Archief van de mei, 2009

Mei 27 2009

Noorse parlementsleden: meer informatie JSF nodig

Gepubliceerd door JSFNieuws.nl onder Andere JSF landen

Oslo (N) - In Noorwegen is voorafgaand aan de parlementaire behandeling van het regeringsvoorstel inzake de JSF op 8 juni aanstaande een heftige discussie losgebarsten over de betrouwbaarheid van de onderliggende informatie.

Dinsdag 26 mei bracht Dagbladet naar buiten dat de Fremskrittspartiet (FRP, Vooruitgangs Partij), met 38 zetels de grootste oppositiepartij en voorheen altijd pro-JSF, in het JSF debat zal eisen dat er een nieuwe studie komt naar de aanbiedingen van Lockheed Martin en Saab.
Het is de bedoeling dat de Defensie Commissie in het Noorse parlement deze week met een aanbeveling komt voor het voltallig parlement inzake het besluit voor de opvolging van de F-16. Verwacht werd dat het regeringsvoorstel om verder met Lockheed Martin verder over de JSF te gaan onderhandelen zou worden overgenomen. Na de aanbeveling door de Defensie Commissie zou alleen nog goedkeuring voor contractonderhandelingen moeten volgen door het voltallige parlement moeten volgen op 8 juni aanstaande, een formaliteit.

Oppositiepartij FRP wil heropening discussie

Maar de Noorse krant Dagbladet meldde gisteren dat Per Ove Width van de FRP de discussie rond de JSF wil heropenen. Deze FRP parlementariër stelt dat hij de indruk heeft dat de regering het Zweedse aanbod heeft misbruikt om de Noorse bevolking de indruk te geven dat van werkelijke concurrentie sprake is, maar dat dit misleidend is, want in werkelijkheid lag het besluit voor de JSF al lang vast. Na een lange biedingsstrijd besloot de rood-groene regering vorig jaar het voorstel van Defensie over te nemen om de JSF te kopen.
Daarom zal de oppositiepartij FRP, die 3 van de 8 zetels bezet in de Defensie Commissie, bij monde van parlementslid Per Ove Width met het verzoek komen aan de regering om een veel betere, meer diepgaande evaluatie aan het Parlement te presenteren, omdat de informatie tot nu toe ontoereikend is. FRP vindt dat er duidelijker informatie moet komen over de kosten en werkelijke militaire prestaties in het licht van de eigen Noorse behoeften. maar is van mening dat er een aantal fouten zit in de berekeningsgrondslagen die door Defensie aan de regering zijn gepresenteerd voor de kosten van de Gripen. Deze beschuldigingen zijn afgewezen door de regering, maar de FRP komt hier nu op terug

Achterban regering verdeeld over JSF

De Noorse regering is een coalitie van de Arbeiderspartij (61 zetels) met twee kleinere partijen. Binnen de achterban van de Arbeiderspartij is men sterk verdeeld over de JSF, maar in het parlement heeft men zich achter het regeringsvoorstel geschaard. Inmiddels heeft echter de tweede regeringspartij SV (Sosialistisk Venstreparti) laten weten de FRP te steunen in het verzoek de discussie rond de keuze voor de JSF te heropenen. De Sosialistik Venstreparti (SV) benadrukt dat ze de opvolging van de F-16 niet wil blokkeren of wil bezuinigen op defensie, maar dat het kopen van straaljagers op dit moment ongunstig is voor Noorwegen en dat duidelijke en bindende prijsinformatie belangrijk is.
Voorzitter van de Defensie Commissie is JSF voorvechter Jan Petersen, die namens Høyre (Conservatieve Partij, 23 zetels) in het parlement zit. Hij toonde zich tegenover ABC Nyheter verbaasd over de koers van de FRP inzake de JSF en wijst de noodzaak voor meer informatie af.

Bronnen o.a.:
Dagbladet; 26 mei 2009
Fremskrittspartiet (FRP); 26 mei 2009; persverklaring Per-Ove Width
Hegnar Online; 27 mei 2009; “Langeland vil ha ny kampflydiskusjon i SV

JSFNIEUWS090527-EH/nb

Nog geen reacties op dit bericht. Vragen of opmerkingen zijn welkom!

Mei 26 2009

US GAO in JSF hoorzitting: meer kosten, vertraging en risico

Gepubliceerd door JSFNieuws.nl onder Andere JSF landen

Arlington, Va (USA) - Het hoofd van de Amerikaanse Rekenkamer (US GAO) Michael Sullivan heeft in een hoorzitting van het Amerikaanse Congress een nadere toelichting gegeven op de status van het Joint Strike Fighter project. Opnieuw bracht hij zijn grote zorgen onder woorden inzake de overlap tussen testen en productie en de toenemende tijd- en kostenoverschrijdingen.

Hieronder een samenvatting van zijn verklaring tegenover het Subcommittee on Air and Land Forces, House Committee on Armed Services van 20 mei 2009:
“De JSF ontwikkeling zal meer kosten en de voltooiing zal langer duren dan gerapporteerd in april 2008 aan het Congress, hoofdzakelijk vanwege kostenoverschrijdingen op reeds afgesloten contracten en tijdsoverschrijdingen voor het voltooien van de vliegtests.
Het Ministerie van Defensie laat de komende jaren voornemens de jaarlijks aan te schaffen aantallen aanzienlijk op te voeren en wil de komende jaren iets meer toestellen kopen dan vorig jaar gerapporteerd. Verwacht wordt dat de totale ontwikkelingskosten met nog eens US$ 2.4 miljard tot US$ 7.4 miljard zullen toenemen en dat de planning van de ontwikkelingsfase met 1 tot 3 jaar moet worden verlengd, mogelijk tot oktober 2016.

Budget en belang tweede motor

Het Ministerie van Defensie heeft sinds 2007 jaar op jaar gevraagd geen budget meer gevraagd voor het programma voor een alternatieve motor (de General Electric/Rolls Royce F136) met als argument dat dit niet nodig is als bescherming tegen het falen van het hoofdmotor programma en dat de toekomstige besparingen door extra competitie gering zullen zijn. Niettemin, heeft het Congress jaar op jaar alsnog geld beschikbaar gesteld. Onze voorgaande analyse gaf aan dat concurrentiedruk tot voldoende besparingen leidt gedurende de levenscyclus van de JSF om de uitgave te rechtvaardigen. Op dit moment is US$ 8 miljard besteedt aan ontwikkeling van de motor – US$ 6 miljard door de belangrijkste motorbouwer (Pratt & Whitney) en US$ 2 miljard door de tweede leverancier (GE/Rolls Royce).

Productieproblemen

Productie van de ontwikkelings- en testtoestellen kost meer tijd, meer geld en meer inspanning dan gepland, maar officials geloven dat zij de resterende toestellen begin 2010 geleverd kunnen hebben. De producent heeft tot op heden nog geen goed werkend productieproces laten zien, dan wel bewezen in staat te zijn te produceren in het op dit moment gewenste tempo. De producent heeft stappen ondernomen de productiemethode te verbeteren, gelet echter op de veeleisende plannen bij de productie zal het voornemen van het Ministerie van Defensie meer toestellen te kopen een extra risico vormen en moeilijk haalbaar zijn. Op diverse punten in het productieproces is sprake van tientallen procenten meer benodigde productietijd dan voorzien, dit zal nog tot zeker in 2010 voortduren.

Vroege contracten op nacalculatiebasis

Het Ministerie van Defensie koopt een substantieel aantal JSF toestellen op basis van zogeheten “cost reimbursement” contracten. Deze “cost reimbursement” contracten verleggen het risico naar de koper – het Mininsterie van Defensie in dit geval – die gehouden zijn meer te betalen dan begroot indien de kosten van arbeid, van materiaal of andere toegekende kosten tegenvallen ten opzichte van de verwachtingen op het moment dat het contract werd getekend. Dit houdt in dat er achteraf extra kosten worden doorberekend aan het Pentagon voor toestellen die gekocht worden in de aanloopseries LRIP-1 tot en met LRIP-4. Mogelijk pas rond 2013 kunnen jaarcontracten tegen een vaste prijs worden afgesloten. De US-GAO ziet dit als een bewijs dat de leverancier het risisco wil verleggen naar de koper, omdat ze zelf nog onzeker is over de te leveren prestatie.

Testprogramma nog in de kinderschoenen

Het testprogramma van de JSF staat op dit moment nog in de kinderschoenen en ondervindt keer op keer vertragingen bij de vliegtests. Slechts 17% wordt met daadwerkelijke vliegtests uitgevoerd, voor de rest wordt vertrouwd op laboratoriumtests en 19% van het testwerk vindt zelfs alleen plaats middels analyse vanachter het bureau. Het testwerk liep begin 2009 al aanzienlijk achter. Voor heel 2009 staan 317 testvluchten gepland, daarvan zijn er na bijna 5 maanden nog slechts 16 uitgevoerd (5%). Niettemin doet het Ministerie van Defensie aanzienlijke investeringen voordat vliegtests hebben getoond dat de JSF presteert zoals verwacht. Het Ministerie van Defensie zal volgens planning al 273 JSF toestellen gekocht hebben met een waarde van US$ 42 miljard (US$ 154 miljoen per stuk) voordat het testen voltooid is. De 30 toestellen die in fiscaal jaar 2010 zijn begroot op US$ 6,8 miljard (US$ 227 miljoen per stuk).

Bronnen:
US GAO, rapport US-GAO-09-711T 20 mei 2009
US GAO, persverklaring 21 mei 2009

Download (PDF 22 pagina’s):
Testimony US-GAO GAO-09-711T Joint Strike Fighter, 20 mei 2009
Strong Risk Management Essential as Program Enters Most Challenging Phase

JSFNIEUWS090525-ShM/nb

Een reactie op dit bericht...

Mei 08 2009

Amerikaanse defensiebegroting 2010 en de JSF

Gepubliceerd door JSFNieuws.nl onder Andere JSF landen

Arlington, VA (USA) – Donderdag 7 mei 2009 is de Amerikaanse defensiebegroting voor fiscaal jaar 2010 naar het Amerikaanse congres gestuurd. Dit is drie maanden later dan gebruikelijk vanwege de komst van de nieuwe president Obama en de door hem gewenste herziening van het defensie aankoopbeleid.

Voor wat betreft de Joint Strike Fighter levert de Amerikaanse begroting voor insiders niet heel veel verrassingen op. Hooguit opvallend is het ontbreken van een Future Year Defense Plan, met een overzicht voor de komende 5 jaar. Dit was gebruikelijk, maar de begroting voor FY2010 is een eenmalig exercitie voor één jaar. Een soort overgangsbegroting naar een nieuw tijdperk waarvoor pas volgend jaar bij de indiening van de FY2011 begroting duidelijk wordt wat we echt kunnen verwachten. De F-22 en C-17 productie wordt gestopt, nieuwe tankers worden nog niet gekocht en een vervanger voor de B-52 en B-1 nog niet ontwikkeld. Verrassend is ook wel de toch tegenvallend hoog gebleven prijs van de F-35A in de vierde aanloop productieserie (LRIP-4). Hieronder een samenvatting van de meest belangrijke punten.

Totaal aantal gekochte jachtvliegtuigen daalt

Ondanks de snel stijgende gemiddelde ouderdom van de Amerikaanse jachtvliegtuigen is opnieuw maar een budget voor 61 nieuwe jachtvliegtuigen beschikbaar.
Dit zijn:
22 stuks EA18G Growler, all-in budget US$ 1,9 miljard ($ 86M/stuk)
9 stuks F/A18 Super Hornets, all-in budget US$ 1 miljard ($ 111M/stuk)
30 stuks F35 JSF Lightning II’s, all-in budget US$ 6,8 miljard ($ 227M/stuk)
0 stuks F22 Raptor
Het aantal Super Hornets is teruggebracht van 42 naar 31 in de oorspronkelijke plannen om geld vrij te maken voor de JSF. Door de productie boven de 24 stuks per jaar te houden, kan Boeing de productielijn nog wel openhouden. De productie van de F-22 Raptor wordt beëindigd, eveneens om geld vrij te maken voor de JSF.

Prijs F-35A in 2010 flink hoger

De omvang van de vierde aanloop productieserie (LRIP-4) staat op 30 toestellen. Daaronder zijn 10 F-35A’s voor de US Air Force, twee minder dan de planning van vorig jaar. Het aantal F-35B toestellen voor de US Marines is nu 16 (was vorig jaar 14) en F-35C toestellen voor de US Navy is ten opzichte van vorig jaar onveranderd 4 stuks.
In 2008 stond in de verkenning voor de begroting van FY2010 een totaal verwervingsbedrag vermeld van $ 2,22 miljard voor 12 F-35A toestellen ($185 miljoen per stuk). Nu staat in hetzelfde overzicht dit bedrag van $ 2,22 miljard genoemd voor 10 F-35A toestellen ($ 222 miljoen per stuk).
Een beeld van de eerste vier aanloopseries voor de F-35A levert dit plaatje op:
LRIP-1 (FY2007) 2 stuks voor $ 297 miljoen/stuk
LRIP-2 (FY2008) 6 stuks voor $ 230 miljoen/stuk (begroting was $ 231 miljoen)
LRIP-3 (FY2009) 7 stuks voor $ 230 miljoen/stuk (begroting was $ 225 miljoen)
LRIP-4 (FY2010) 10 stuks voor $ 222 miljoen/stuk (begroting was $ 185 miljoen)
Het lijkt er op dat de eerder genoemde “learning curve” (prijsverlagend effect van toenemende productie) ondanks de steeds hogere productie aantallen achterwege blijft.

De toestellen voor LRIP-2 zijn iets goedkoper uitgekomen dan begroot (1 miljoen lager), maar de LRIP-3 toestellen duurder uit dan begroot en de LRIP-4 toestellen zijn nu veel duurder dan vorig jaar geschat (24% duurder). De voorziene prijsdaling, naarmate de productie groeide is nog niet significant aanwezig.

Tweede motor F136 geschrapt

Het budget voor de alternatieve tweede motor General Electric/Rolls Royce F136 is geschrapt. Dit project, dat al in 1996 door het Amerikaanse Congres werd goedgekeurd is voor het vierde opeenvolgende jaar geschrapt. Drie maal eerder wist het Congres het voorstel ongedaan te maken, of dat dit jaar opnieuw lukt is echter zeer de vraag. Het werk aan deze motor is juist (vanwege de betrokkenheid van Rolls Royce) voor Europa van groot belang. Ook voor Nederland is juist deze motor van groot belang. Als het schrappen goedgekeurd wordt, zou dit een tegenvaller zijn voor de Nederlandse luchtvaartcluster.

Bron:
Aircraft Procurement Air Force Budget Activity FY2009; 25 januari 2008
Aircraft Procurement Air Force Budget Activity FY2010; 7 mei 2009

JSFNIEUWS090508-ShM/nb

2 reacties op dit bericht...

Mei 02 2009

“JSF programma opgesierd met lippenstift”

Gepubliceerd door JSFNieuws.nl onder Ontwikkeling JSF

Opinie artikel door Pierre M. Sprey en T. Winslow Wheeler

Washington - In de weken nadat de minister van Defensie Gates op 6 april 2009 de beslissingen bekendmaakte ten aanzien van 50 Pentagon wapenprogramma’s en zijn nieuwe beleid uiteenzette, blijkt dat het gewoon “business-as-usual”is binnen het Ministerie van Defensie. Dat is de onvermijdelijke conclusie als je bedenkt, bijvoorbeeld, hoe minister Gates als tegenwicht tegenover zijn uitstekende beslissing om te stoppen met de verdere productie van de F-22 het slechte besluit nam om de aanbevolen voortzetting van het rampspoedige F-35 JSF programma voort te zetten, zoals eerder gepland door de vertrekkende Pentagon materieel chefs. In een nieuw artikel van Pierre Sprey en mijzelf in Jane’s Defence Weekly van 6 mei zullen we dit toelichten.

Hieronder volgt een bewerking van het opiniestuk dat we inzonden voor Jane’s Defence Weekly.

Originele titel “Putting lipstick on the F-35”

Op 6 april heeft minister van Defensie Robert Gates een aantal besluiten aangekondigd inzake belangrijke wapens programma’s van het Pentagon ten behoeve van de komende begroting.
Sterk overdrijvend, noemde de New York Times de besluiten een “ingrijpende herziening” door het Pentagon. Inderdaad, Gates’ besluit om de productie van F-22 gevechtsvliegtuigen na voltooing van 187 toestellen te stoppen, is een essentiële stap in de richting van een echt hervorming plan. Maar zijn aanvullend besluit om de modernisering van de US Air Force (USAF) te baseren op de Lockheed Martin F-35 Joint Strike Fighter vernietigt al het constructieve dat hij wil bereiken, meer dan hij ooit zou kunnen bedenken.

Terecht zei Gates dat de beslissing om te stoppen met F-22 niet eens een “close call” was.
Ten koste van een investering van US$ 65 miljard voor de aankoop van klein aantal gebouwde toestellen is geen van de F-22’s gebruikt of nuttig geweest in de oorlogen in Irak en Afghanistan. De F-22 heeft enorm bijgedragen aan het probleem van de krimpende en vergrijzende vliegtuig inventaris van de luchtmacht tegen sterk gestegen kosten . De F-22 is ook een grote teleurstelling als gevechttoestel - een mogelijke mislukking in welke hypothetische toekomstige luchtoorlog tegen een vijand met een competente luchtmacht – hoewel het op dit moment onwaarschijnlijk is dat een zodanige vijand lijkt te bestaan in de wereld van vandaag.

Lessen uit fouten F-22

De F-22 laat een reeks klassieke Pentagon aanbestedingsfouten zien die nooit mag worden herhaald.
Ten eerste, afscheid nemend van de zeer succesvolle hervorming ingevoerd bij de koop van de F-16 en A-10’s, was er geen competitie bevorderend “fly before you buy.” Dat wil zeggen, er was geen productie representatief, gevechtsklaar prototype; geen concurrentievoordeel biedende competitie tussen meer kandidaten; en zeker geen realistische raming van de kosten en de doorrekening van de hoge kosten voor de omvang van de luchtmacht vóórdat de beslissing om het toestel te produceren werd genomen.
In plaats daarvan kregen we pseudo-prototypes, bij wijze van grapje in het Pentagon wel “een schilderij in de vorm van een F-22 genoemd”. Met deze twee non-prototypes, voerde het Ministerie van Defensie geen gevechtssimulaties uit, en schoot tekort door geen van de belangrijkste functies van de F-22, zoals de motoren en operationeel kritische avionics te testen, net zo min als het testen plaats vond van de roemruchte ” stealth ” eigenschappen tijdens echte vluchten tegen de werkelijke vijandelijke radars.
In plaats daarvan spelen voor het Ministerie van Defensie deze twee non-prototypes een ondergeschikte rol en vervolgens wordt een ongelooflijk lang en duur ontwikkelingsprogramma in gang gezet voor een geheel nieuw, niet getest vliegtuig. Heel dwaas, hoewel voorspelbaar, gaf het Ministerie van Defensie het startsein voor de productie, lang voordat de vliegtests zelfs enigszins voltooid waren. Dit vond uiteindelijk zelfs plaats ondanks de grote problemen tijdens het testen, waarop expliciet werd gewezen door de eigen directeur Operationele Test en Evaluatie.
Het oplossen van alle problemen bracht enorme aanvullende kosten, vertragingen en prestatie compromissen mee. Het F-22 project, in 1991 verkocht op basis van een vloot van 648 toestellen voor de extreem hoge prijs van US$ 149 miljoen per stuk eindigt momenteel als een symbolisch project van slechts 187 vliegtuigen tegen de ontstellende prijs van US$ 350 miljoen elk De kosten per toestel namen toe met 135 procent; het onvermijdelijke gevolg was dat het Ministerie van Defensie (dit deel van) de strijdkrachten met een factor van meer dan drie moesten inkrimpen.

Te veel vertrouwen op “Beyond visual range”

Ten tweede, het loslaten van de op gevechts-effectiviteit gebaseerde benadering, zoals gebruikt bij de aanschaf van de F-16, bracht de F-22 ontwerpers er toe te vertrouwen op het droombeeld van het radar-gestuurde, “beyond visual range” (BVR), lucht-lucht gevecht. Het was dezelfde technologische “wishful thinking”die eerder opgeld deed in de jaren vijftig, de jaren zestig en de jaren zeventig van de vorige eeuw, toen de USAF miljarden dollars gebruikte om te proberen doeltreffende radars, IFF systemen (vriend of vijand identificatiesystemen), en radar geleide raketten te ontwikkelen die deze droom van BVR, het uitschakelen van vijanden in de lucht op zeer lange afstanden, moesten waar maken.
Vanaf 1983 tot heden, probeert de luchtmacht het opnieuw met de F-22, dit keer met de zeer dure en prestaties afbrekende toevoeging van stealth. De fundamentele technologische problemen zijn echter gebleven.
Zoals bij alle vorige, van radar afhankelijk, gevechtstoestellen zorgen de grote radar en het door extra elektronica en stealth toegevoegd grote gewicht van de F-22, alsook de complexiteit, voor ernstig aantasting van voor de luchtoorlog essentiële kenmerken, zoals de manoeuvreerbaarheid en de “sortie rate” (aantal vluchten per tijdseenheid). Erger nog, stealth is juist een hinderpaal om de achilleshiel van de puur van actieve radar afhankelijke BVR methode te elimineren. Want de juist de radar – die hoopvol de kwalificatie krijgt “radar met lage waarschijnlijkheid van ontdekking” - zal niet kunnen verhinderen dat de op actief radar gebruik gebaseerde BVR methode zorgt voor het alarmeren van de vijand buiten het effectieve radar bereik. En evemin, dat het oplossen van het probleem van identificatie van “vriend of vijand” middels een uniek signaal zorgt voor een perfect signaal voor het leiden van vijandelijke radargeleide raketten (een technologie waarin de Russen zich al tientallen jaren gespecialiseerd hebben).

Zelfoverschatting USAF vormt risico

Het getuigt van weinig realisme door te negeren dat al onze stealth vliegtuigen sinds de SR-71 stelselmatig zijn gedetecteerd door gewone grond radars overal ter wereld - en het is een volledig illusie te denken dat de potentiële vijanden en zelfs vrienden inmiddels niet uit hebben gevonden hoe het signatuur spectrum van de radar van de F-22 gedetecteerd kan worden.
En is iedereen vergeten dat we juist twee stealth F-117’s verloren door de radar defensie van de technologisch toch beperkt uitgeruste Serviërs in 1999? Het is een ernstige vorm van dwaasheid dat de USAF niet routinematig vliegt en traint met scenario’s waar de ‘rode strijdkrachten’ gebruik maakt van de kwetsbare punten van de F-22.
In plaats daarvan blijft de luchtmacht steun geven aan wat bijdraagt aan zelf misleiding door steun te geven aan in de publiciteit gebrachte oefeningen op basis van spelregels die uitgaan van de een vijand die sterk beperkt is in mogelijkheden. Hiermee wordt ontkend dat de echte vijand over effectieve technologie en tegenmaatregelen zal kunnen beschikken. Wat bijdraagt aan deze vergissing is dat de luchtmacht uitgaat van “probabilities of kill” ratio’s voor de door F-22 afgevuurde raketten die aantoonbaar hoger zijn dan uit feitelijke oorlogssituaties en ervaring ooit is gebleken.

Dit alles, en bijna zeker in hogere mate, geldt voor de F-35

Verkocht als “betaalbaar” door zijn voorstanders, was de Joint Strike Fighter eigenlijk bedoeld als “van alles wat”. Vanaf het begin klimt de prijs echter verder en verder.
In 2001 heeft het Pentagon plannen voor een totaalaanschaf van 2866 vliegtuigen voor een bedrag van US$ 226,5 miljard. Dat betekende een prijzige US$ 79 miljoen per toestel - een van de meest dure gevechtstoestellen voor Amerika ooit, met uitzondering van uiteraard de F-22. Vervolgens is het Pentagon plan gewijzigd in de geplande aanschaf van 2456 JSF’s (14 procent minder) tegen een 32 procent hogere prijs, US$ 298.8 miljard.
Met een prijs van inmiddels US$ 122 miljoen per stuk is de JSF niet echt “betaalbaar”. Bovendien zal dat niet bijzonder betaalbare prijskaartje zeker stijgen. In feite is het al weer gestegen. Eind vorig jaar heeft het Pentagon een nieuwe begroting gemaakt voor de kosten van 30 vliegtuigen die in 2010 gekocht moeten worden. De oorspronkelijk geraamde kosten waren US$ 10.4 miljard. Minister Gates vertelde ons op 6 april dat de kosten voor het JSF project in 2010 US$ 11.2 miljard zullen zijn, ofwel gemiddeld een ontstellende US$ 373 miljoen elk.

Hoge prijs door ontbreken “fly before you buy”

Die kosten per toestel zullen dalen als het aantal gekochte toestellen toeneemt, maar het is heel goed mogelijk dat de uiteindelijk prijs zal eindigen op gemiddeld rond de US$ 200 miljoen. Op dit moment zijn er interne kosten herberekeningen binnen het Ministerie van Defensie dit US$ 7 miljard meer kostengroei voorspellen tussen 2011 en 2015 op basis van nu bekend zijnde problemen. En er zullen zeker meer problemen komen. Dus de kans op nog meer kosten groei is gemakkelijk voorspelbaar, omdat de F-35 projectmanagers geen lessen trekken uit het uit de hand gelopen F-22 project.
In plaats van het principe te omarmen van “fly before you buy”, gaat men overhaast door met het plan om maximaal 513 vliegtuigen te produceren, terwijl op dit moment slechts twee procent van de vliegtesten is voltooid. In dat handjevol testuren, zijn in het JSF programma al grote problemen ontdekt in de elektronica en de motor, die nu moeten worden opgelost.
Nog meer verbazingwekkend is dat in het JSF programma het plan bestaat om slechts 17 procent van de vliegtuigeigenschappen met vliegtests te controleren, aldus de rapporten van de Government Accountability Office en volgens Pentagon insiders. De rest van de eisen zal worden gecontroleerd door computer simulaties, in testlaboratoria, en middels “bureaustudies”. Bureau studies?

Gevechtscapaciteiten schieten tekort

Het is zelfs nog erger. Om te overleven tegen vijandelijke toestellen, zal de F-35 afhangen van dezelfde technologische droom van “Beyond Visual Range” gevechten. Komt het onverhoopt toch tot een luchtgevecht op nabije afstand dan loopt dit uit op een ramp.
Als men alle ontwerp- en prestatiebeloften moet waarmaken, dan zal de F-35 te zwaar zijn met een in verhouding te zwakke motor. Bij een startgewicht van 49.500 pond (lucht-lucht configuratie) en met 42.000 pond stuwkracht van de motor, is sprake van een belangrijke stap terug qua stuwkracht / gewicht verhouding voor een nieuw gevechtsvliegtuig. Met slechts 460 vierkante voet vleugeloppervlakte, zal de “wing loading” maar liefst een ontstellende 108 pond per vierkante voet bedragen. Dat maakt de F-35 nog minder wendbaar dan de verschrikkelijke F-105 “Lead Sled” die ooit weggevaagd werd boven Noord-Vietnam.
Met een wapenlading van slechts twee 2000 pond bommen in haar bommenruim - veel minder dan de F-105 kon meevoeren – is de F-35 evenmin een eerste klas bommenwerper te noemen.
In “close air support” missies, ter ondersteuning van Amerikaanse troepen die zich bezighouden met de gevechten op de grond, is de F-35 een hopeloos toestel. Te snel om doelen te vinden en te vriend en vijand te onderscheiden met eigen middelen. Te kwetsbaar om grondvuur te weerstaan, en te dorstig qua brandstofgebruik om lang boven het slagveld van de Amerikaanse grondstrijdkrachten te blijven. De F-35 Joint Strike Fighter is een gigantische stap terug ten opzichte van de huidige A-10 .

Als “lippenstift op een varken”

De Pentagon verklaringen bevestigen dat men zich bewust is van een aantal F-35 problemen, maar de voorgestelde acties zijn slechts cosmetisch – als het aanbrengen van lippenstift op een varken - als het ware.
Zo vertelde bijvoorbeeld, Marine Corps generaal James Cartwright, vice voorzitter van de Joint Chiefs of Staff, de pers op 7 april dat het in het JSF project de test plannen versneld zullen worden en er uitbreiding zal plaats vinden van het aantal testtoestellen. Deze verklaring is een compleet raadsel voor Pentagon insiders. Deze melden dat er geen sprake is van welke verandering dan ook in het hopeloos ontoereikend testplan, zoals voorbereid voor de begroting 2010. In feite melden bronnen ons dat Lockheed Martin overweegt om door een verdere vermindering van het toch al ontoereikende aantal testen vliegtuigen nog verder geld te besparen. Specifieker nog, er is geen verandering in het huidige plan – zo gevaarlijk als het is - om meer dan 500 vliegtuigen te kopen voordat het vliegtest programma is voltooid, een plan dat al slechts 17 procent van de F-35’s karakteristieken werkelijk test.

Testen middels “bureaustudies”

De uiteindelijke ironie is hoe het Pentagon denkt dat het de zogeheten “bureaustudies” in het testprogramma wil uitvoeren, die pretenderen de F-35 prestaties te kunnen verifiëren, in plaats van werkelijk middels vluchten te testen. Net voordat secretaris Gates kondigde zijn recente besluiten aankondigde, kreeg de Senate Armed Services Committee de “S. 454, “wapensystemen Acquisition Reform Act van 2009″ in behandeling, ingediend door de senatoren Carl Levin, D-MI, en John McCain, R-AZ.
Hoewel er tal van mazen zijn, heeft het wetsontwerp wel één compromisloze bepaling; zij bant uit dat leveranciers kunnen deelnemen in de beoordeling door het Ministerie van Defensie bij de beoordeling van hun eigen wapensystemen. Helaas heeft de Armed Services Committee een amendement op het wetsvoorstel gemaakt, gesteund door het Pentagon, die het mogelijk maakt dat leveranciers juist doen wat het oorspronkelijke voorstel probeerde te verbieden: leveranciers mogen hun eigen testrapport maken. We kunnen nu verwachten dat we door het Pentagon in de toekomst worden geïnformeerd dat de F-35 alle tests heeft doorstaan – gerapporteerd op Lockheed Martin briefpapier.

JSF, een nieuw Pearl Harbor

Vóór 7 december 1941, liet de US Navy doorschemeren er vertrouwen in te hebben dat haar slagschepen veilig waren in Pearl Harbor. Het argument was dat de Japanners technisch te ver achterliepen om over torpedo’s te beschikken die konden opereren in het ondiepe van de haven. Als gevolg plaatste de US Navy geen torpedo netten. De rest is geschiedenis. Met onze ernstig gebrekkige F-35 project (en F-22 project) , leggen we de basis voor een Pearl Harbor in de lucht tegenover elke vijand die er voor zorgt dat hij onze duidelijke en werkelijke, maar genegeerde, kwetsbaarheden benut.
Met zijn aankondiging op 6 april, beweerde minister Gates dat het zijn bedoeling was om “een diepgaande hervorming van de manier waarop het Pentagon zaken doet” te bewerkstelligen. Hij begrijpt duidelijk dat de noodzaak aanwezig is om te veranderen. Helaas lijkt hij ook omringd door slechte adviseurs die hem verzekeren dat de F-35 Joint Strike Fighter niet zal leiden tot nog meer rampspoed.

Toelichting:

Dit vertaalde opiniestuk is door de redactie geplaatst om een discussie op gang te houden over de mogelijke voors en tegens in het Joint Strike Fighter programma. De auteurs zijn de Amerikanen Pierre M. Sprey, die samen met de kolonel John Boyd en kolonel Everest Riccioni aan de wieg stond van het succesvolle F-16 programma, daarnaast leidde hij ook het designteam voor de A-10 en hielp bij de uitvoering van het A-10 programma. Winslow Wheeler T. is de directeur van het Straus Military Reform Project van het Center for Defense Information in Washington.

Reactie Lockheed Martin

Tegenover Janes Defence World heeft Stephen O’Bryan, vice president development and customer engagement van het Lockheed Martin F-35 Lightning II programma gezegd: “Is is unfortunate that there are so many misinterpretations and distortions of fact presented in the opinion piece offered by Mr. Wheeler end Mr. Sprey”. Zonder op details van het artikel in te gaan hield hij staande dat de F-35 de “most lethal and survivable fighter” zal zijn en dat alle doelen in prijs, prestatie en levertijd zoals vastgelegd in overeenkomsten met de klanten zou worden gehaald. Tevens schreef hij “We are also very pleased to see that many of the world’s elite air forces do not agree with the opinions of Mr. Wheeler and Mr. Sprey” om te vervolgen “We are most proud of the fact that the F-35 is the system of choice for all participating nations to protect the freedoms that enable those with differing opinions to speak out” (Commentaar redactie, dit laatste klinkt ons enigszins ironisch in de oren, zie artikel: “……. The freedoms that enable those with differing opinions about the F-35 to speak out…..” en “Top USAF bosses fired

JSFNIEUWS090502-PS+WW/jg(vertaling).

Een reactie op dit bericht...

Mei 01 2009

Turkse luchtvaartcluster wint nieuwe orders in JSF project

Gepubliceerd door JSFNieuws.nl onder Andere JSF landen

Den Haag – Lockheed Martin heeft op de 9e International Defense Industry Fair (IDEF’09) in Istanbul JSF-contracten getekend met diverse Turkse bedrijven. Het betreft contracten met ALP Aviation, Aselsan en Kale Aviation, voor onder andere kennisintensieve, hoogwaardige toelevering in het JSF project.

Doelstelling van Turkije bij het instappen in het JSF project was om circa US$ 5,5 miljard (ongeveer de helft van de investering in 100 JSF toestellen) terug te halen aan industriële werkzaamheden. Turkije is een Level 3 partner en betaalde US$ 175 miljoen mee in de ontwikkelingsfase (Nederland is Level 2 partner en betaalde US$ 800 miljoen om mee te doen).
Murad Bayar, hoofd van het Turkse ondersecretariaat voor Militaire Productie is lyrisch over de successen die Turkije heeft in het binnen halen van de contracten, en geeft aan dat het succes te danken is aan de lage productiekosten in Turkije, waardoor andere partnerlanden het nakijken hebben, bij de ondertekenening zei hij: “I would like to thank the Lockheed Martin team for this success. The sky is the limit. We have to keep in mind that a total of nine countries competed for the F-35 project. We won. This shows competitiveness in the sector.”

Deels hoogwaardige werk

Kale Aero (onderdeel van Kale Technical and Chemical Group) won een contract voor toelevering van complexe onderdelen voor het voorste rompgedeelte en vleugels van de F-35. Directeur Osman Okyay ziet daardoor groeikansen: “Our timely deliveries and 100 percent quality achievement enabled us to grow from smaller, short-term projects into large-volume, long-term projects.”
ASELSAN, een sterk groeiende partner en strategisch leverancier van mission systems avionics technologie verkreeg een contract voor de productie optische hulpmiddelen voor het electro-optical targeting system (EOTS) van de JSF F-35 Lightning II. ASELSAN is hiermee een e van de eerste bedrijven in de internationale groep van JSF partnerlanden die een positie krijgt op het terrein van deze hoogwaardige technologie. Een official van het Turkse Ministerie van Defensie zei dinsdag dat hij verwachtte dat de totale contractwaarde voor Aselsan in het F-35 project zou kunnen oplopen tot US$ 1 miljard.
Alp Aviation haalde een contract binnen om aan Lockheed Martin delen te leveren voor het voorste rompgedeelte (afsluitingen cockpitkap).

Turkije profiteert dankzij sterk onderhandelen

In februari 2007 tekende Turkish Aerospace Industies een contract om als zogeheten “second source” leverancier te fungeren voor de F-35 centrale rompgedeelten. De voorbereidingen hiervoor zijn in volle gang in Turkije. Hiervoor is een nieuwe fabriek gebouwd bij Ankara, die in november 2008 werd geopend.
Turkije is een zogeheten “Level 3” partner is in het JSF programma en deed een investering van slechts US$ 175 miljoen in de ontwikkelingsfase (SDD fase). Turkije was het laatste land dat werk binnenhaalde in het kader van de ontwikkelingsfase en had daarvoor in 2003 tot 2005 alle reden om daarover te klagen. Door in 2005 de banden aan te halen met Eurofighter en te suggereren naast de JSF ook zaken te gaan doen met Eurofighter, wat erg serieus leek, maakte Lockheed Martin er werk van om meer werk te plaatsen in Turkije. Deze methode van “marktwerking” was succesvol, want Turkije heeft inmiddels al voor vele miljarden dollars JSF werk naar Turkije gehaald. Dit dankzij de niet aflatende inspanningen van de Turkse regering die hiervoor continu een stevige lobby voert in de USA. Door zich kritisch op te stellen en scherp te onderhandelen wordt maximaal geprofiteerd van de besteding van defensiegelden ten bate van de eigen industrie. En, zoals blijkt uit de laatste contracten, gaat het hierbij zeker ook om kennisintensief en hoogwaardig werk. Geen slechte prestatie van de Turken om een dergelijke hoge “return on investment” te halen op hun investering van US$ 175 miljoen.

Bronnen:
Reuters; 29-apr-2009; “Turk Aselsan agrees deal
Today’s Zaman; 30-apr-2009; David Neylan; “Lockheed Martin signs contracts with 3 local companies at IDEF
JSFNieuws; 06-mrt-2009; “Turkish Aerospace levert eerste composiet delen JSF

JSFNIEUWS090501-NB/nb

Nog geen reacties op dit bericht. Vragen of opmerkingen zijn welkom!