Aug 29 2008

Zorgen om JSF prestaties en brandstofgebruik

Gepubliceerd door JSFNieuws.nl om 19:21 onder Ontwikkeling JSF

Williamsburg (USA) – Australië is één van negen JSF partnerlanden. Na het aan de macht komen van een Labour regering vindt ook hier een stevige JSF discussie plaats. Maar in Australië zijn het niet alleen mensen van linkse signatuur die hun twijfels hebben over de JSF, ook mensen met een militaire achtergrond maken zich zorgen over de gevolgen voor de Australische strijdkrachten. Eén van hen is Eric Palmer, die op 28 augustus 2008 een artikel publiceerde op de meest uitgebreide en beste militaire website voor F-16 liefhebbers, F-16.net.

Onder de titel “Department of spendthrift” schrijft Eric Palmer onder meer dat defensie en industrie hand in hand samen werken om de F-35 (JSF) aankoop mogelijk te maken, maar dat het er naar uit ziet dat de F-35 (JSF) voorlopig nog niet verkoopklaar lijkt te zijn. Een intelligente aankoopbeslissing kan de eerste jaren nog niet genomen worden vanwege het gebrek aan testvluchten. Palmer schrijft: “Totdat een significante hoeveelheid tests de betrouwbaarheid van de F-35 heeft bewezen, is elke aankoopbeslissing prematuur en niet anders dan belastinggeld op het roulettewiel leggen en er het beste van hopen”

De Network Centric Hype

Vervolgens legt hij de vinger bij wat hij noemt de religieuze zeloten van het Network Centric geloof. Welk netwerk? Hoe zit het met de beperkingen? Welke backup is er in een conflict? Kortom, network centric is mooi, maar heeft (nog) grote beperking. Voorlopig is network centric niet anders dan een Link-16 voorziening, die ook in de F-16 aanwezig is. Hier een citaat uit het artikel:
In the case of Australia’s involvement in the F-35 project, the amount of the hype and blind faith Defence and industry heap on the unaware taxpayer is alarming. For example, supposed defence experts and pundits get up in front of Parliament and spin yarns about all of the great things of netcentric warfare (NCW). The religious zealots of NCW state that because every weapons platform: Ship, plane, tank is networked that it will make “us” better than “them” in any combat imagined. And that the F-35 will have this and isn’t that grand? What isn’t stated are the numerous limitations experienced by the biggest NCW users in combat: The U.S. military. For example there are significant frequency range and bandwidth limits in NCW. While NCW is useful, it is not an all powerful weapon. It is only a helper for military leaders that know what they are doing and have backup plans in case NCW is made unavailable in combat.
Those that over-sell NCW to a clueless Australian Parliament also don’t mention, (or don’t know) that a clever enemy has devised ways of limiting and even defeating NCW ability. Then too, at this time or anytime into the near future, there is no credible advanced network to put into the F-35 or any stealth fighter before it that doesn’t have significant limitations. This includes the fact that in a recent Lockheed Martin brief to Norway who is also considering the F-35, that the network hyped for F-35 use was a Link-16 kit: A network setup common with other current combat aircraft
.”

Externe brandstoftanks en vliegbereik

Vervolgens wijst Eric Palmer op een JSF briefing in Noorwegen (2006) waarin staat dat de F-35 een gevechtsbereik heeft van 740 mijl en een kruishoogte rond 32.000-40.000 voet. Prima waardes. Daarom is hij verontrust over de meest recente Lockheed Martin briefing uit Noorwegen (april 2008) waarin sprake is van 670 mijl gevechtsbereik.
En verontrustend is ook dat met externe brandstof het bereik slechts 725 mijl is, met twee extra 425 US gallon vleugeltanks slechts 55 mijl extra vliegen duidt op aerodynamische eigenschappen die sterk gericht zijn op alleen “clean” en “stealth” vliegen met slechts zeer beperkte wapenlast. Eric Palmer geeft aan dat dit mogelijk de reden is waarom de kwalificatie van de externe brandstoftanks uit de ontwikkelfase is gehaald. Kortom: in 2013 zijn er (nog) geen externe brandstoftanks beschikbaar en deze moeten daarná nog ontwikkeld en getest worden met geld uit de productie- en instandhoudingovereenkomst (de MoU-PSFD), die in 2006 werd getekend.

Hoog brandstofgebruik = hoge kosten

Overigens werd in Aviation Week aan dit onderwerp eveneens een uitgebreid artikel geweid. Bill Sweetman trok de conclusie dat bij 30% meer brandstof slechts 8% meer gevlogen kan worden. Hij vergelijkt dit met de Gripen en de good-old F-16. En deze komen dan bepaald goed uit de bus. Hij wijst op de gevolgen: minder lang “on station” zijn bij Close Air Support missies, zoals in Afghanistan; meer tankersupport nodig hebben, en een hoge “fuel burn” betekent hoge brandstofkosten in een tijd van stijgende brandstofprijzen. Een laag brandstof gebruik is niet onbelangrijk voor onze grootverbruikende defensie organisaties.
Interessant aan het gezichtspunt van de schrijvers is dat zij zich baseren op documenten van Lockheed Martin zelf, dus de bron is betrouwbaar.

Geringe kruishoogte : 5.000 - 25.000 voet

Nog veel meer geschrokken is Eric Palmer van de lage kruishoogte, die in de recente Noorse briefing wordt genoemd: 5.000 tot 25.000 voet tegen de 32.000 tot 40.000 voet uit de briefing van december 2006. Hier Eric Palmer nogmaals aan het woord: “Yet another warning to the buyer is that this clarification of combat radius in the latest Norway brief came with a rude surprise. That is, that the cruise altitude for the shown example mission would be at 25,000ft or less. What does this mean? Well first when your salesman doesn’t tell you about the lack of external tanks that’s one thing. The low cruise altitude means that this aircraft is heavy. If people would relax and put the F-35 into context of what it is: a strike aircraft, that altitude thing would be OK. However there are those that are hawking the machine as an all killing reaper against top end air-to-air threats and advanced surface-to-air threats, which is a big reach considering the powerplant is of the slightly lower altitude kind, no super-cruise requirement in the design (going sustained super-sonic speeds with no fuel drinking afterburner a-la F-22) and the issue of weight hanging on high wing-loading.
Kortom het hoge gewicht heeft gevolgen. Al eerder schreef de auteur een analyse over de gevolgen van een hoog vlieggewicht op F-16.net.

De belastingbetaler draait er voor op

Na nog een aantal zaken aangeroerd te hebben, zoals het beperkte vliegprogramma dat plaats heeft, de vertraagde en wellicht moeilijk haalbare in dienst datum 2012, gaat hij nog in op de beschikbare komende capaciteiten. Deze worden verdeeld in zogeheten Blocks. Aan de hand van de Noorse JSF briefing van april 2008 laat hij zien dat veel zaken uit Block 1 t/m 3 naar de toekomst verschoven zijn. In 2013 zullen we dus niet de F-35 (JSF) krijgen die we dachten te kopen. Pas veel later, op een onzeker tijdstip, bij Block 4, 5 en 6 zal de F-35 volgens hem bieden wat we operationeel nodig hebben.
Ten slotte concludeert Palmer: “Zonder een harde en realistische analyse door het Australische Parlement van dit hoog-risico project, draait de Australische belastingbetaler niet alleen op voor de miljarden die aan de F-35 JSF beslissing worden besteed, maar ook voor de miljarden meer die in de toekomst besteed moeten worden om de rotzooi op te ruim, als risico verandert in mislukking” .

Bronnen:
F-16.net, Eric Palmer, 28-aug-2008 “Department of spendthrift
Lockheed Martin, april 2008, JSF Briefing US Ambassade Noorwegen
Aviation Week, Bill Sweetman, 27-aug-2008; ‘Netherlands, Norway fighter pitches are in

Verschuiven van geleverde F-35 capactiteiten per Block (bron: Lockheed Martin)

JSFNIEUWS080829-GK/gk

Comments RSS

Reageer ook

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.