maximale prestaties bereikt kan worden met krachten van 9-G.”

Productie al begonnen voordat tests aanvangen

De grondtests zijn nodig om bepaalde onderdelen te beproeven op bijvoorbeeld scheurvorming, zodat nog aanpassingen kunnen plaats vinden alvorens met de daadwerkelijke productie te starten. Juist op dit punt bestaat veel kritiek van deskundigen op het JSF programma. De productie is al gestart, terwijl productierepresentatieve prototypes nog niet of nauwelijks hebben gevlogen en statische tests van een complete F-35A nog moeten aanvangen. Komen hieruit problemen naar voren, dan kan dit grote gevolgen hebben voor de productielijn en voor reeds gebouwde en afgeleverde toestellen met enorme financiële consequenties voor de afnemers.

AG-1 feitelijk meer dan half jaar vertraagd

De komende tijd moet de AG-1 nog druktests ondergaan van de brandstoftanks en voorzien worden van testinstrumenten. Daarna, eind maart 2009 zal de AG-1 per vrachtwagen en per schip verscheept worden van Fort Worth naar het BAE Systems Structures Laboratory in Brough, Engeland. Eind april zal de AG-1 daar arriveren, opgebouwd worden en dan kan het testen starten.
Ondanks dat het persbericht dus spreekt van “second ground-test F-35 Lightning II rolls out on schedule” en eerdere eerdere berichten (10 december) dat het toestel spoedig met testen zal beginnen, zal dit pas eind april 2009 daadwerkelijk beginnen. Dit is aanzienlijk later dan dit voorjaar nog gepland, en dus bepaald niet “on schedule”. Generaal-majoor Davis liet op 13 februari 2008 in een presentatie van het JSF Program Office nog zien “Static Test Start AG-1: november 2008.” Dit wordt dus een half jaar later.

Bron :
Presentatie Davis, JSF Program Office, februari 2008, pagina 8

Den Haag – Zoals verwacht is de Projectgroep Vervanging F-16 (PV F-16) tot de conclusie gekomen dat de F-35 het beste multi-role gevechtsvliegtuig is om te voldoen aan de Nederlandse eisen.

In tegenstelling tot de andere kandidaattoestellen kan volgens de Projectgroep Vervaning F-16 de F-35A Joint Strike Fighter in Block 4 uitvoering omstreeks 2015 alle zes hoofdmissies zonder meer succesvol uitvoeren en is de operationele beschikbaarheid het grootst. Daarnaast zouden de investeringskosten voor de F-35 het laagst zijn en verwacht men dat de totale levensduurkosten het laagst zullen zijn. Wel geeft men aan dat er op dit punt zoveel onzekerheden zijn. Hoeveel de investeringskosten en levensduurkosten zijn is “commercieel vertrouwelijk”. Bovendien kan de levering van de F-35 goed worden ingepast in de gewenste Nederlandse invoerreeks. Tot slot is de Projectgroep Vervanging F16 van oordeel dat het F-35 programma de minste risico’s kent betreffende operationele kwaliteiten, financiën en (door)ontwikkeling in vergelijking met de twee andere kandidaten.

Gripen NG en F-16 Block 60 gelijkwaardig

De Gripen NG en de Advanced F-16 ontlopen elkaar niet veel qua prijs en kwaliteit. Er wordt tevens aangegeven dat de levensduurkosten van Gripen NG en F-16 Block 60 niet erg verschillen met de F-35 en er een enorme bandbreedte bestaat in risico analyse, wat vergelijken lastig maakt. Om commercieel vertrouwelijke redenen wordt niet bekend gemaakt welke kandidaat op de tweede of derde plaats staat.

Geen endlife update

Eveneens nauwelijks verrassend is de conclusie dat de nuttige levensduur van de F-16’s niet onbeperkt kan worden verlengd. Met een endlife update zouden de F-16’s aan het einde van de jaren twintig ongeveer veertig jaar oud zijn en tegen de 8.000 vlieguren hebben. Een nóg langere operationele en technische levensduur is niet voorstelbaar en vervanging van de F-16 is dan niet meer uit te stellen. Volgens Defensie zouden iInvesteringen in een endlife update zouden dus hoe dan ook een beperkt rendement hebben, terwijl omvangrijke vervangingsinvesteringen slechts zouden worden uitgesteld. De conclusie is dan ook dat een endlife update van de F-16 geen begaanbare weg is.

In een later stadium komen we uiteraard terug op de inhoud van de rapportages. Door het waas van “commercieel vertrouwelijk” en door alleen conclusies te rapporteren zonder inzicht te geven in motivaties en scores is een evenwichtige beoordeling door de onafhankelijke pers niet eenvoudig.

Lees de samenvatting van de beide rapportages:
Brief aan Tweede Kamer inzake Kandidatenvergelijking Vervanging F-16
Brief aan Tweede Kamer inzake Endlife Update F-16

JSFNIEUWS081218-JG/jg

DEN HAAG – Er is een verschil van inzicht tussen De Tweede Kamer en Staatssecretaris Jack de Vries over het houden van een vertrouwelijke briefing inzake de uitkomst van de kandidatenvergelijking. Tot slot in het Reformatorisch Dagblad detailinformatie over JSF versus Gripen NG.
Lees verder »