Mei 02 2009

“JSF programma opgesierd met lippenstift”

Gepubliceerd door JSFNieuws.nl om 20:10 onder Ontwikkeling JSF

Opinie artikel door Pierre M. Sprey en T. Winslow Wheeler

Washington - In de weken nadat de minister van Defensie Gates op 6 april 2009 de beslissingen bekendmaakte ten aanzien van 50 Pentagon wapenprogramma’s en zijn nieuwe beleid uiteenzette, blijkt dat het gewoon “business-as-usual”is binnen het Ministerie van Defensie. Dat is de onvermijdelijke conclusie als je bedenkt, bijvoorbeeld, hoe minister Gates als tegenwicht tegenover zijn uitstekende beslissing om te stoppen met de verdere productie van de F-22 het slechte besluit nam om de aanbevolen voortzetting van het rampspoedige F-35 JSF programma voort te zetten, zoals eerder gepland door de vertrekkende Pentagon materieel chefs. In een nieuw artikel van Pierre Sprey en mijzelf in Jane’s Defence Weekly van 6 mei zullen we dit toelichten.

Hieronder volgt een bewerking van het opiniestuk dat we inzonden voor Jane’s Defence Weekly.

Originele titel “Putting lipstick on the F-35”

Op 6 april heeft minister van Defensie Robert Gates een aantal besluiten aangekondigd inzake belangrijke wapens programma’s van het Pentagon ten behoeve van de komende begroting.
Sterk overdrijvend, noemde de New York Times de besluiten een “ingrijpende herziening” door het Pentagon. Inderdaad, Gates’ besluit om de productie van F-22 gevechtsvliegtuigen na voltooing van 187 toestellen te stoppen, is een essentiële stap in de richting van een echt hervorming plan. Maar zijn aanvullend besluit om de modernisering van de US Air Force (USAF) te baseren op de Lockheed Martin F-35 Joint Strike Fighter vernietigt al het constructieve dat hij wil bereiken, meer dan hij ooit zou kunnen bedenken.

Terecht zei Gates dat de beslissing om te stoppen met F-22 niet eens een “close call” was.
Ten koste van een investering van US$ 65 miljard voor de aankoop van klein aantal gebouwde toestellen is geen van de F-22’s gebruikt of nuttig geweest in de oorlogen in Irak en Afghanistan. De F-22 heeft enorm bijgedragen aan het probleem van de krimpende en vergrijzende vliegtuig inventaris van de luchtmacht tegen sterk gestegen kosten . De F-22 is ook een grote teleurstelling als gevechttoestel - een mogelijke mislukking in welke hypothetische toekomstige luchtoorlog tegen een vijand met een competente luchtmacht – hoewel het op dit moment onwaarschijnlijk is dat een zodanige vijand lijkt te bestaan in de wereld van vandaag.

Lessen uit fouten F-22

De F-22 laat een reeks klassieke Pentagon aanbestedingsfouten zien die nooit mag worden herhaald.
Ten eerste, afscheid nemend van de zeer succesvolle hervorming ingevoerd bij de koop van de F-16 en A-10’s, was er geen competitie bevorderend “fly before you buy.” Dat wil zeggen, er was geen productie representatief, gevechtsklaar prototype; geen concurrentievoordeel biedende competitie tussen meer kandidaten; en zeker geen realistische raming van de kosten en de doorrekening van de hoge kosten voor de omvang van de luchtmacht vóórdat de beslissing om het toestel te produceren werd genomen.
In plaats daarvan kregen we pseudo-prototypes, bij wijze van grapje in het Pentagon wel “een schilderij in de vorm van een F-22 genoemd”. Met deze twee non-prototypes, voerde het Ministerie van Defensie geen gevechtssimulaties uit, en schoot tekort door geen van de belangrijkste functies van de F-22, zoals de motoren en operationeel kritische avionics te testen, net zo min als het testen plaats vond van de roemruchte ” stealth ” eigenschappen tijdens echte vluchten tegen de werkelijke vijandelijke radars.
In plaats daarvan spelen voor het Ministerie van Defensie deze twee non-prototypes een ondergeschikte rol en vervolgens wordt een ongelooflijk lang en duur ontwikkelingsprogramma in gang gezet voor een geheel nieuw, niet getest vliegtuig. Heel dwaas, hoewel voorspelbaar, gaf het Ministerie van Defensie het startsein voor de productie, lang voordat de vliegtests zelfs enigszins voltooid waren. Dit vond uiteindelijk zelfs plaats ondanks de grote problemen tijdens het testen, waarop expliciet werd gewezen door de eigen directeur Operationele Test en Evaluatie.
Het oplossen van alle problemen bracht enorme aanvullende kosten, vertragingen en prestatie compromissen mee. Het F-22 project, in 1991 verkocht op basis van een vloot van 648 toestellen voor de extreem hoge prijs van US$ 149 miljoen per stuk eindigt momenteel als een symbolisch project van slechts 187 vliegtuigen tegen de ontstellende prijs van US$ 350 miljoen elk De kosten per toestel namen toe met 135 procent; het onvermijdelijke gevolg was dat het Ministerie van Defensie (dit deel van) de strijdkrachten met een factor van meer dan drie moesten inkrimpen.

Te veel vertrouwen op “Beyond visual range”

Ten tweede, het loslaten van de op gevechts-effectiviteit gebaseerde benadering, zoals gebruikt bij de aanschaf van de F-16, bracht de F-22 ontwerpers er toe te vertrouwen op het droombeeld van het radar-gestuurde, “beyond visual range” (BVR), lucht-lucht gevecht. Het was dezelfde technologische “wishful thinking”die eerder opgeld deed in de jaren vijftig, de jaren zestig en de jaren zeventig van de vorige eeuw, toen de USAF miljarden dollars gebruikte om te proberen doeltreffende radars, IFF systemen (vriend of vijand identificatiesystemen), en radar geleide raketten te ontwikkelen die deze droom van BVR, het uitschakelen van vijanden in de lucht op zeer lange afstanden, moesten waar maken.
Vanaf 1983 tot heden, probeert de luchtmacht het opnieuw met de F-22, dit keer met de zeer dure en prestaties afbrekende toevoeging van stealth. De fundamentele technologische problemen zijn echter gebleven.
Zoals bij alle vorige, van radar afhankelijk, gevechtstoestellen zorgen de grote radar en het door extra elektronica en stealth toegevoegd grote gewicht van de F-22, alsook de complexiteit, voor ernstig aantasting van voor de luchtoorlog essentiële kenmerken, zoals de manoeuvreerbaarheid en de “sortie rate” (aantal vluchten per tijdseenheid). Erger nog, stealth is juist een hinderpaal om de achilleshiel van de puur van actieve radar afhankelijke BVR methode te elimineren. Want de juist de radar – die hoopvol de kwalificatie krijgt “radar met lage waarschijnlijkheid van ontdekking” - zal niet kunnen verhinderen dat de op actief radar gebruik gebaseerde BVR methode zorgt voor het alarmeren van de vijand buiten het effectieve radar bereik. En evemin, dat het oplossen van het probleem van identificatie van “vriend of vijand” middels een uniek signaal zorgt voor een perfect signaal voor het leiden van vijandelijke radargeleide raketten (een technologie waarin de Russen zich al tientallen jaren gespecialiseerd hebben).

Zelfoverschatting USAF vormt risico

Het getuigt van weinig realisme door te negeren dat al onze stealth vliegtuigen sinds de SR-71 stelselmatig zijn gedetecteerd door gewone grond radars overal ter wereld - en het is een volledig illusie te denken dat de potentiële vijanden en zelfs vrienden inmiddels niet uit hebben gevonden hoe het signatuur spectrum van de radar van de F-22 gedetecteerd kan worden.
En is iedereen vergeten dat we juist twee stealth F-117’s verloren door de radar defensie van de technologisch toch beperkt uitgeruste Serviërs in 1999? Het is een ernstige vorm van dwaasheid dat de USAF niet routinematig vliegt en traint met scenario’s waar de ‘rode strijdkrachten’ gebruik maakt van de kwetsbare punten van de F-22.
In plaats daarvan blijft de luchtmacht steun geven aan wat bijdraagt aan zelf misleiding door steun te geven aan in de publiciteit gebrachte oefeningen op basis van spelregels die uitgaan van de een vijand die sterk beperkt is in mogelijkheden. Hiermee wordt ontkend dat de echte vijand over effectieve technologie en tegenmaatregelen zal kunnen beschikken. Wat bijdraagt aan deze vergissing is dat de luchtmacht uitgaat van “probabilities of kill” ratio’s voor de door F-22 afgevuurde raketten die aantoonbaar hoger zijn dan uit feitelijke oorlogssituaties en ervaring ooit is gebleken.

Dit alles, en bijna zeker in hogere mate, geldt voor de F-35

Verkocht als “betaalbaar” door zijn voorstanders, was de Joint Strike Fighter eigenlijk bedoeld als “van alles wat”. Vanaf het begin klimt de prijs echter verder en verder.
In 2001 heeft het Pentagon plannen voor een totaalaanschaf van 2866 vliegtuigen voor een bedrag van US$ 226,5 miljard. Dat betekende een prijzige US$ 79 miljoen per toestel - een van de meest dure gevechtstoestellen voor Amerika ooit, met uitzondering van uiteraard de F-22. Vervolgens is het Pentagon plan gewijzigd in de geplande aanschaf van 2456 JSF’s (14 procent minder) tegen een 32 procent hogere prijs, US$ 298.8 miljard.
Met een prijs van inmiddels US$ 122 miljoen per stuk is de JSF niet echt “betaalbaar”. Bovendien zal dat niet bijzonder betaalbare prijskaartje zeker stijgen. In feite is het al weer gestegen. Eind vorig jaar heeft het Pentagon een nieuwe begroting gemaakt voor de kosten van 30 vliegtuigen die in 2010 gekocht moeten worden. De oorspronkelijk geraamde kosten waren US$ 10.4 miljard. Minister Gates vertelde ons op 6 april dat de kosten voor het JSF project in 2010 US$ 11.2 miljard zullen zijn, ofwel gemiddeld een ontstellende US$ 373 miljoen elk.

Hoge prijs door ontbreken “fly before you buy”

Die kosten per toestel zullen dalen als het aantal gekochte toestellen toeneemt, maar het is heel goed mogelijk dat de uiteindelijk prijs zal eindigen op gemiddeld rond de US$ 200 miljoen. Op dit moment zijn er interne kosten herberekeningen binnen het Ministerie van Defensie dit US$ 7 miljard meer kostengroei voorspellen tussen 2011 en 2015 op basis van nu bekend zijnde problemen. En er zullen zeker meer problemen komen. Dus de kans op nog meer kosten groei is gemakkelijk voorspelbaar, omdat de F-35 projectmanagers geen lessen trekken uit het uit de hand gelopen F-22 project.
In plaats van het principe te omarmen van “fly before you buy”, gaat men overhaast door met het plan om maximaal 513 vliegtuigen te produceren, terwijl op dit moment slechts twee procent van de vliegtesten is voltooid. In dat handjevol testuren, zijn in het JSF programma al grote problemen ontdekt in de elektronica en de motor, die nu moeten worden opgelost.
Nog meer verbazingwekkend is dat in het JSF programma het plan bestaat om slechts 17 procent van de vliegtuigeigenschappen met vliegtests te controleren, aldus de rapporten van de Government Accountability Office en volgens Pentagon insiders. De rest van de eisen zal worden gecontroleerd door computer simulaties, in testlaboratoria, en middels “bureaustudies”. Bureau studies?

Gevechtscapaciteiten schieten tekort

Het is zelfs nog erger. Om te overleven tegen vijandelijke toestellen, zal de F-35 afhangen van dezelfde technologische droom van “Beyond Visual Range” gevechten. Komt het onverhoopt toch tot een luchtgevecht op nabije afstand dan loopt dit uit op een ramp.
Als men alle ontwerp- en prestatiebeloften moet waarmaken, dan zal de F-35 te zwaar zijn met een in verhouding te zwakke motor. Bij een startgewicht van 49.500 pond (lucht-lucht configuratie) en met 42.000 pond stuwkracht van de motor, is sprake van een belangrijke stap terug qua stuwkracht / gewicht verhouding voor een nieuw gevechtsvliegtuig. Met slechts 460 vierkante voet vleugeloppervlakte, zal de “wing loading” maar liefst een ontstellende 108 pond per vierkante voet bedragen. Dat maakt de F-35 nog minder wendbaar dan de verschrikkelijke F-105 “Lead Sled” die ooit weggevaagd werd boven Noord-Vietnam.
Met een wapenlading van slechts twee 2000 pond bommen in haar bommenruim - veel minder dan de F-105 kon meevoeren – is de F-35 evenmin een eerste klas bommenwerper te noemen.
In “close air support” missies, ter ondersteuning van Amerikaanse troepen die zich bezighouden met de gevechten op de grond, is de F-35 een hopeloos toestel. Te snel om doelen te vinden en te vriend en vijand te onderscheiden met eigen middelen. Te kwetsbaar om grondvuur te weerstaan, en te dorstig qua brandstofgebruik om lang boven het slagveld van de Amerikaanse grondstrijdkrachten te blijven. De F-35 Joint Strike Fighter is een gigantische stap terug ten opzichte van de huidige A-10 .

Als “lippenstift op een varken”

De Pentagon verklaringen bevestigen dat men zich bewust is van een aantal F-35 problemen, maar de voorgestelde acties zijn slechts cosmetisch – als het aanbrengen van lippenstift op een varken - als het ware.
Zo vertelde bijvoorbeeld, Marine Corps generaal James Cartwright, vice voorzitter van de Joint Chiefs of Staff, de pers op 7 april dat het in het JSF project de test plannen versneld zullen worden en er uitbreiding zal plaats vinden van het aantal testtoestellen. Deze verklaring is een compleet raadsel voor Pentagon insiders. Deze melden dat er geen sprake is van welke verandering dan ook in het hopeloos ontoereikend testplan, zoals voorbereid voor de begroting 2010. In feite melden bronnen ons dat Lockheed Martin overweegt om door een verdere vermindering van het toch al ontoereikende aantal testen vliegtuigen nog verder geld te besparen. Specifieker nog, er is geen verandering in het huidige plan – zo gevaarlijk als het is - om meer dan 500 vliegtuigen te kopen voordat het vliegtest programma is voltooid, een plan dat al slechts 17 procent van de F-35’s karakteristieken werkelijk test.

Testen middels “bureaustudies”

De uiteindelijke ironie is hoe het Pentagon denkt dat het de zogeheten “bureaustudies” in het testprogramma wil uitvoeren, die pretenderen de F-35 prestaties te kunnen verifiëren, in plaats van werkelijk middels vluchten te testen. Net voordat secretaris Gates kondigde zijn recente besluiten aankondigde, kreeg de Senate Armed Services Committee de “S. 454, “wapensystemen Acquisition Reform Act van 2009″ in behandeling, ingediend door de senatoren Carl Levin, D-MI, en John McCain, R-AZ.
Hoewel er tal van mazen zijn, heeft het wetsontwerp wel één compromisloze bepaling; zij bant uit dat leveranciers kunnen deelnemen in de beoordeling door het Ministerie van Defensie bij de beoordeling van hun eigen wapensystemen. Helaas heeft de Armed Services Committee een amendement op het wetsvoorstel gemaakt, gesteund door het Pentagon, die het mogelijk maakt dat leveranciers juist doen wat het oorspronkelijke voorstel probeerde te verbieden: leveranciers mogen hun eigen testrapport maken. We kunnen nu verwachten dat we door het Pentagon in de toekomst worden geïnformeerd dat de F-35 alle tests heeft doorstaan – gerapporteerd op Lockheed Martin briefpapier.

JSF, een nieuw Pearl Harbor

Vóór 7 december 1941, liet de US Navy doorschemeren er vertrouwen in te hebben dat haar slagschepen veilig waren in Pearl Harbor. Het argument was dat de Japanners technisch te ver achterliepen om over torpedo’s te beschikken die konden opereren in het ondiepe van de haven. Als gevolg plaatste de US Navy geen torpedo netten. De rest is geschiedenis. Met onze ernstig gebrekkige F-35 project (en F-22 project) , leggen we de basis voor een Pearl Harbor in de lucht tegenover elke vijand die er voor zorgt dat hij onze duidelijke en werkelijke, maar genegeerde, kwetsbaarheden benut.
Met zijn aankondiging op 6 april, beweerde minister Gates dat het zijn bedoeling was om “een diepgaande hervorming van de manier waarop het Pentagon zaken doet” te bewerkstelligen. Hij begrijpt duidelijk dat de noodzaak aanwezig is om te veranderen. Helaas lijkt hij ook omringd door slechte adviseurs die hem verzekeren dat de F-35 Joint Strike Fighter niet zal leiden tot nog meer rampspoed.

Toelichting:

Dit vertaalde opiniestuk is door de redactie geplaatst om een discussie op gang te houden over de mogelijke voors en tegens in het Joint Strike Fighter programma. De auteurs zijn de Amerikanen Pierre M. Sprey, die samen met de kolonel John Boyd en kolonel Everest Riccioni aan de wieg stond van het succesvolle F-16 programma, daarnaast leidde hij ook het designteam voor de A-10 en hielp bij de uitvoering van het A-10 programma. Winslow Wheeler T. is de directeur van het Straus Military Reform Project van het Center for Defense Information in Washington.

Reactie Lockheed Martin

Tegenover Janes Defence World heeft Stephen O’Bryan, vice president development and customer engagement van het Lockheed Martin F-35 Lightning II programma gezegd: “Is is unfortunate that there are so many misinterpretations and distortions of fact presented in the opinion piece offered by Mr. Wheeler end Mr. Sprey”. Zonder op details van het artikel in te gaan hield hij staande dat de F-35 de “most lethal and survivable fighter” zal zijn en dat alle doelen in prijs, prestatie en levertijd zoals vastgelegd in overeenkomsten met de klanten zou worden gehaald. Tevens schreef hij “We are also very pleased to see that many of the world’s elite air forces do not agree with the opinions of Mr. Wheeler and Mr. Sprey” om te vervolgen “We are most proud of the fact that the F-35 is the system of choice for all participating nations to protect the freedoms that enable those with differing opinions to speak out” (Commentaar redactie, dit laatste klinkt ons enigszins ironisch in de oren, zie artikel: “……. The freedoms that enable those with differing opinions about the F-35 to speak out…..” en “Top USAF bosses fired

JSFNIEUWS090502-PS+WW/jg(vertaling).

One Response to ““JSF programma opgesierd met lippenstift””

  1. NG21on 03 Mei 2009 at 12:52

    Een schokkend verhaal. Maar het zal niets uithalen.

    Niemand is zo blind als zij die niet willen zien.

    Maar goed. Wat is het alternatief? Welke kist moet de VS (en wij) dan aanschaffen?

    Pleit dit voor de aanschaf van F-16 block 60? Moeten er F-15 SE’s komen? Moet er een compleet nieuw toestel ontwikkeld worden? Gaan ze in het buitenland kopen? Wie het weet mag het zeggen.

    Dat de A-10 niet met pensioen mag, staat voor mij als een paal boven water. Dit is een uniek toestel dat alleen maar vervangen kan worden door een dergelijk toestel, of door zichzelf.

    Ik vrees dat we doorgaan op de ingeslagen weg, totdat we een keer goed onze neus stoten.

    De F-35 moet zo’n 40 jaar mee. 40 jaar geleden was het 1969. De VS vochten toen nog in Viet-Nam. Niemand heeft toen de toekomst kunnen voorspellen zoals die daadwerkelijk verlopen is. Alles is zo anders geworden dan toen gedacht werd. Met dat in gedachten is het niet zo ver gezocht dat de F-35 eens op grote schaal tegen een capabele vijand zal worden ingezet.
    Azië is flink geld aan het verdienen en is zijn bewapening aan het uitbreiden. Afgezien van het kapitalisme delen we weinig normen en waarden met dit werelddeel.
    Ik houd mijn hart vast als dat gebeurt. Het westen heeft al vaker de vechtlust (en kunde) in dit werelddeel onderschat.

Comments RSS

Reageer ook

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.